Απάντηση στην αμφισβήτηση η «Περισσότερη Ευρώπη»

Απάντηση στην αμφισβήτηση η «Περισσότερη Ευρώπη»

*του Στέλιου Κυμπουρόπουλου

Από την είσοδο της Χώρας μας στην τότε ΕΟΚ, το 1981, έχουν περάσει πολλά
χρόνια. Προσωπικά, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής υπέγραφε την
συμφωνία ένταξης στην Κοινότητα, ήμουν αγέννητος. Οπότε, από τον ερχομό
μου στον κόσμο και μέχρι σήμερα η ζωή μου εξελίχθηκε μέσα στο πλαίσιο του
Ευρωπαίου Πολίτη.
Δυστυχώς, για πολλά χρόνια οι Ευρωεκλογές αντιμετωπίστηκαν από τους
πολίτες ως μια “χαλαρή” διαδικασία. Μια διαδικασία πιο πολύ τιμωρίας παρά
επιβράβευσης των πολιτικών και της συνέπειας καθενός. Θέλω και πιστεύω
πως αυτό έχει αλλάξει.
Ωστόσο, όλοι διαπιστώνουμε και κάτι ακόμα: υπάρχει ένα κύμα λαϊκισμού και
δημαγωγίας το οποίο “φουντώνει” μέσα στα κράτη – μέλη της Ένωσης. Τον
υπαρκτό προβληματισμό και σκεπτικισμό των πολιτών τον εκμεταλλεύονται
διάφοροι επιτήδιοι πολιτικοί προκειμένου πατώντας πάνω στην ανάγκη και την
απόγνωση της κοινωνίας να προωθήσουν μια ατζέντα φοβική, μια ατζέντα
συρρίκνωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Τα ζητήματα των ανισοτήτων, οικονομικών και κοινωνικών, στο εσωτερικό της
Ένωσης, το προσφυγικό ζήτημα, η ανασφάλεια που νοιώθουν οι πολίτες από
τις εξελίξεις που τρέχουν με γεωμετρική πρόοδο, δημιουργούν μια βάση για
αμφισβήτηση η οποία όμως κινείται στην λάθος κατεύθυνση.
Βαθιά πιστεύω στην Ευρώπη και βαθιά πιστεύω πως στα προβλήματα που
δημιουργούνται οι απαντήσεις δίνονται μέσα από τις πολιτικές της
συνεννόησης, της συμμετοχής και της κοινής διαχείρισης. Οι αποκλεισμοί και οι
διχαστικές τακτικές το μόνο που πετυχαίνουν είναι να μας οδηγούν σε
επικίνδυνες ατραπούς, όπως αυτές που έχει ζήσει η Κοινότητα μας πριν πολλά
χρόνια.
Όλοι λοιπόν που αναρωτιούνται το μείζον, που βαδίζει η Ευρώπη σήμερα, είναι
ώρα να το καθορίσουν με τις αποφάσεις τους. Να θεραπεύσουν τις
προβληματικές της με ένα ξεκάθαρο μήνυμα στις επιλογές τους.
Για εμένα η απάντηση είναι απλή: “Περισσότερη” Ευρώπη. Περισσότερη
συμμετοχή, περισσότερη παρέμβαση. Η ανισοκατανομή του πλούτου στο
εσωτερικό της Ένωσης, η ανεργία, το πολύπλοκο σύστημα των κέντρων λήψης
αποφάσεων, οι φοβίες για την μετάβαση στην νέα φάσης της Ευρωπαϊκής
Ολοκλήρωσης και οι δομικές αδυναμίες που δοκιμάζουν συχνά πυκνά την
σταθερότητα και τον προσανατολισμό της κοινής πορείας μας, απαντώνται
μέσα από την μεγαλύτερη συμμετοχή των πολιτών στην Ευρώπη
Γι΄αυτό και είμαι υποψήφιος με την Νέα Δημοκρατία, σε αυτές τις Ευρωεκλογές,
γιατί αποτελεί την σταθερή ευρωπαϊκή δύναμη της χώρας η οποία τις στιγμές
της αμφισβήτησης εκείνη σταθερά προσανατολισμένη στον ευρωπαϊκό δρόμο,

όρθωσε το ανάστημα της και κράτησε την χώρα στον ισχυρό πυρήνα των
κρατών της Ευρώπης.
Γι΄αυτό και είμαι μαζί με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, γιατί αποτελεί ένα
παράδειγμα ευρωπαίου ηγέτη που δεν δειλιάζει, διεκδικεί με επιχειρήματα και
με ρεαλιστικό πολιτικό λόγο το συμφέρον της Ελλάδας στους εταίρους μας
αποτελώντας εγγύηση για την επόμενη μέρα, που θα είναι πρωθυπουργός της
χώρας.
Η βούληση και ο τρόπος συμμετοχής μας στα κέντρα αποφάσεων σήμερα, θα
παίξουν καθοριστικό ρόλο στην διαμόρφωση του Ευρωπαϊκού Οικοδομήματος
αύριο.
Στην νέα Ευρωβουλή, οι προκλήσεις είναι τεράστιες. Η διαμόρφωση ενός νέου
αναπτυξιακού μοντέλου για όλη την Ευρώπη, οι πολιτικές της ελεύθερης
πρόσβασης σε υποδομές, σε γνώση και εκπαίδευση, οι πολιτικές για ισονομία,
ισότητα και για τον περιορισμό των ανισοτήτων, οι πολιτικές σύγκλισης, είναι
μερικά μόνο.
Η Ελλάδα, πρέπει να είναι ισχυρή, να σταθεί με επιχειρήματα και έτοιμες
προτάσεις σε όλα αυτά που έρχονται. Είμαστε έτοιμοι γι αυτές τις μάχες και
προσωπικά θέλω και μπορώ να είμαι στην πρώτη γραμμή για την Χώρα μου
και για τους συμπολίτες μου.

*Ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος είναι ψυχίατρος και υποψήφιος Ευρωβουλευτής
με την Νέα Δημοκρατία

Στέλιος Κυμπουρόπουλος: Να ρίξουμε και τον δικό μας ιδρώτα για μια «Ευρώπη του Ανθρώπου»

Στέλιος Κυμπουρόπουλος: Να ρίξουμε και τον δικό μας ιδρώτα για μια «Ευρώπη του Ανθρώπου»


«Κάθε φορά που βλέπω ράμπα για αναπηρικά αμαξίδια, ξέρω ότι κάπως-κάπου έχει παίξει ρόλο η Ευρώπη σε αυτό.»

«Δεν θα ήθελα όμως να μιλήσουμε για την ιστορία με τη σημαία. Αυτό είναι παρελθόν πλέον, ας συζητήσουμε για το σήμερα», αυτό ήταν το μόνο που μου ζήτησε πριν από την συνέντευξη ο ψυχίατρος και υποψήφιος ευρωβουλευτής με τη Ν.Δ., Στέλιος Κυμπουρόπουλος. Σεβάστηκα αυθόρμητα την επιθυμία του – δεν είχα ούτως ή άλλως καμία πρόθεση να ξοδέψω σε παλιές, χιλιοειπωμένες κιόλας ιστορίες, έστω και λίγο χώρο από αυτό το κείμενο.

Πολλοί θυμούνται ακόμα τον Στέλιο Κυμπουρόπουλο, ως τον πρώτο μαθητή σε αμαξίδιο που παρήλασε (την 28η Οκτωβρίου του 1999) ως σημαιοφόρος. Είκοσι χρόνια μετά ο εργάζεται ως ψυχίατρος – σεξολόγος, επιμελητής Β΄ στην Β΄ Πανεπιστημιακή Ψυχιατρική Κλινική Αθηνών του ΠΓΝ “ΑΤΤΙΚΟΝ”.

Ιδρυτής του I-Living, ενός δικτύου – οργανισμού για την ανεξάρτητη διαβίωση των ΑμεΑ συμπολιτών μας, υποψήφιος ευρωβουλευτής με τους Πράσινους το 2014, μάλιστα πρώτος σε σταυρούς στο ψηφοδέλτιο του συνδυασμού του, ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος διεκδικεί ξανά μια θέση στο Ευρωκοινοβούλιο, ως υποψήφιος με τη Ν.Δ. στις ευρωεκλογές της 26ης Μαϊου.

Πριν προχωρήσετε στην ανάγνωση της συνέντευξής του στη HuffPost Greece, σημειώστε μόνο το εξής: λόγω χρονικών περιορισμών, η φωτογράφηση του Στέλιου Κυμπουρόπουλου έγινε στο καφέ όπου συναντηθήκαμε. Πίσω του, σε κάδρο, ένα πόστερ του σούπερμαν. Εντελώς τυχαίο φόντο. Αλλά αρμόζον, τέλεια.

HuffPost: Έχεις υπάρξει ένας ενεργός πολίτης, δραστήριος κοινωνικά και με δημόσιο λόγο. Η σχέση σου με την πολιτική;

Πολιτική (πρέπει να) σημαίνει ότι νοιαζόμαστε για τους άλλους, όπως νοιαζόμαστε για τον εαυτό μας. Από μικρός είχα έγνοια κοινωνική και ήθελα να πράξω για να αλλάξω «τα κακώς κείμενα», ίσως με μια μεγαλύτερη δόση ρομαντισμού. Και από τη θέση που είμαι δε μπορώ να κάτσω ήσυχος. Γράφτηκε στον Επιτάφιο του Περικλή: «Μόνοι εμείς θεωρούμε όποιον δε μετέχει στα κοινά, όχι απλά φιλήσυχο, αλλά άχρηστο».

Σκληρός; Μάλλον. Αλλά κάτι θέλει να πει.

Η «απολιτίκ» πραγματικότητα ευνοεί την στασιμότητα. Όταν δεν μετέχεις, αφήνεις άλλους να κάνουν την δουλειά για σένα όπως αυτοί θέλουν και χωρίς να σου δίνουν λόγο. Δεν το δέχομαι αυτό- θέλω και μπορώ να δυναμώσω το επιχείρημά μου, να ακουστεί η φωνή μου. Όχι μόνο η δική μου αλλά μιας γενιάς ανθρώπων που «πληρώνουμε» έναν λογαριασμό που δεν δημιουργήσαμε οι ίδιοι.

Πάντα προσπαθούσα να είμαι ενεργός πολίτης. Πάντα το έψαχνα πολύ. Αυτό συστήνω και στους αναγνώστες μας: Ψάξτε το! Μην εφησυχάζετε. Δεν πολιτεύεσαι μόνο αν είσαι υποψήφιος αλλά και με το να έχεις άποψη και επιχειρήματα. Μπορείτε όλοι να το ψάξετε.

HuffPost: Πως προέκυψε η υποψηφιότητά σου με τη Ν.Δ. στις επερχόμενες ευρωεκλογές; Είναι κάτι που επεδίωξες, ή σου προτάθηκε;

Όλα ξεκινούν από την προσπάθεια που κάνουμε με φίλους και συνεργάτες για την προώθηση της ανεξάρτητης διαβίωσης των συνανθρώπων μας με αναπηρία. Είχα σχετικές επαφές με πολιτικούς και παράγοντες όλων των κομμάτων, στους οποίους κατέθετα την πλατφόρμα μας με σκοπό αυτή η προσπάθειά μας να νομοθετηθεί. Βρήκα ευήκοα ώτα σε όλα τα κόμματα, αν και σε διαφορετικές αναλογίες.

Γιατί με τη ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη; Ξέρετε, στη ΝΔ συνάντησα όχι μόνο την καλύτερη πρόθεση αλλά κυρίως την πιο ολοκληρωμένη γνώση για τα ζητήματα των ανθρώπων με αναπηρία. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει προσωπική άποψη και συγκεκριμένες θέσεις–ίσως παίζει ρόλο το γεγονός πως η μητέρα του, Μαρίκα Μητσοτάκη, είχε αντιμετωπίσει και αυτή τις συνθήκες της αναπηρίας. Όταν κάτι το ζεις, το κατανοείς καλύτερα. Βρήκα λοιπόν έναν άνθρωπο με γνώση πλήρη των πρακτικών της Ευρώπης στο ζήτημα των ατόμων με αναπηρία και με ειλικρινή πίστη στην κοινωνική δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια του ατόμου.

Στην Πειραιώς είδα μεράκι, αλτρουισμό, φιλότιμο, ικανότητες, χαμόγελα. Είπα «εδώ είμαστε»! Διαμορφώθηκε μέσα μου μια ξεκάθαρη θετική προδιάθεση. Μετά, ήρθε και η πρόταση από τον ίδιο τον πρόεδρο του κόμματος και τώρα «φτερά» στα πόδια» που λέμε! Έχει τρέξιμο αλλά και ελπίδα.

Ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος...
Ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος με τον πατέρα του, Παναγιώτη, την μητέρα του, Μιρέλα και τον αδερφό του, Σπύρο

HuffPost: Είχες (ή έχεις) επιφυλάξεις; Η ενασχόληση με την πολιτική, ειδικά σε αυτό το επίπεδο, δημιουργεί αναπόφευκτα και αντιπάθειες, ή την ανάγκη συμβιβασμών. Θεωρείς ότι θα μπορέσεις να διαχειριστείς αυτή τη νέα κατάσταση;

Κάθε δράση έχει και αντίδραση. Κάθε απόφαση, έχει και δεύτερες σκέψεις. Όμως κρατάω το σημαντικό: Ασχέτως αν εκλεγώ ή όχι, με την συμμετοχή μου έβαλα στο τραπέζι της συζήτησης μια σειρά απο ζητήματα που μέχρι σήμερα ήταν δευτερεύουσας σημασίας: την ανεξάρτητη διαβίωση και το θεσμό του προσωπικού βοηθού για τα άτομα με αναπηρία, τις πολιτικές ενσωμάτωσης και αφομοίωσης, την κοινωνική δικαιοσύνη. Αυτά είναι θεμέλιοι λίθοι της Ευρωπαϊκής Ιδέας και σήμερα μένουν στο περιθώριο.

Όσον αφορά το δεύτερο ερώτημα: Όλοι οι άνθρωποι διαφέρουμε. Αυτή όμως είναι η αιτία της εξέλιξης της ανθρωπότητας, της επιστήμης, της τεχνολογίας, των κοινωνιών εντέλει. Οι φίλοι μας, η οικογένεια μας, η κοινωνία μας, ο χώρος εργασίας μας, αποτελείται από διαφορετικούς ανθρώπους. Και είναι καλύτερο να είμαστε πολλοί και διαφορετικοί. Η ΝΔ λειτουργεί σήμερα σαν μια μεγάλη ομάδα που χωράει όλες τις δημοκρατικές, δημιουργικές απόψεις, όλους τους ανθρώπους που θέλουν να προσφέρουν στην κοινωνία.

Έχω διαβάσει αυτές τις μέρες στα social media και στα MME πολλά θετικά, αλλά και αρνητικά σχόλια για την επιλογή μου. Μου αρέσει η κριτική, κατανοώ κάποιους ανθρώπους που λένε «ρε Στέλιο, τι δουλειά έχεις εσύ με αυτά». Μία μόνο απάντηση έχω: «αν όχι εμείς ποιοί; Κι αν όχι τώρα, πότε;».

 Η ομάδα της I- living στο
 Η ομάδα της I- living στο Ευρωκοινοβούλιο

HuffPost: Προφανώς είσαι φίλος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης – της Ευρώπης αλλά και της Ε.Ε.. Γιατί; Τι θεωρείς ότι ‘κερδίζεις’ σαν πολίτης;

Δείτε τη μακρά ιστορία του κόσμου: μέσα από την Ευρωπαϊκή Ιδέα πρώτη φορά υπάρχει σε μια ήπειρο ειρήνη και δημοκρατία σε τέτοια διάρκεια. Η Ε.Ε. χτίστηκε πάνω στις αρχές του Κράτους Δικαίου και στην προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ωστόσο, ακόμα και σήμερα αυτά δεν είναι αυτονόητα για πολλούς. Ο αγώνας πρέπει να είναι συνεχής, ειδικά με αυτά που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια.Χρειάζεται και άλλος κόπος για να γνωρίσουμε και να βιώσουμε την ανθρώπινη πλευρά της Ευρωπαϊκής Ένωσης.Και αυτό μας θέλει συμμέτοχους όλους- να ρίξουμε και τον δικό μας ιδρώτα για να δούμε μία Ευρώπη του Ανθρώπου. Προσωπικά, κάθε φορά που βλέπω ράμπα για αναπηρικά αμαξίδια, ξέρω ότι κάπως-κάπου έχει παίξει ρόλο η Ευρώπη σε αυτό.

Δεν μπορούμε να ξεχνούμε πως οι πολιτικές για τον περιορισμό των ανισοτήτων στα κράτη – μέλη μας έδωσαν ισχυρά χρηματοδοτικά πακέτα με τα οποία έγιναν μεγάλες εθνικές οδοί, νοσοκομεία, σχολεία, κοινωνικές δομές για τους Δήμους. Εν ολίγοις, η Ευρώπη αποτελεί την ομπρέλα της οικονομικής ανάπτυξης για την χώρα αλλά και της κοινωνικής συνοχής, ακόμα και σήμερα που το δεύτερο έχει μείνει πίσω…

HuffPost: Τι σε ανησυχεί στην σημερινή Ευρώπη; Τι πρέπει να αλλάξει;

Τρομάζω στην ιδέα της ανόδου της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη. Θλίβομαι ειλικρινά. Όμως το γιατί έχει γίνει αυτό είναι ξεκάθαρο: Μεταναστευτικό και εγκατάλειψη της κοινωνικής Ευρώπης.

Όσον αφορά το μεταναστευτικό, θα πρέπει να κατανοήσουμε τις εξελίξεις. Άνθρωποι φεύγουν από τις χώρες τους, τα σπίτια και τις οικογένειες τους γιατί φοβούνται για τη ζωή τους. Η Ευρώπη, δεν μπορεί να κλείνει τα μάτια, όμως δεν μπορεί και να κάνει επιλεκτική τοποθέτηση τους στις χώρες που κάποιους βολεύει. Υπάρχουν συμφωνίες και αποφάσεις που δεν εφαρμόζονται. Υπάρχουν πολιτικές που δεν λειτουργούν και πρέπει να αλλάξουν. Δε γίνεται να κλείνουμε τα μάτια αλλά πρέπει να διαχειριστούμε τα ζητήματα που προκύπτουν.

Σχετικά με την «Κοινωνική Ευρώπη», υπάρχουν αριθμοί υπάρχουν όμως και άνθρωποι. Υπάρχουν στη σημερινή Ευρώπη άνθρωποι που δεν απολαμβάνουν πλήρη εκπαίδευση, που δεν έχουν τις ίδιες ευκαιρίες, ούτε πρόσβαση στη γνώση. Και είναι πολιτικός νόμος ότι όσο υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν αποκομμένοι, περιθωριοποιημένοι, απογοητευμένοι θα οδηγηθούν στα ακραία κόμματα για να εκφράσουν την οργή τους. Χρειαζόμαστε ελπίδα, ειλικρίνεια και ανθρωποκεντρικές πολιτικές για να πείσουμε αυτούς τους ανθρώπους. Πρέπει να βάζουμε και άλλους στο παιχνίδι, να βλέπουμε τη μεγάλη εικόνα. Αυτή είναι η Ευρώπη του μέλλοντος.

Σήμερα το μεγάλο μας πρόβλημα είναι η ανεργία. Λαμπρά μυαλά φεύγουν στο εξωτερικό αλλά και λαμπρά μυαλά που μένουν, απογοητεύονται και τους κόβονται τα φτερά. Καθημερινά στο ΑΤΤΙΚΟ Νοσοκομείο, όπου είμαι επιμελητής της ψυχιατρικής, μιλώ με εξαιρετικούς συναδέλφους, που νοιώθουν ότι δεν αναγνωρίζεται η αξία τους, αλλά και με ασθενείς- νέα παιδιά που η κρίση και έλλειψη ευκαιριών τα οδηγεί σε στρεσογόνες διαταραχές.

Προσωπικά έχω ένα στοίχημα: προσβασιμότητα και ανεξάρτητη διαβίωση. Δίνω αυτές τις μάχες όλη μου τη ζωή μου και θα συνεχίσω μέχρι την τελική δικαίωση των προσπαθειών όλων εκείνων των ανθρώπων που υπήρξαν, αλλά και όσων θα υπάρξουν μετά από μένα.

Γιατί, όποτε η Ευρώπη έδειξε κοινωνικό πρόσωπο και επένδυσε στους πολίτες της και στις δυνάμεις τους, ωφελήθηκε και ωφέλησε την ανθρωπότητα.

Στέλιος Κυμπουρόπουλος: Να ρίξουμε και τον δικό μας ιδρώτα για μια «Ευρώπη του

HuffPost: Εν τέλει είσαι αισιόδοξος για την Ε.Ε. και την Ευρώπη;

Έμαθα από μικρός, με την βοήθεια της οικογένειάς μου, να προσπαθώ και, εφόσον προσπαθώ, να ελπίζω. Η ασταμάτητη προσπάθεια μου είναι η ευχή της μάνας μου. Οπότε και για την Ευρώπη μας είμαι αισιόδοξος!

HuffPost: Τομείς και πεδία με τα οποία θέλεις να ασχοληθείς και να προσφέρεις ως πολιτικός;

Καταρχήν παραμένω γιατρός- τώρα, με την εμπλοκή μου στην πολιτική θέλω να κάνω συγκεκριμένα πράγματα. Μέχρι σήμερα έχω δραστηριοποιηθεί στο κομμάτι της βελτίωσης του κράτους πρόνοιας. Και σας διαβεβαιώ ότι οι ψηφιακές εφαρμογές και η ρομποτική φέρνουν εξαιρετικά νέα για όλους.Η καινοτομία λοιπόν αποτελεί πυλώνα της πολιτικής μου παρέμβασης.

Θέλω να αναπτύξω δράσεις για το σχολείο του μέλλοντος, το ψηφιακό σχολείο. Να μιλήσω για Παιδεία στην πλήρη της έννοια – γιατί άλλο Παιδεία και άλλο Εκπαίδευση – και για ένα Πολιτισμό που σέβεται τις αξίες του παρελθόντος και τις παντρεύει με τις αξίες και το ήθος του σήμερα.

Και λόγω επαγγέλματος, να δραστηριοποιηθώ ειδικά στην ενίσχυση του Ιατρικού Τουρισμού. Ο τουρισμός γονιμοποιείται από τον Πολιτισμό. Και αυτό προϋποθέτει υπηρεσίες προσβάσιμες για όλους. Υπηρεσίες που απολαμβάνουν όλοι, πλούσιοι και φτωχοί, ανάπηροι και μη.

HuffPost: Η ζωή των ανθρώπων με αναπηρία στην Ελλάδα. Ποια είναι τα βασικά προβλήματα;

Πρέπει να βελτιώσουμε την προσβασιμότητα των δημόσιων χώρων. Και των δημοσιων υπηρεσιών.

Έπειτα πρέπει να εισάγουμε το πλαίσιο του προσωπικού βοηθού. Κάποιοι δεν έχουν τις οικογένειές τους να τους βοηθάνε. Και στο κάτω κάτω, την οικογένεια μου θέλω να την χαίρομαι και όχι να με «τρέχει».

Χρειαζόμαστε λιγότερη γραφειοκρατία, λιγότερη χαρτούρα για να αποδεικνύουμε ότι δεν είμαστε ελέφαντες… Ευκολότερη πρόσβαση σε κινησιοθεραπείες, λογοθεραπείες και υπηρεσίες, καθώς και εργαλεία, που βελτιώνουν την ποιότητα ζωής του ανθρώπου με αναπηρία. Πρέπει οι παροχές να εναρμονιστούν με τις εξατομικευμένες ανάγκες και το κράτος να μην έχει τυπική, αλλά ατομική σχέση με κάθε άνθρωπο για το καλύτερο αποτέλεσμα.

Τώρα, ειδικά για τις εκλογές, υπάρχει μια ολόκληρη πανευρωπαϊκή καμπάνια για την διευκόλυνση των ανθρώπων με αναπηρία στην πρόσβαση στις κάλπες και την άσκηση του δικαιώματός τους.Έχω ξεκινήσει μια σειρά από επαφές και παρεμβάσεις με σκοπό την διευκόλυνση των ατόμων με αναπηρία στην εκλογική διαδικασία και ελπίζω ότι θα τα καταφέρουμε.

Στέλιος Κυμπουρόπουλος: Να ρίξουμε και τον δικό μας ιδρώτα για μια «Ευρώπη του

HuffPost: Είσαι ιδρυτής του I-Living, ενός δικτύου – οργανισμού για την ανεξάρτητη διαβίωση. Τι είναι η «ανεξάρτητη διαβίωση» και ο «προσωπικός βοηθός» ;

Όλα ξεκίνησαν το 2008, με αφετηρία την πίστη µου ότι µπορεί να εφαρµοστεί η φιλοσοφία της ανεξάρτητης διαβίωσης και του προσωπικού βοηθού και στην Ελλάδα. Η ‘ανεξάρτητη διαβίωση’ είναι ο οδηγός, ο τρόπος ώστε κάθε άνθρωπος µε αναπηρία να ζει όπως επιλέγει ο ίδιος. Το µόνο που στέκεται εµπόδιο στην εμπέδωση αυτού του πανανθρώπινου δικαιώματος είναι η ίδια η κοινωνία, που δεν δέχεται στα σπλάχνα της τους ανθρώπους µε αναπηρία. Γι’ αυτό και δηµιουργήθηκε ο “i-Living”, µε σκοπό να κινητοποιήσει την κοινωνία, αλλά και την Πολιτεία και τους ίδιους τους ανθρώπους µε αναπηρία. Και να τους δείξει πως υπάρχει ένας καλύτερος τρόπος διαβίωσης, που δηµιουργεί ενεργητικούς και παραγωγικούς πολίτες.

Αυυτό περνά μέσα από την έννοια της «Προσωπικής Βοήθειας». Υπάρχουμε άνθρωποι που για να ζήσουμε με μεγαλύτερη ανεξαρτησία, χρειαζόμαστε υποστήριξη στις καθημερινές δραστηριότητες μας. Τι εννοούμε ‘προσωπική βοήθεια’; Την ύπαρξη είτε περιστασιακής είτε 24ωρης υποστήριξης- αυτό παρέχει ο προσωπικός βοηθός. Η ανεξάρτητη διαβίωση και ο προσωπικός βοηθός αποτελούν, κατ’ εμέ, βασικές προϋποθέσεις ώστε μια κοινωνία να είναι πραγματικά σύγχρονη και δίκαιη.

HuffPost: Γιατί έγινες γιατρός; Γιατί ψυχίατρος;

Όταν ήμουν παιδί δεν ήξερα ακριβώς τι θέλω να κάνω επαγγελµατικά στην ζωή μου. Είχε πρώτιστη σημασία για εμένα να είμαι υγιής, να προσφέρω και τελικά να βρίσκοµαι µε ανθρώπους που νοιώθω όμορφα μαζί τους. Όταν όμως ήρθε η ώρα να αποφασίσω, η ιατρική ήρθε αβίαστα- πλέον είμαι σίγουρος ότι ήταν ορθή επιλογή γιατί αισθάνομαι ότι με βελτιώνει σαν άνθρωπο κάθε μέρα, όλο και περισσότερο. Η ψυχιατρική αποτέλεσε μια επιλογή αυθόρμητη αλλά τελικά συνειδητή- γιατί από εκεί ξεκινούν όλα, απ’ την ψυχή. Θέλει θάρρος και πολύ κουράγιο και μεράκι για να ασχοληθείς με αυτήν την ειδικότητα. Αλλά όταν βλέπεις ανθρώπους με διάφορα προβλήματα να στέκονται ξανά στα πόδια τους, αυτό είναι η καλύτερη ανταμοιβή.

HuffPost: Θεωρείς ότι υπάρχει κοινωνική/συλλογική κατάθλιψη στην Ελλάδα; Και ευθύνεται για αυτό η οικονομική κρίση ;

Είμαστε η πιο απαισιόδοξη χώρα της Ε.Ε. και από τις τρεις πιο απαισιόδοξες του κόσμου αυτή τη στιγμή. Αυτό είναι πρόβλημα. Προσπαθώ να βοηθήσω από το επάγγελμα μου όσο μπορώ, αλλά αναφέρομαι σε έναν μικρό αριθμό ανθρώπων. Σκοπός μου μέσα από την ενασχόληση μου με την πολιτική είναι να βοηθήσω να γιατρευτεί η συλλογική μας ψυχή που κομματιάστηκε από την σκληρή περίοδο κρίσης, όπως τηβιώνουμε μέχρι και σήμερα.

HuffPost: Επέδρασε, θετικά ή αρνητικά, η οικονομική κρίση στην ελληνική νοοτροπία;

Αντικειμενικά, η κοινωνία μας υπέστη μία απότομη και βίαιη μεταβολή- από επιστημονικής άποψης αυτό επιφέρει τεκτονικές αλλαγές στην νοοτροπία και την αντίληψη των συστατικών μερών κάθε κοινωνίας. Δυστυχώς, η ελληνική κρίση ανέδειξε ακραίες δυνάμεις, ενίσχυσε την οργή και τον θυμό και επέβαλλε μια ισοπεδωτική λογική. Γίναμε περισσότερο καχύποπτοι, ακόμα και οπαδοί θεωριών συνομωσίας. Η κρίση έφερε όμως στο προσκήνιο μια νέα γενιά που αγωνιά και διεκδικεί τον χώρο και τον ρόλο της. Κι αυτή η γενιά αντιδρά με τον δικό της τρόπο-είναι μια εξαιρετικά καταρτισμένη γενιά που σε μεγάλο ποσοστό φεύγει από την χώρα και αναζητά την τύχη της στο εξωτερικό. Αυτή η γενιά, είναι έτοιμη να κάνει την υπέρβασή της και να πάρει, δημιουργικά, τις τύχες της στα χέρια της.

HuffPost: Η ελληνική πολιτική είναι ένα καταθλιπτικό περιβάλλον;

Η ελληνική πολιτική δεν είναι τίποτε άλλο από εμάς τους ίδιους, οι πολιτικοί που εκλέγουμε είναι οι επιλογές μας, οι άνθρωποι που εμείς προκρίνουμε. Οπότε, καταθλιπτικό περιβάλλον δεν υπάρχει. Η πολιτική είναι χαρά, είναι δημιουργία, είναι αλληλεγγύη, είναι πράξη προσφοράς προς τον συνάνθρωπο. Τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε…

HuffPost: Η καθημερινότητά σου; Τι σε χαροποιεί και τι σε αποκαρδιώνει;

Η καθημερινότητά μου είναι αυτή ενός νέου ανθρώπου, όπως τόσοι άλλοι- η δουλειά μου, το ‘ΑΤΤΙΚΟΝ’ και η Β΄ Ψυχιατρική Κλινική, οι ασθενείς μου και οι υποχρεώσεις μου ως Επιμελητής Β΄. Και από ’κεί και πέρα, μια κανονική ζωή: οι φίλοι μου, η σύντροφός μου, η οικογένεια μου που είναι δίπλα μου κάθε στιγμή. Μου αρέσουν πολύ τα ταξίδια- να γνωρίζω νέους τόπους, νέους ανθρώπους, άλλους πολιτισμούς. Να παρατηρώ το πλήθος στο εξωτερικό- πως κινείται, πως λειτουργεί.. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο μάθημα παιδείας από το να ταξιδεύεις.

Aλλά όπως και κάθε νέο άνθρωπο της ηλικίας μου, που μάχεται να δημιουργήσει, απογοητεύομαι από το ψέμα και τα μεγάλα λόγια. Θέλω να βλέπω πράξεις. Γι αυτό και είμαι και με τον Κυριάκο Μητσοτάκη- γιατί είναι άνθρωπος των πράξεων.

Στέλιος Κυμπουρόπουλος: Να ρίξουμε και τον δικό μας ιδρώτα για μια «Ευρώπη του

HuffPost: Πως θα περιέγραφες, ανθρωποκεντρικά, τον Στέλιο Κυμπουρόπουλο;

Ένας άνθρωπος που ενδιαφέρεται και αγαπά τους άλλους ανθρώπους. Αυτό με καλύπτει.

HuffPost: Η σχέση σου με τον Θεό; Η Πίστη, η προσευχή.

Η πίστη στον Θεό είναι κάτι πολύ υποκειμενικό. Προσωπικά, πιστεύω. Το πολύ και λίγο δεν είναι όροι που μπορούν να ποσοτικοποιήσουν την πίστη – ή έχω ακούσει κόσμο να λέει «γιατί σε εμένα Θεέ μου». Λάθος. Ο Θεός μας είναι μέσα μας, η εσωτερική δύναμη που κάθε φορά μας λέει “πάμε λίγο ακόμα” και “λίγο ακόμα”, ξανά. Η προσευχή αποτελεί την εσωτερική μας εξομολόγηση. Δεν είναι ανταποδοτική η σχέση μου με το Θεό, δεν προσεύχομαι για να αποκτήσω την εύνοιά Του. Προσεύχομαι και καταφεύγω σε Αυτόν γιατί παίρνω δύναμη ώστε να είμαι καλύτερος άνθρωπος, να πράττω καλύτερα την αποστολή μου και εντέλει να νοιώθω εσωτερική γαλήνη.

HuffPost: Διαχειρίστηκες την αναπηρία ως ένα χαρακτηριστικό σου. Και έχεις γράψει σε ένα κείμενό σου ότι «η ζωή στην αναπηρία είναι κομμάτι του υπόλοιπου φυσιολογικού εαυτού».

Έχω πει επίσης πως «δεν γεννιούνται ανάπηροι άνθρωποι, η κοινωνία δημιουργεί τις αναπηρίες». Γιατί οι δυσκολίες και τα προβλήματα που υπάρχουν, έχουν δημιουργηθεί από άλλους ανθρώπους που δεν αντιμετωπίζουν αυτό που βιώνω εγώ ή κάποιος άλλος. Για παράδειγμα, το παρκάρισμα σε ράμπα αναπήρων είναι πράξη από άνθρωπο. Αν όμως ο ίδιος άνθρωπος ήταν στην ‘άλλη πλευρά’, δεν θα το έκανε, σίγουρα.

Θέλω να πω ότι όλοι μας μπορούμε να μάθουμε να ζούμε, να λειτουργούμε και να δημιουργούμε μέσα σε μια κοινωνία με τα καλά ή τα κακά της. Σημασία έχει να υπάρχει πρακτικά η δυνατότητα να έχουμε όλοι μας τις ίδιες προσβάσεις, το ίδιο εύρος επιλογών και ίσες ευκαιρίες. Δεν είναι πρόβλημα εξ αρχής ότι στο κατώφλι του 2020 μιλάμε για «πρόσβαση»;

Δεν είναι προβληματικό αυτό, ακόμα και ως πολιτική έλλειψη, σε μια σύγχρονη κοινωνία;

Όσον αφορά εμένα, μεγάλωσα όπως όλα τα άλλα παιδιά. Σε αυτό μεγάλο ρόλο έπαιξε η οικογένεια μου, οι συμμαθητές μου αλλά και οι δάσκαλοί μου που δεν με έφεραν ποτέ στην ‘απέναντι’ πλευρά. Ωστόσο, τα προβλήματα στην κοινωνία υπήρξαν, υπάρχουν και θα παλέψω για να περιοριστούν.

Στέλιος Κυμπουρόπουλος: Να ρίξουμε και τον δικό μας ιδρώτα για μια «Ευρώπη του

HuffPost: Τι σκέφτεσαι, πως νιώθεις και αντιδράς, όταν κάποιοι άνθρωποι σε αντιμετωπίζουν διαφορετικά, ισως με μια επίπλαστη συμπάθεια, ως να ήσουν ‘παιδί’;

Τους αποδεικνύω πως είμαι ένας νέος άνθρωπος, επιστήμονας, ψυχίατρος με γνώση, νου και φυσικά προβληματισμούς για το μέλλον, όπως κάθε άλλος νέος της ηλικίας μου.

HuffPost: Έχεις νιώσει ποτέ θύμα διακρίσεων; Ή «παιδί θαύμα»;

Γενικώς, δεν «χαμπαριάζω», που λέει και ο πατέρας μου! Με έχουν πληγώσει, όμως, γενικόλογες αναφορές. Θυμάμαι ένα ατυχές σχόλιο του κ. Λαζόπουλου, ότι οι ανάπηροι κολλάνε σε μια ιδέα, όπως κολλάνε στο αναπηρικό τους καροτσάκι; Στενοχωρήθηκα πραγματικά όταν το άκουσα. Όχι γιατί με έριξε ψυχολογικά, αλλά γιατί τέτοιες απόψεις βρίσκουν, δυστυχώς, απήχηση σε ένα μεγάλο κοινό.

Σήμερα, προσπαθώ να αποδείξω πως δεν είμαστε κολλημένοι, ούτε στο αμαξίδιο μας, ούτε σε τίποτα. Είμαστε όμως αποφασισμένοι να παλέψουμε για να έχουμε επί της ουσίας κοινωνική δικαιοσύνη και ίσες ευκαιρίες.

Παιδί «θαύμα», όχι δεν ένοιωσα. Γιατί δεν είμαι και δεν ήμουν ποτέ κάτι διαφορετικό. Ξέρετε πόσα παιδιά με εξίσου σημαντικά προβλήματα, όχι αποκλειστικά κινητικά, καταφέρνουν και πετυχαίνουν και προοδεύουν στην ζωή τους; Στην θέλησή μας είναι όλα- και στην απόφασή μας να τα καταφέρουμε. Αυτό ισχύει και για τη χώρα μας, στο χέρι μας είναι όλα.

Πηγή Άρθρου: HUFFPOST

Τη «Διάπλαση» επισκέφθηκε ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος!

Τη «Διάπλαση» επισκέφθηκε ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος!

Tι είπε σε συνεντευξή του ο υποψήφιος ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας

ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ Αποκατάστασης και Αποθεραπείας «Διάπλαση» επισκέφθηκε χθες ο υποψήφιος ευρωβουλευτής, γνωστός ψυχίατρος, συγγραφέας και ερευνητής Στέλιος Κυμπουρόπουλος, όπου ξεναγήθηκε στις εγκαταστάσεις, μίλησε με το επιστημονικό και διοικητικό προσωπικό, ασθενείς και με τον εκ των μετόχων Γιάννη Τασσιόπουλο, που βρίσκεται σε πρόγραμμα αποκατάστασης μετά το σοβαρό τροχαίο που είχε τον τελευταίο μήνα.

Σε συνέντευξη Τύπου η επιστημονική διευθύντρια της «Διάπλασης» Αλεξάνδρα Καραβασίλη, μίλησε για την προσωπικότητα του Στέλιου Κυμπουρόπουλου και τη σημαντική προσφορά του στην επιστήμη και κοινωνία.

Ο ίδιος συνεχάρη τη διεύθυνση και το προσωπικό της «Διάπλασης» για την αρτιότητα των εγκαταστάσεων και τη σημαντική προσφορά του στην αποκατάσταση και θεραπεία των ασθενών.

Δείτε το βίντεο με τις δηλώσεις του υποψηφίου ευρωβουλευτή της ΝΔ στη «Διάπλαση».

ΠΗΓΗ: foninews.gr

Κυμπουρόπουλος: Οι κοινωνίες κατασκευάζουν αναπηρίες

Κυμπουρόπουλος: Οι κοινωνίες κατασκευάζουν αναπηρίες


Ο υποψήφιος ευρωβουλευτής της ΝΔ στηλιτεύει τη νοοτροπία που δεν συνυπολογίζει τον ανάπηρο στον παραγωγικό ιστό της χώρας. Σημειώνει ότι στην Ελλάδα δεν γνωρίζουμε καν πόσα είναι τα άτομα με αναπηρία. Γιατί τον έπεισε ο Μητσοτάκης να κατέβει στις ευρωεκλογές και τι ρόλο έπαιξε η ιστορία της Μαρίκας. Ως ψυχίατρος ζητά παρεμβάσεις στο δημόσιο σύστημα υγείας.

Βίκυ Σαμαρά 14 Απριλίου 2019 08:17

Την έλλειψη παιδείας πάνω στο ζήτημα της αναπηρίας και τη νοοτροπία που δεν συνυπολογίζει τον ανάπηρο στον παραγωγικό ιστό της χώρας, στηλιτεύει μιλώντας στο News 24/7 ο υποψήφιος με τη Νέα Δημοκρατία στις ευρωεκλογές, ψυχίατρος Στέλιος Κυμπουρόπουλος.

“Οι κοινωνίες κατασκευάζουν αναπηρίες” λέει χαρακτηριστικά, τονίζοντας ότι οι ανάπηροι μπορούν κανονικά να συμμετέχουν, να δραστηριοποιούνται, να λειτουργούν και να παράγουν, αρκεί να υπάρχουν οι υποδομές και η κατάλληλη κουλτούρα. Σημειώνει όμως ότι η Αθήνα παραμένει αφιλόξενη πόλη και πως στην Ελλάδα δεν γνωρίζουμε καν πόσα είναι τα άτομα με αναπηρία.

Τάσσεται αναφανδόν υπέρ του να πηγαίνουν σε σχολεία γενικής εκπαίδευσης τα παιδιά με αναπηρία, με βάση και τη δική του εμπειρία: Ο κ.Κυμπουρόπουλος είχε διαγνωστεί 14 μηνών με Νωτιαία Μυϊκή Ατροφία. Οι γονείς του επέλεξαν να τον στείλουν σε σχολείο γενικής εκπαίδευσης και το 1999 έγινε ο πρώτος μαθητής με αναπηρία που παρέλασε ως σημαιοφόρος.

Με την ιδιότητα του ψυχιάτρου, τονίζει την ανάγκη παρεμβάσεων στο δημόσιο σύστημα υγείας και υποστηρίζει ότι υπάρχει σφάλμα στον γενικότερο σχεδιασμό και κυρίως δεν υπάρχει μέριμνα για την πρόληψη. Ειδικότερα για την ψυχική υγεία, εκτιμά ότι πρέπει να έχει ένα χαρακτήρα άμεσο με αναδιαμόρφωση και στελέχωση των κέντρων ψυχικής υγείας.

Ο κ.Κυμπουρόπουλος, που προωθεί το ζήτημα της ανεξάρτητης διαβίωσης των ατόμων με αναπηρία, εξηγεί ότι τον έπεισε ο Κυριάκος Μητσοτάκης να πολιτευτεί, λέγοντας ότι στο πρόσωπο του προέδρου της ΝΔ βρήκε την πιο ολοκληρωμένη προσέγγιση για τα ζητήματα των ατόμων με αναπηρία. “Ίσως παίζει και ρόλο η υπόθεση της μητέρας του, της Μαρίκας Μητσοτάκη, όταν ζεις κάτι το καταλαβαίνεις καλύτερα”, εκτιμά.

Το πλήρες κείμενο της συνέντευξης του κ.Κυμπουρόπουλου στο News 24/7 έχει ως εξής:

.Η υποψηφιότητα σας με τη ΝΔ στις ευρωεκλογές θεωρήθηκε έκπληξη, με την έννοια ότι δεν ήσασταν ένα πρόσωπο που δραστηριοποιείτο κομματικά. Γιατί επιλέξατε να πολιτευτείτε με τη ΝΔ; Γιατί τώρα; Και γιατί στην Ευρωβουλή;

Όλα ξεκινούν από την προσπάθεια μας να επικοινωνήσουμε τις δράσεις του οργανισμού που έχουμε ιδρύσει με κάποιους φίλους, σχετικά με το ζήτημα της ανεξάρτητης διαβίωσης, το I-Living. Είχαμε συναντήσεις με αρκετά κόμματα του δημοκρατικού τόξου και οφείλω να πω πως βρήκαμε ευήκοα ώτα σε όλους. Στην Νέα Δημοκρατία, βρήκαμε όμως την πιο ολοκληρωμένη γνώση για τα ζητήματα της κοινότητας των ατόμων με αναπηρία, βρήκα προσωπικά, στον Κυριάκο Μητσοτάκη, ολοκληρωμένη προσέγγιση, γνώση των καλών πρακτικών της Ευρώπης και κυρίως διάθεση να ακούσει, να μάθει. Ίσως παίζει και ρόλο η υπόθεση της μητέρας του, της Μαρίκας Μητσοτάκη, όταν ζεις κάτι το καταλαβαίνεις καλύτερα.

Στην συνέχεια, βρεθήκαμε και άλλες φορές κατ’ ιδίαν. Μιλήσαμε για πολλά, για το πρόγραμμα υγείας, για την φυγή των νέων ανθρώπων στο εξωτερικό, το brain drain αλλά και για όσους μένουν πίσω και αγωνίζονται. Μιλήσαμε για τέχνη, για τον Πολιτισμό μας, για την νέα εποχή στην ψηφιακή εκπαίδευση. Πείστηκα, πως αυτός ο άνθρωπος μπορεί να κάνει κάτι διαφορετικό… Μετά ήρθε και η πρόταση και σήμερα είμαστε εδώ, σε έναν ωραίο και ελπιδοφόρο αγώνα!

Θα ήθελα να μας περιγράψετε τι σημαίνει να ζεις στην Ελλάδα για ένα άτομο με αναπηρία. Ποια είναι τα κυριότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει ένα άτομο με αναπηρία σε μία χώρα με ελάχιστες υποδομές και δυστυχώς έλλειψη κουλτούρας; Και ποιες είναι οι προτάσεις σας για να βελτιωθεί η ζωή των ατόμων με αναπηρία στην Ελλάδα;

Όλα ξεκινούν από αυτό που μόλις είπατε. Μια χώρα με έλλειψη κουλτούρας. Για εμένα είναι αυτό που λέμε, έλλειψη παιδείας πάνω στο ζήτημα της αναπηρίας. Γνωρίζετε ότι στην Ελλάδα δεν ξέρουμε πόσοι είναι οι άνθρωποι με αναπηρία; Γιατί; Στην τελευταία απογραφή δεν υπήρχε ερώτηση σχετική, δηλαδή “έχετε στην οικογένεια σας άτομο με αναπηρία;” Ύστερα, είναι η ευρύτερη αντίληψη, η νοοτροπία που λέει πως ο ανάπηρος δεν συνυπολογίζεται στον παραγωγικό ιστό της χώρας. Μέγιστο λάθος. Κανονικά μπορούμε να συμμετέχουμε, να δραστηριοποιούμαστε, να λειτουργούμε και να παράγουμε! Γι’ αυτό λέω πως δεν γεννιούνται ανάπηροι οι άνθρωποι αλλά οι κοινωνίες κατασκευάζουν αναπηρίες. Σε επίπεδο υποδομών, έχει γίνει πρόοδος ωστόσο είναι αλήθεια πως υπάρχουν ακόμα εμπόδια στην ελεύθερη πρόσβαση. Και μάλιστα πολλά. Η Αθήνα, είναι μια πόλη μη φιλόξενη σε άτομα με αναπηρία, οι ράμπες είναι λίγες, υπάρχουν ακόμα δημόσιες υπηρεσίες που δεν έχουν πρόσβαση, δεν υπάρχουν οριοθετημένες θέσεις για στάθμευση και το χειρότερο δεν υπάρχει ένας προγραμματισμός για να αντιμετωπιστούν αυτά τα ελλείμματα που επί της ουσίας υποβαθμίζουν κάθε έννοια κοινωνικής δικαιοσύνης.

Οταν το 1999 παρελάσατε ως σημαιοφόρος, η ιστορία σας είχε συγκλονίσει. Βρίσκω ιδιαίτερα ενδιαφέρον ότι οι γονείς σας είχαν αποφασίσει να σας στείλουν σε σχολείο γενικής εκπαίδευσης. Με βάση τη δική σας εμπειρία, πιστεύετε ότι αυτό είναι το καλύτερο για τα παιδιά με αναπηρία;

Ναι, χωρίς δεύτερη σκέψη. Από την προσωπική μου εμπειρία είδα πως μόνο κέρδισα από το γεγονός πως βρέθηκα σε σχολείο γενικής εκπαίδευσης. Συμμετείχα κανονικά σε όλες τις δραστηριότητες, στην πλάκα, στις εκδρομές. Το γεγονός πως αντιμετωπίζω μια βαριάς μορφής αναπηρία δεν με περιόρισε. Σε αυτό βέβαια, έπαιξε ρόλο τόσο η βοήθεια των γονέων μου όσο όμως και το γεγονός πως δάσκαλοι και συμμαθητές με αποδέχθηκαν πλήρως. Κάποιες δυσκολίες στην αρχή αντιμετωπίστηκαν αμέσως. Έτσι λοιπόν, από την πρώτη στιγμή ένοιωσα όπως όλα τα υπόλοιπα παιδιά και να σας πω και κάτι ακόμα; Χαίρομαι γιατί σε μια εποχή που ακόμα ήταν δύσκολη η αποδοχή των ανθρώπων με αναπηρία, κατάφερα και έπεισα μια ομάδα ανθρώπων, των συμμαθητών μου, πως δεν διαφέρουμε αλλά μπορεί τελικά να έχουμε και πολλά κοινά! Όπως βρήκα εγώ με τους φίλους μου! Έτσι αντιμετωπίζονται λοιπόν, οι αναπηρίες της κοινωνίας που αναφέρθηκα προηγουμένως.

Με την ιδιότητα σας ως ψυχιάτρου, τι πιστεύετε ότι πρέπει να αλλάξει στη δημόσια υγεία; Και ειδικότερα στον τομέα της ψυχικής υγείας, που ήταν και ένας από τους πρώτους τομείς που υπέστη τις συνέπειες των μνημονίων.

Νομίζω πως πρέπει να μπούμε στην λογική πλέον να κάνουμε σημαντικές τομές και παρεμβάσεις στο ζήτημα της δημόσιας υγείας. Η αλήθεια είναι ότι το σύστημα μας νοσεί και νοσεί βαριά. Αν δεν ήταν οι γιατροί, το νοσηλευτικό προσωπικό αλλά και οι διοικητικοί υπάλληλοι στα νοσοκομεία της χώρας μας, που υπερβάλλουν εαυτούς θα υπήρχε κατάρρευση.

Κι αυτό γιατί εκτιμώ πως υπάρχει σφάλμα στον γενικότερο σχεδιασμό. Η σύγχρονη θεώρηση του management στην υγεία εντοπίζει τα προβλήματα και δίνει απαντήσεις. Αλλά δεν χρειαζόμαστε μόνο αυτό. Σήμερα τι υπάρχει; Ξεκινώ από το βασικό δεν υπάρχει καμία μέριμνα για την πρόληψη. Δεν δίνουμε έμφαση στην πρόληψη. Δεν υπάρχουν επίσης ανθρώπινες συνθήκες, αξιοπρεπείς συνθήκες για τον νοσηλευόμενο στα νοσοκομεία μας. Αυτά είναι από τα βασικά ελλείμματα μας και χαίρομαι που η ΝΔ στο πρόγραμμα υγείας τα θέτει ως τους βασικούς πυλώνες της πρότασης της.

Ειδικότερα για την ψυχική υγεία η αλήθεια είναι ότι είχε πληγεί πολύ πριν τα μνημόνια, τόσο με το στίγμα όσο και με τον τρόπο αντιμετώπισης της. Η σύγχρονη πολιτική σχετίζεται με μικρές κοινοτικές δομές υπηρεσιών ψυχικής υγείας και περιορισμό των νοσηλευτικών ιδρυμάτων που τελικά προορίζονται μονάχα για τις έκτακτες προσελεύσεις καθώς και για τα περιστατικά που δεν ανταποκρίνονται στη συνήθη θεραπευτική αντιμετώπιση. Για την κοινωνία η ψυχική υγεία πρέπει να έχει ένα χαρακτήρα άμεσο με αναδιαμόρφωση και στελέχωση των κέντρων ψυχικής υγείας. Τέλος πολύ σημαντική για την πλήρη ενεργοποίηση και ένταξη των ληπτών υπηρεσιών ψυχικής υγείας είναι η αποστιγματοποίηση μέσω της ενημέρωσης της πληροφόρησης και της αναγνώρισης πως πρόκειται για ασθένειες όπως όλες.

ΠΗΓΗ: NEWS 24/7