Θωρακίζοντας τα Δικαιώματα των Αναπήρων Πολιτών σε Ευρώπη και Ελλάδα| Το Παρόν

Άρθρο του Στέλιου Κυμπουρόπουλου για την εφημερίδα «Το Παρόν».

Πραγματοποιώντας μία σύντομη ιστορική αναδρομή, συνειδητοποιεί κανείς πολύ εύκολα, ότι οι ανάπηροι πολίτες συνιστούν μία κοινωνική ομάδα, τα δικαιώματα της οποίας, διαχρονικά πλήττονταν βαθύτατα μέσα από κάθε κοινωνική και πολιτισμική μεταβολή. Η μετάβαση από το «ιατρικό» στο «κοινωνικό» μοντέλο για την αναπηρία κατά τις δεκαετίες που προηγήθηκαν και ακολούθως, η σύγχρονη εστίαση στον πυρήνα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αποτέλεσε αναμφίβολα μία διαδρομή, γεμάτη από προκλήσεις τόσο για τους ανάπηρους πολίτες όσο και για τις οικογένειες τους. Ο δικός μου αγώνας ξεκίνησε επίσημα μέσα από τη συμμετοχή μου στην ίδρυση του Οργανισμού Ανεξάρτητης Διαβίωσης Ελλάδος «I-living» το 2014, ο οποίος εμπνευσμένος από τη Σύμβαση του ΟΗΕ, επικεντρώνεται στην προάσπιση του δικαιώματος κάθε πολίτη, ανεξαρτήτως αναπηρίας, να μπορεί να διαβιεί ελεύθερα στην κοινωνία με όρους ισοτιμίας.

Η επικύρωση της Σύμβασης του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρίες και του προαιρετικού πρωτοκόλλου, αρχικά από την Ευρωπαϊκή Ένωση (2011) και στη συνέχεια από την Ελλάδα (2012) αποτέλεσε μία πολιτική πρωτοβουλία για την ποιότητα ζωής των αναπήρων πολιτών, καθώς έφερε στο φως την ανάγκη έμπρακτης διάδοσης και κατοχύρωσης των αξιών της ισότητας, της ισοτιμίας, της ελευθερίας, της αυτονομίας και της ανεξαρτησίας στο εσωτερικό των κοινωνιών μας. Στην Ευρώπη σήμερα εκτιμάται, ότι διαβιούν πάνω από 100 εκατομμύρια ανάπηροι πολίτες και ότι ένα σημαντικό ποσοστό εξ’ αυτών έρχεται καθημερινά αντιμέτωπο με τον κίνδυνο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού.

Αναγνωρίζοντας αυτές τις συνθήκες η Ευρωπαϊκή Ένωση προχώρησε στο σχεδιασμό της νέας στρατηγικής «Ένωση Ισότητας: Στρατηγική για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία 2021 – 2030». Στόχος την νέας Στρατηγικής είναι να διασφαλίσει με έμπρακτο τρόπο την πλήρη και ισότιμη κοινωνική συμμετοχή των αναπήρων ατόμων σε κάθε έκφανση της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής ζωής των κρατών – μελών.

Το «κλειδί» για την επιτυχή έκβαση των στόχων, που τίθενται μέσα από τη νέα «Ευρωπαϊκή Στρατηγική», δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από την επίτευξη της έννοιας της καθολικής προσβασιμότητας των αναπήρων πολιτών, στο φυσικό και οικιστικό περιβάλλον, αλλά και σε πάσης φύσεως δημόσια και ιδιωτικά αγαθά και υπηρεσίες. Αποδίδεται ιδιαίτερη μέριμνα και στη δυνατότητα των αναπήρων πολιτών να μπορούν να μετακινούνται, να επιμορφώνονται και να εργάζονται ελεύθερα μεταξύ των διαφορετικών χωρών της ΕΕ και για αυτό το λόγο προέκυψε η ανάγκη ενός κοινού αποδεκτού ορισμού για την αναπηρία, η συγκεκριμενοποίηση του αριθμού των αναπήρων που ζουν στην Ευρώπη και ο προσδιορισμός των συνθηκών διαβίωσής τους, καθώς και η διασφάλιση των θεμελιωδών δικαιωμάτων τους σε οποιαδήποτε Ευρωπαϊκή χώρα και αν διαμένουν ή επιθυμούν να μετακινηθούν.

Ένας επόμενος κομβικός πυλώνας, που αναμένεται να ενισχυθεί είναι ο τομέας της εκπαίδευσης. Ιδιαίτερη έμφαση αποδίδεται στη βελτίωση της προσβασιμότητας και του υλικοτεχνικού εξοπλισμού στα εκπαιδευτικά ιδρύματα, αλλά και στην κατάρτιση των εκπαιδευτικών με σκοπό τη καλλιέργεια ενός κοινού εκπαιδευτικού περιβάλλοντος για μαθητές και σπουδαστές με και χωρίς αναπηρία. Αυτού του είδους οι παρεμβάσεις αναμένεται να παρέχουν στους ανάπηρους νέους τα κατάλληλα εφόδια για την επιτυχή ένταξή τους στην αγορά εργασίας, και να υποστηριχθεί η απόκτηση δεξιοτήτων εκ μέρους των αναπήρων ενηλίκων. Όσον αφορά το εργασιακό περιβάλλον και τις προοπτικές επαγγελματικής αποκατάστασης, η νέα «Στρατηγική» δεσμεύεται στην εξασφάλιση των απαραίτητων προδιαγραφών πρόσβασης στην εργασία από τους ανάπηρους εργαζομένους, και θα παρέχεται συνεχής ενημέρωση και επιπλέον κίνητρα στις επιχειρήσεις τόσο του ιδιωτικού όσο και του δημόσιου τομέα για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.

Η διασφάλιση του δικαιώματος των αναπήρων στην αξιοπρεπή και ανεξάρτητη διαβίωση αποτελεί έναν από τους ύψιστης σημασίας στόχους αυτής της «Στρατηγικής». Σκοπός είναι να ενισχυθεί η κοινωνική προστασία και να υπάρξει ενοποίηση των φορέων του κάθε κράτους, ώστε οι υπηρεσίες κοινωνικής φροντίδας να εκσυγχρονιστούν και να μπορέσει να γίνει πράξη η ελεύθερη διαβίωση των ανάπηρων ατόμων. Επίσης, υφίσταται ειδική πρόβλεψη για τη βελτίωση του δικτύου κοινωνικής προστασίας των ευάλωτων οικογενειών με ανάπηρα μέλη, καθώς και για την καταπολέμηση της κατάχρησης και των διακρίσεων σε βάρος των ανάπηρων παιδιών και γυναικών.

Αυτό που διαφοροποιεί τη νέα Ευρωπαϊκή Στρατηγική από τα προηγούμενα Ευρωπαϊκά εγχειρήματα, είναι η ύπαρξη ξεκάθαρων και μετρήσιμων στόχων που θα συνδέονται με την ανακατανομή των χρηματοδοτήσεων προς τα κράτη – μέλη, τα αυστηρά χρονοδιαγράμματα εφαρμογής, καθώς και η τακτική αναθεώρηση της ίδιας της «Στρατηγικής» ύστερα από τη διαβούλευση μεταξύ ανεξάρτητων επιτροπών και φορέων δράσης σε πανευρωπαϊκό αλλά και σε εθνικό επίπεδο. Στις διαδικασίες αξιολόγησης, κομβικής σημασίας θεωρείται και η συμμετοχή ανεξάρτητων εκπροσώπων από τα αναπηρικά κινήματα, καθώς και η δυνατότητα, που παρέχεται στους ίδιους τους ανάπηρους πολίτες και στις οικογένειές τους να ακουστούν μέσα από τη συμμετοχή τους σε εστιασμένες ερευνητικές διαδικασίες.

Θα ήθελα να τονίσω, πως σύντομα και η χώρα θα προχωρήσει στην πρωτοποριακή εφαρμογή ενός «Εθνικού Σχεδίου Δράσης για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία». Το «Εθνικό Σχέδιο Δράσης» εμπνέεται από Σύμβαση του ΟΗΕ και ακολουθεί τις στρατηγικές και τους στόχους, που θέτει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Μολονότι, έχει αναγνωριστεί πανευρωπαϊκά το γεγονός, ότι η οικονομική και υγειονομική κρίση έθεσαν εν αμφιβόλω πολλά από τα δικαιώματα των αναπήρων, κεντρικός στόχος τόσο της Ευρώπης όσο και της Ελλάδας παραμένει η  μακροπρόθεσμη εξάλειψη κάθε φυσικού και θεσμικού εμποδίου, που θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο, την ανεξαρτησία και την ευημερία των αναπήρων πολιτών.

Δυο χρόνια προκλήσεων και μεγάλων αλλαγών | tomanifesto.gr

Άρθρο του Στέλιου Κυμπουρόπουλου για το tomanifesto.gr

Στις 7 Ιουλίου ολοκληρώνονται 2 χρόνια από την ανάληψη της ευθύνης της διακυβέρνησης της χώρας από την ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Όλοι μας γνωρίζαμε από την πρώτη στιγμή τις μεγάλες προκλήσεις που είχαμε να αντιμετωπίσουμε και τις μεγάλες αλλαγές που έπρεπε να προωθήσουμε για να γυρίσει σελίδα η χώρα και να βγει από την στασιμότητα της τετραετίας του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι μεταρρυθμίσεις και οι αλλαγές πολιτικής προωθήθηκαν σε όλους τους τομείς της Διοίκησης με γνώμονα τη ανάπτυξη της οικονομίας αλλά και την προώθηση της κοινωνικής συνοχής. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης από την πρώτη στιγμή με μία σειρά από μεθοδευμένες μεταρρυθμίσεις άρχισε να αλλάζει το κοινωνικό κράτος.

Αρχικά συντάχθηκε η ολιστική Εθνική Στρατηγική για την αναπηρία υπό την επίβλεψη του Υπουργού Επικρατείας κ. Γεραπετρίτη, η οποία και άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά με την θεσμοθέτηση της Εθνικής Αρχής Προσβασιμότητας και εντός του καλοκαιριού με την ψήφιση του νόμου για την θεσμοθέτηση του προσωπικού βοηθού.

Ταυτόχρονα όμως η κυβέρνηση προχώρησε και σε τολμηρές τομές στην αγορά εργασίας και στην δημόσια διοίκηση. Εισήγαγε πρώτη από τα κράτη-μέλη της ΕΕ το θεσμικό πλαίσιο για την τηλεργασία προστατεύοντας τα δικαιώματα των εργαζομένων αλλά και διατηρώντας την αναγκαία εργασιακή ευελιξία. Εισήχθησαν αλλαγές στο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας για την άρση των αδικιών του παράλογου νόμου Κατρούγκαλου. Υιοθετήθηκαν τολμηρές αλλαγές στην προστασία των εργαζομένων με την μετατροπή της Επιθεώρησης Εργασίας σε Ανεξάρτητη Αρχή και την θεσμοθέτηση της ψηφιακής κάρτας εργαζομένου.

Παράλληλα, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, οι επιπτώσεις της τηλεργασίας στα θεμελιώδη δικαιώματα και τις συνθήκες εργασίας των εργαζομένων τέθηκαν στο επίκεντρο με την έγκριση της Έκθεσης για το δικαίωμα στην αποσύνδεση. H ομάδα των Ευρωβουλευτών της ΝΔ, συμμετείχε ενεργά σε όλες τις υπό συζήτηση νομοθετικές προτάσεις, όπως η πρόταση για την θεσμοθέτηση του κατώτατου μισθού, καθώς και για την έγκριση του Ψηφίσματος για τις απαραίτητες δεξιότητες του εργατικού δυναμικού, υπό το φως των αλλαγών στην αγορά εργασίας. Η Ευρωομάδα της ΝΔ συμμετείχε δραστήρια στην σύνταξη του Ψηφίσματος του Κοινοβουλίου για την Ευρωπαϊκή Στρατηγική Αναπηρίας επηρεάζοντας σημαντικά το τελικό κείμενο της Κομισιόν. Με ενεργητικότητα σε συνεργασία με τους συναδέλφους και του ΕΛΚ πετύχαμε να υιοθετήσει το Ευρωκοινοβούλιο εκθέσεις για την εξάλειψη της αστεγίας και την πρόσβαση σε αξιοπρεπή και οικονομικά προσιτή στέγαση.

Η κυβέρνηση παρά τις δύσκολες συνθήκες που προκάλεσε η πανδημία δεν σταμάτησε στιγμή να υλοποιεί τις προεκλογικές δεσμεύσεις της. Έχουμε πολλά να κάνουμε ακόμα, όμως θα φανούμε αντάξιοι της εμπιστοσύνης του ελληνικού λαού και θα επιτελέσουμε ως παράταξη όπως έκανε πάντα η ΝΔ το καθήκον μας προς το Λαό χωρίς να υποκύψουμε στον λαϊκισμό και την δημαγωγία της αντιπολίτευσης.

Σύγχρονα χρηματοδοτικά ευρωπαϊκά εργαλεία για μικρομεσαίες επιχειρήσεις| paron.gr

Άρθρο του Στέλιου Κυμπουρόπουλου στο paron.gr

Σε λίγες ημέρες, η χώρα μας θα μετρά σχεδόν έναν χρόνο από το πρώτο αυστηρό lockdown και από το πρώτο ουσιαστικό πάγωμα της αγοράς. Μετά από μια δεκαετή αγωνιώδη προσπάθεια υπέρβασης της οικονομικής και πολιτικής αβεβαιότητας, η Ελλάδα έρχεται για ακόμα μια φορά αντιμέτωπη με την πρόκληση της οικονομικής ύφεσης, με τους εργαζόμενους, τους επιχειρηματίες και τις οικογένειες αυτών να αγωνιούν για τη δυνατότητά τους να επιβιώσουν την επόμενη ημέρα.

Ως τακτικό μέλος της Επιτροπής Απασχόλησης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, το παρόν διάστημα συμμετέχω σε πλήθος γόνιμων συζητήσεων και διαβουλεύσεων σχετικά με την εφαρμογή καινοτόμων πολιτικών πρωτοβουλιών και προγραμμάτων που θα προάγουν την οικονομική ανάκαμψη στην Ελλάδα, δημιουργώντας νέες και καινοτόμες θέσεις εργασίας καθώς και ένα πολύ πιο πρόσφορο έδαφος για τους επενδυτές.

Μολονότι, ως πολιτικός αλλά και ως ψυχίατρος, κατανοώ πλήρως τις ψυχοκοινωνικές διαστάσεις της εισοδηματικής αβεβαιότητας που βιώνουν σήμερα οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, όσοι βρίσκονται σε αναστολή καθώς και όλοι όσοι αναζητούν ενεργά εργασία μέσα σε ένα περιβάλλον περιορισμένων και συχνά υποαμειβόμενων επιλογών, είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι τόσο η ελληνική κυβέρνηση όσο και η Ευρώπη καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια έτσι ώστε η παρούσα υγειονομική κρίση να μην ισοπεδώσει την αξιοπρέπεια των μικρομεσαίων νοικοκυριών και να μπορέσουν να αντέξουν έως ότου επέλθει η επιζητούμενη οικονομική ανάκαμψη.

Ωστόσο, στο σημείο αυτό αξίζει να αναφέρουμε ότι η Ελλάδα δεν είναι η μοναδική χώρα που πλήττεται από την παρούσα ύφεση. Οι περισσότερες χώρες της ΕΕ αντιμετωπίζουν παρόμοιες δυσκολίες και αναζητούν άμεσες λύσεις, με τις χώρες που ανήκουν στον Ευρωπαϊκό Νότο και παραδοσιακά διέθεταν πιο εξασθενημένα υγειονομικά, οικονομικά και εργασιακά συστήματα να ανησυχούν πολύ περισσότερο. Η Ευρώπη, αναγνωρίζοντας τις αγωνιώδεις αυτές εκκλήσεις και με σκοπό να θωρακίσει τις οικονομίες των κρατών-μελών της, κατασκεύασε, σε πρωτοφανείς ρυθμούς, ορισμένα πολυμορφικά πακέτα οικονομικής στήριξης, πολλά από τα οποία μάλιστα αναμένεται να τεθούν σε άμεση εφαρμογή εντός του έτους 2021.

Το «Next Generation EU» αποτελεί ένα τέτοιο πακέτο ανάκαμψης και αφορά τη χρονική περίοδο 2021 – 2027. Η Ελλάδα προβλέπεται να λάβει περίπου 32 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 19,5 δισ. αφορούν επιχορηγήσεις και τα 12,5 δισ. δάνεια. Στις χρηματοδοτήσεις αυτές προστίθενται επιπλέον σχεδόν 40 δισ. ευρώ από το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο, τα οποία θα δοθούν μέσα από δράσεις του μεσοπρόθεσμου προγράμματος ανάπτυξης (ΕΣΠΑ) και της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής για την περίοδο 2021 – 2027. Με στόχο εντός του 2021 να έχει ολοκληρωθεί ο σχεδιασμός του νέου ΕΣΠΑ, η κυβέρνηση μπαίνει στο νέο έτος σκοπεύοντας να αξιοποιήσει το ταχύτερο δυνατό και εμπροσθοβαρώς τον «ευρωπαϊκό αυτό κουμπαρά» των 26,743 δισ. ευρώ, συνυπολoγιζόμενης και της εθνικής μας συμμετοχής.

Πώς μπορούμε όμως να εξασφαλίσουμε πως όλα αυτά τα χρήματα θα καταφέρουν να αξιοποιηθούν προς όφελος των εργαζομένων και των επιχειρήσεων; Το ερώτημα αυτό μοιάζει να αποτελεί ένα πραγματικό διακύβευμα για τη χώρα μας.

Η Ελλάδα από εδώ και στο εξής οφείλει να ευαισθητοποιήσει και να προσφέρει κίνητρα στον επιχειρηματικό κόσμο καθώς και να εξασφαλίσει άμεσα τα απαραίτητα υλικοτεχνικά εργαλεία, έτσι ώστε μέσα από την παρουσίαση στοχευμένων προτάσεων να μπορέσει να εκταμιεύσει το συντομότερο δυνατό τα διαθέσιμα ευρωπαϊκά χρήματα. Οι πρακτικές αυτές θα μας βοηθήσουν να θωρακίσουμε και να εκσυγχρονίσουμε τα δικαιώματα των ελλήνων εργαζομένων, ενώ την ίδια στιγμή θα συμβάλουν κατά πολύ στις προσπάθειες οικονομικής ανάκαμψης του τόπου μας.

Ως πολίτης, αισθάνομαι πολύ υπερήφανος που η χώρα μας ήταν μία από τις πρώτες που κατέθεσαν ένα Εθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η πρακτική αυτή κατέδειξε την ετοιμότητα του τόπου μας στο να δεχθεί και να απορροφήσει όλες τις απαραίτητες χρηματοδοτήσεις και επενδύσεις, με σαφή προσανατολισμό στην αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών και της πράσινης ανάπτυξης. Παράλληλα όμως, αναγνωρίζοντας ότι η ανάπτυξη δεν μπορεί να είναι μόνο οικονομική αλλά οφείλει να είναι πρωτίστως ατομική και κοινωνική, το σχέδιο αυτό τόνισε την ανάγκη έμπρακτης προστασίας των ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού σε περιόδους οικονομικής αβεβαιότητας μέσα από την εφαρμογή εστιασμένων μέτρων κοινωνικής στήριξης.

Ολοκληρώνοντας, θα επιθυμούσα να τονίσω πως αποτελεί για μένα ύψιστη προτεραιότητα η προστασία των υπαρχουσών θέσεων εργασίας στην Ελλάδα καθώς και η δημιουργία νέων, που θα στηρίζονται στον πράσινο και ψηφιακό μετασχηματισμό. Η σημερινή κρίση που όλοι μας βιώνουμε θα πρέπει να ιδωθεί ως ευκαιρία κατασκευής ενός πιο σύγχρονου, δίκαιου και ανθεκτικού εργασιακού κόσμου. Αυτή η θέση είναι μία από τις βασικές που επιθυμώ να υπηρετήσω και γι’ αυτόν τον λόγο δηλώνω παρών σε κάθε συναφή πρωτοβουλία τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε εθνικό επίπεδο.

Το μέλλον της εργασίας και η ανάγκη θεσμικής θωράκισης για το νέο εργασιακό περιβάλλον| protothema.gr

Άρθρο του Στέλιου Κυμπουρόπουλου στο protothema.gr.

Σε λίγες μέρες κλείνουμε 1 χρόνο από το πρώτο κρούσμα κορονοϊού στην Ελλάδα. Η ζωή όλων μας άλλαξε ριζικά με περιορισμούς στις μετακινήσεις, τις κοινωνικές συναναστροφές και την οικονομία. Ταυτόχρονα, όμως άλλαξε και ο τρόπος εργασίας με την ένταξη στη ζωή μας της εξ’ αποστάσεως εργασίας, η οποία όπως φαίνεται ήρθε για να μείνει. Οι αλλαγές αυτές υποβάθμισαν την ποιότητα ζωής μας και ανέτρεψαν την καθημερινότητα μας. Όμως μέσα από κάθε κρίση μπορεί να γεννηθεί η ελπίδα, έτσι και τώρα με την πανδημία. 

Εξ αρχής προβληματίστηκα ως ψυχίατρος για τις επιπτώσεις μιας τέτοιας αλλαγής στην ψυχολογία των εργαζομένων αλλά και ως πολιτικός για τις ριζικές αλλαγές που επέρχονται και την ανάγκη θεσμικής θωράκισης για το νέο εργασιακό περιβάλλον. Το εργασιακό περιβάλλον στην Ελλάδα και συνολικά στην Ευρώπη άρχισε να αναδιαμορφώνεται με την ανάδειξη νέων μορφών εργασίας ως αποτέλεσμα των επαναλαμβανόμενων lockdown. Η ανεργία παρουσιάζει ανοδικές τάσεις σε πληττόμενους κλάδους της οικονομίας και προκαλεί ανησυχία για την βιωσιμότητα των κλάδων αυτών. Ως Ε.Ε. έχουμε την θέληση να αντιδράσουμε. Το αποδείξαμε με το Ταμείο Ανάκαμψης και το γενναίο πακέτο στήριξης προς τα κράτη-μέλη.

Έχοντας τους παραπάνω προβληματισμούς διοργάνωσα στις 26 Ιανουαρίου 2021 ένα διαδικτυακό συνέδριο με θέμα «Το μέλλον της εργασίας- Συμπεράσματα από την πανδημία για ένα πιο ανθεκτικό και καταρτισμένο ανθρώπινο δυναμικό», παρουσία του Επιτρόπου Απασχόλησης και Κοινωνικών Δικαιωμάτων Nicolas Schmit, της Διευθύνοντος  Συμβούλου στο Αμερικανικό Εμπορικό Επιμελητήριο στην Ε.Ε. Susan Danger, του Αναπληρωτή Γραμματέα της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Εμπορίου Per Hilmersson και του Επίκουρου καθηγητή του Οικονομικού Πανεπιστημίου Ηλία Καπουτσή. 

Οι ομιλητές στο σύνολο τους τόνισαν την ανάγκη για μια ευρωπαϊκή στήριξη με οικονομική και θεσμική κάλυψη της εργασίας και της οικονομίας. Συγκεκριμένα, ο Επίτροπος Nicolas Schmit αναφέρθηκε στη θεσμοθέτηση του ευρωπαϊκού κατώτατου μισθού, πρωτοβουλία που στήριξα και εγώ προσωπικά όπως και η πλειοψηφία των μελών του Ευρωκοινοβουλίου. Αναφέρθηκε επίσης και στην ανάγκη να επαναπροσδιορίσουμε τις μορφές εργασίας.

Ως κοινωνία οφείλουμε να φανούμε αντάξιοι της πρόκλησης, που παρουσιάζεται μπροστά μας. Η τηλεργασία ήρθε για να μείνει και οφείλουμε άμεσα να ρυθμίσουμε νομικά το καθεστώς που την διέπει, ώστε να προστατέψουμε τα δικαιώματα των εργαζομένων, να εξαλείψουμε την εργοδοτική αυθαιρεσία και να επιτρέψουμε τη είσοδο στην αγορά εργασίας περισσότερων γυναικών και αναπήρων συμπολιτών μας. Η τηλεργασία είναι μία πρωτόγνωρη ευκαιρία, ώστε χιλιάδες συμπολίτες μας να ενταχθούν στην αγορά εργασίας απολαμβάνοντας ίσες απολαβές για την εργασία τους. Αυτό όμως μπορεί να γίνει αν αξιοποιηθεί σωστά από εργαζόμενους και εργοδότες με την διαρκή παρουσία και εποπτεία των οργάνων της διοίκησης κάθε κράτους-μέλους. 

Η αβεβαιότητα που τώρα εμφανίζεται στον χώρο της εργασίας δεν πρέπει να γίνει ανεκτή καθώς θα διαταράξει την κοινωνική και εργασιακή ισορροπία που είναι απαραίτητο στοιχείο για την οικονομική ανάπτυξη μιας χώρας. Η πρόκληση είναι μεγάλη, οι αστάθμητοι παράγοντες πολλοί όμως αυτό δεν πρέπει να μας αποτρέψει είτε στην περαιτέρω αξιοποίηση της τηλεργασίας είτε στην απαίτηση για την νομική ρύθμιση της.

Η πρωτοβουλία αυτή πρωταρχικά ανήκει στις εθνικές κυβερνήσεις, λόγω των ιδιαιτεροτήτων κάθε εθνικής οικονομίας, όμως και εμείς ως Ευρωκοινοβούλιο οφείλουμε να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων και να νομοθετήσουμε κανόνες και διαδικασίες. Πρόκειται για το μέλλον μας και το μέλλον των εργαζομένων και των κοινωνιών μας. 

Ανακεφαλαιώνοντας θα ήθελα να προκρίνω τέσσερα κατελάχιστον απαραίτητα βήματα. 

Α) Θεσμοθέτηση του καθεστώτος εργασίας και ασφάλισης τω εργαζομένων με τηλεργασία. 

Β) Θεσμοθέτηση των εθνικών μηχανισμών εποπτείας της τηλεργασίας

Γ) Θεσμοθέτηση αυστηρών ποινών για τους εργοδότες που αυθαιρετούν εις βάρος των εργαζομένων εκμεταλλευόμενοι την τηλεργασία ( απλήρωτες υπερωρίες, αδικαιολόγητη καταγγελία συμβάσεων εργασίας, μειωμένες απολαβές, μαύρη αδήλωτη εργασία) 

Δ) Επανεκπαίδευση του εργατικού δυναμικού για να μπορεί να εργαστεί εξίσου παραγωγικά μέσω τηλεργασίας. 

Η τηλεργασία είναι ένα εργαλείο, ένα μέσο. Από εμάς εξαρτάτε αν θα το αξιοποιήσουμε για να βελτιώσουμε την ποιότητα και τις συνθήκες εργασίας ή αν θα επιτρέψουμε να λειτουργήσει εις βάρος των εργαζομένων, διευρύνοντας τις κοινωνικές ανισότητες  και δημιουργώντας εργαζομένους δύο ταχυτήτων. 

Το Ευρωκοινοβούλιο δραστηριοποιείται ήδη δυναμικά και αποφασιστικά στην ρύθμιση της αγοράς εργασίας και εγώ όπως και οι συντριπτική πλειοψηφία των ευρωβουλευτών δηλώνω παρών σε κάθε πρωτοβουλία και προσπάθεια που θα δημιουργήσει ένα σύγχρονο, ασφαλές και παραγωγικό εργασιακό περιβάλλον. Στην προσπάθεια αυτή για να είναι επιτυχής οφείλουν να συμμετάσχουν όλοι, εργοδοτικές ενώσεις, σωματεία και  εθνικές κυβερνήσεις. 

Νέες τεχνολογίες και εργασία: Προς μια συμβιωτική σχέση| paron.gr

Άρθρο του Στέλιου Κυμπουρόπουλου στο paron.gr.

Από μικρός με γοήτευε η τεχνολογία και οι ραγδαίες εξελίξεις της. Προσπαθούσα να την καταλάβω καλύτερα αλλά και να συνειδητοποιήσω τον αντίκτυπό της στη ζωή των ανθρώπων. Αυτή πιστεύω ότι θα πρέπει να είναι κι η προσέγγισή μας σ’ ό,τι αφορά τον ρόλο των νέων τεχνολογιών, όπως η τεχνητή νοημοσύνη, στον χώρο της εργασίας.

Οι νέες τεχνολογίες έχουν τη δυνατότητα να αυξήσουν την παραγωγικότητα, να βελτιώσουν την ποιότητα των εργασιακών θέσεων αλλά και να απελευθερώσουν τους εργαζομένους από επικίνδυνα εργασιακά καθήκοντα.

Οφείλουμε ως κοινωνία να τις καταλάβουμε καλύτερα, πέρα από φοβικά σύνδρομα και σενάρια καταστροφολογίας αλλά και με φροντίδα, για να μη μείνει κανείς πίσω.

Ένα πολύ σημαντικό στοιχείο αυτής της προσέγγισης είναι η σχέση ανθρώπου – μηχανής αλλά και η ανάγκη η τεχνολογία να είναι ανθρωποκεντρική. Σύμφωνα μ’ αυτήν την προσέγγιση, κάθε τεχνολογική εξέλιξη θα πρέπει να συμπληρώνει τον άνθρωπο, αντί να τον υποκαθιστά. Πρέπει δε και να συμμορφώνεται με τα θεμελιώδη δικαιώματα και τις ελευθερίες, όπως η ιδιωτικότητα και η προστασία προσωπικών δεδομένων.

Για να το πετύχουμε αυτό, χρειαζόμαστε ένα πλαίσιο κανόνων το οποίο να λαμβάνει σοβαρά υπόψη τα δικαιώματα των εργαζομένων αλλά και να είναι ευέλικτο ώστε να προσαρμόζεται στις νέες εργασιακές σχέσεις αλλά κι εν γένει τις ταχύτατες εξελίξεις της τεχνολογίας. Ένα πλαίσιο το οποίο θα διέπεται από τις ευρωπαϊκές αξίες και αρχές.

Η χρήση εφαρμογών τεχνητής νοημοσύνης στην πρόσληψη εργαζομένων είναι ένα ενδεικτικό παράδειγμα που περιλαμβάνει όλες τις ευκαιρίες και κινδύνους, απόρροια της χρήσης τους στον χώρο εργασίας. Από τη μία έχει τη δυνατότητα να βελτιώσει και να εξορθολογήσει τις διαδικασίες πρόσληψης ανθρώπινου δυναμικού. Από την άλλη οφείλουμε να εξασφαλίσουμε ότι η αλγοριθμική απόφαση είναι κατά το δυνατόν εξηγήσιμη και δεν ενέχει προκαταλήψεις ή διακρίσεις με βάση το φύλο ή άλλα χαρακτηριστικά του υποψηφίου, όπως η αναπηρία.

Και αυτό είναι κάτι που προσπαθώ με κάθε ευκαιρία να αναδείξω με το κοινοβουλευτικό μου έργο ως μέλος της Επιτροπής Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Πρέπει όμως να ξέρουμε ότι σε μια αγορά εργασίας που αλλάζει γρήγορα, φυσικά, κανένα κράτος από μόνο του δεν είναι δυνατό να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις. Χρειαζόμαστε μια καλή συνεργασία μεταξύ κυβερνήσεων, ιδιωτικού και ακαδημαϊκού τομέα αλλά και της κοινωνίας των πολιτών.

Αυτή η συνεργασία θα είναι ιδιαίτερα απαραίτητη προς την κατεύθυνση της συλλογής αξιόπιστων δεδομένων, ώστε να μπορέσουμε να καταλάβουμε τις εξελίξεις, τις νέες μορφές επαγγελμάτων αλλά και τις απαραίτητες δεξιότητες του μέλλοντος. Αυτό θα μας επιτρέψει να καταλάβουμε καλύτερα τον βραχυπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο αντίκτυπο στην αγορά εργασίας, ώστε να προσαρμόσουμε τα εκπαιδευτικά μας συστήματα αλλά και τα συστήματα πρόνοιας.

Έχοντας αυτά τα στοιχεία υπόψη, το να μη μείνει κανείς πίσω θα πρέπει να είναι μια ηθική επιταγή για όλους όσοι ασχολούνται με την πολιτική αλλά και αυτούς οι οποίοι διαμορφώνουν αυτές τις τεχνολογίες.

Σ’ αυτήν την κατεύθυνση, πρέπει να δώσουμε έμφαση στην ανάγκη επανεκπαίδευσης των άμεσα πληττόμενων ομάδων, όπως άτομα στο μέσο της επαγγελματικής τους σταδιοδρομίας, οι οποίοι ενδεχομένως θα χρειαστεί να κάνουν τη μετάβαση από έναν εργασιακό κλάδο σ’ έναν άλλον. Αλλά και να αντιμετωπίσουμε ένα δυνητικά αυξανόμενο χάσμα μεταξύ επαγγελμάτων υψηλής και χαμηλής ειδίκευσης.

Χρειάζεται δε να προσαρμόσουμε τα εκπαιδευτικά μας συστήματα με περισσότερα προγράμματα STEM (Φυσικές Επιστήμες, Τεχνολογία, Επιστήμη των Μηχανικών και Μαθηματικά) αλλά και ανάπτυξη δεξιοτήτων, όπως η κριτική σκέψη, η δημιουργικότητα, η συνεργασία και η επίλυση προβλημάτων. Κι όλα αυτά χωρίς να παραγκωνίζουμε τη σημασία των ανθρωπιστικών επιστημών αλλά και της ηθικής της τεχνολογίας. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις και το πώς θα γίνουν πιο ανταγωνιστικές θα πρέπει να είναι επίσης στο επίκεντρο των προσπαθειών μας, είτε αυτό αφορά την πρόσβασή τους σε δεδομένα καλής ποιότητας είτε την προσέλκυση κατάλληλου δυναμικού. Τα νομοθετήματα της περασμένης πε­νταετίας σχετικά με την ελεύθερη ροή μη προσωπικών δεδομένων είναι ένα βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση.

Ωστόσο, τώρα έχουμε τη μεγάλη ευθύνη να κινητοποιήσουμε αλλά και να αξιοποιήσουμε με τον καλύτερο τρόπο τους απαραίτητους πόρους από το Ταμείο Ανθεκτικότητας και Ανάκαμψης αλλά και τον επταετή προϋπολογισμό της ΕΕ.

Και είμαι σίγουρος ότι η Ελλάδα, ως ένα από τα ελάχιστα κράτη μ’ ένα μελετημένο σχέδιο αξιοποίησής τους, θα το κάνει. Άφησα για το τέλος την ανάγκη να συμπεριλάβουμε την κοινωνία σ’ αυτήν τη συζήτηση, ακούγοντας τους λογικούς προβληματισμούς της αλλά και αξιοποιώντας την ελπίδα και τις προσδοκίες της για να οικοδομήσουμε αυτό το πλαίσιο κανόνων.

Ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο που θα διασφαλίζει την ευημερία και τα δικαιώματα των ευρωπαίων πολιτών και θα προωθεί την καινοτομία των επιχειρήσεών μας.

10 Οκτωβρίου- Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας| protothema.gr

Σύμφωνα με τα δεδομένα, που μας παρέχει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (Π.Ο.Υ), υπολογίζεται ότι περίπου 1.000.000.000 άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο έρχονται σήμερα αντιμέτωποι με κάποια μορφή ψυχικής διαταραχής. Μεταξύ των Ευρωπαίων πολιτών, οι αγχώδεις και οι συναισθηματικές διαταραχές (όπως η κατάθλιψη), φαίνεται, ότι συνιστούν ορισμένες από τις επικρατέστερες διαγνώσεις στο χώρο της κοινωνικής ψυχιατρικής, ενώ οι διαταραχές χρήσης ουσιών χαρακτηρίστηκαν πρόσφατα από τους ειδικούς ως μία ανερχόμενη πρόκληση για τη δημόσια υγεία (ΟΟΣΑ, 2016).

Οι νέες προκλήσεις της Εργασίας στην Ψηφιακή Εποχή Πηγή| iefimerida.gr

Άρθρο του Στέλιου Κυμπουρόπουλου για το iefimerida.gr

Έχω αγωνισθεί πολύ για να αποκτήσω τον τίτλο του επιστήμονα και στην πορεία έμαθα να αναγνωρίζω το βάθος των άλλων επιστημών.

Τα οικονομικά της εργασίας αποτελούν μια γοητευτική, αυτοτελή επιστήμη την οποία μελετώ, διαπιστώνοντας τα ευεργετικά αποτελέσματα της γνώσης της στην ευημερία της συνανθρώπων μου, αφού συμμετέχω στην Επιτροπή Εργασίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Οι εργασιακές ανάγκες αλλάζουν διαρκώς. Αλλά πως και με τι συνέπειες και τι ρυθμούς; Η ταχύτητα, ανταγωνιστικότητα, ευελιξία της εργασίας και η ψηφιακή οικονομία είναι προκλήσεις που παρουσιάζονται σήμερα για τους εργαζομένους. Οι προκλήσεις αυτές παρουσιάζονται ως συνέπεια της εξέλιξης της παγκόσμιας οικονομίας και των κοινωνικών αλλαγών αλλά και αποτελούν και ευκαιρίες.
Ευκαιρία για περισσότερες ευκαιρίες εργασίας για όλους, ευκαιρία για ποιοτικότερη εργασία σε ένα φιλικότερο εργασιακό περιβάλλον, ευκαιρία για καλύτερες αμοιβές. Η αντιμετώπιση αυτών των προκλήσεων και η εκμετάλλευση των ευκαιριών στην αγορά εργασίας επιτάσσει την αγαστή και μακροχρόνια συνεργασία όλων των κοινωνικών εταιρών (κυβέρνησης, εργοδοτών, εργαζομένων).

Στις 23 Απριλίου ευρωβουλευτές από πλήθος χωρών και από διαφορετικές κοινοβουλευτικές ομάδες αποστείλαμε επιστολή στον Ευρωπαίο Επίτροπο Εργασίας ζητώντας ένα Ευρωπαϊκό Σχέδιο Μάρσαλ, που θα βασίζεται στον κοινωνικό διάλογο και τη συναίνεση των κοινωνικών εταίρων.
Ειδικά για την Ελλάδα η πορεία που πρέπει να καλύψουμε είναι μακρά και ανηφορική. Ο κορυφαίος οργανισμός που μελετάει την εξέλιξη της εργασίας, το Συμβούλιο της Λισαβόνας παρουσίασε το 2019 μια αποκαρδιωτική εικόνα για την Ελλάδα.

Εξετάζοντας την σχέση με την εργασία των γυναικών, των νέων και των μεγαλύτερων αλλά και τις νέες μορφές εργασίας και την αποτελεσματικότητα μετάβασης (ταχύτητα εύρεσης νέας εργασίας/ευελιξία στην αγορά εργασίας/ενεργό εργατικό δυναμικό), διαπίστωσε τα αποτελέσματα της έλλειψης εμπιστοσύνης μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων στην Ελλάδα.
Στη συνολική κατάταξη, η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση  (28η στους 28!), με τις τρεις κορυφαίες θέσεις να καταλαμβάνουν οι Σουηδία, η Δανία και η Ολλανδία.

Η αρνητική αυτή κατάταξη της Ελλάδας οφείλεται στην μη σωστή αξιοποίηση του εργατικού δυναμικού, στην μη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας που να στηρίζονται στον ανταγωνισμό του ψηφιακού κόσμου, καθώς και στην αναποτελεσματική μετάβαση από την μια εργασία στην άλλη. Συγκεκριμένα, στο σύγχρονο εργατικό δυναμικό, η Ελλάδα καταλαμβάνει την 28η θέση σε τρεις δείκτες:
1) στην αξιοποίηση γυναικών στον εργασιακό τομέα με ποσοστό απασχόλησης μόλις 39,1%.
2) της νεολαίας (ηλικίας 15-29 ετών) με 30%
3) των ηλικιωμένων (55-74 ετών) με 25,3%.
Ενδεικτικός δείκτης της πορείας που πρέπει να διανύσουμε ως χώρα είναι η μέση αναμονή ανέργων για εύρεση νέας απασχόλησης, στην Σουηδία είναι οκτώ μήνες, ενώ στην Ελλάδα δυόμισι χρόνια.

Τα αίτια είναι πολλά. Το αναπτυξιακό μοντέλο της χώρας το οποίο είναι παρωχημένο και βασίζεται κυρίως στον τουρισμό και την παροχή υπηρεσιών, στο φορολογικό σύστημα που δεν ενισχύει την νέα επιχειρηματικότητα, στο τραπεζικό σύστημα που δεν δανειοδοτεί νέες καινοτόμες επιχειρηματικές προτάσεις, στην απουσία επενδυτικών κινήτρων για την προσέλκυση εταιριών υψηλής τεχνολογίας, στο παρωχημένο εκπαιδευτικό σύστημα που δεν είναι συνδεδεμένο την αγορά εργασίας και πολλά άλλα.

Στόχος μας πρέπει να είναι η μια σύγχρονη οικονομία της γνώσης όπου κανείς δε θα μένει πίσω, με κινητοποίηση και ένταξη όλου του διαθέσιμου εργατικού δυναμικού, συμπεριλαμβανομένων των γυναικών, των νέων, των ηλικιωμένων, των αναπήρων παρέχοντας τους όλες τις απαραίτητες δεξιότητες που απαιτούνται.

Η εργασία προσφέρει τα πάντα στον άνθρωπο. Κοινωνικοποίηση, συμμετοχή, ανεξαρτησία, ενδυνάμωση, ύπαρξη. Κατά τον Stephen Hawking: «Η δουλειά δίνει νόημα και σκοπό και η ζωή είναι κενή χωρίς αυτήν». Η συνετή πολιτική είναι θέμα προετοιμασίας και στρατηγικής για τις επερχόμενες αλλαγές. Οφείλουμε στο μέλλον της κοινωνίας μας και της συνοχής της να υιοθετήσουμε τις πρακτικές των εταίρων μας στην Ένωση, που έχουν κριθεί για το κοινωνικό κράτος και την ευημερία τους.

Ως Ελλάδα κάναμε σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, στις εβδομάδες της της έξαρσης της κρίσης του Covid-19 πολλά, διανύσαμε μεγάλη απόσταση στην ψηφιοποίηση της διοίκησης και στην φιλικότητα της προς τους πολίτες. Στην προγενέστερη περίοδο προχωρήσαμε σε αλλαγές στο φορολογικό σύστημα και προβήκαμε σε επανακαθορισμό του αναπτυξιακού μοντέλου της Χώρας. Σύντομα θα ψηφιστούν σημαντικές δομικές αλλαγές στην εκπαίδευση. Προχωράμε αποφασιστικά και προσεγγίζουμε τους εταίρους μας υιοθετώντας σύγχρονες πρακτικές και εγκαταλείποντας αντιλήψεις και νοοτροπίες του χθες.
Η Ελλάδα αν παραμείνουμε προσηλωμένη στον στόχο μας χωρίς εκπτώσεις και φοβικά σύνδρομα σύντομα θα μπορεί να αποκτήσει πρωτόγνωρη ανάπτυξη, να δημιουργήσει χιλιάδες καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας και να κλείσει το χάσμα που υπάρχει στην απασχόληση γυναικών, νέων συμπολιτών μας με αναπηρία.
Φιλεργατική πολιτική είναι αυτή που δημιουργεί θέσεις εργασίας και ευκαιρίες απασχόλησης για όλους. Φιλολαϊκή πολιτική είναι αυτή που επιτρέπει στους πολίτες να έχουν πολλαπλές δυνατότητες να αναπτύξουν την δημιουργικότητα τους, να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο και να απολαμβάνουν καλές αμοιβές για την εργασία τους.

Έχουμε ανηφορικό δρόμο να διανύσουμε, έχουμε να πετύχει πολλά, χρειάζεται να κάνουμε ακόμα περισσότερα με προσήλωση στον στόχο, χωρίς ιδεοληψίες και στείρους αρνητισμούς. Η κυβέρνηση λαμβάνει διαρκώς νέες πρωτοβουλίες, που αποδίδουν ήδη αποτελέσματα χρειάζεται όλοι όμως να συμπαραταχθούμε σε αυτή την προσπάθεια.
Το μήνυμα της Εργατικής Πρωτομαγιάς παραμένει το ίδιο και επίκαιρο ακόμα και στις μέρες μας. Οι στόχοι και οι επιδιώξεις για καλύτερες συνθήκες εργασίας και καλύτερες αμοιβές είναι το διαρκές ζητούμενο. Όμως καθώς οι εποχές αλλάζουν και ο κόσμος μεταμορφώνεται γύρω μας οφείλουμε και εμείς να αλλάζουμε τα εργαλεία και τις μεθόδους μας, ώστε η Κοινωνική Ευρώπη να παραμείνει μια ζωντανή πραγματικότητα.

Σκέψεις Δευτέρας…

Σκέψεις Δευτέρας…

Λίγη υπομονή ακόμη. Αυτό οφείλουμε να κάνουμε. Οι επόμενες μέρες θα μας πουν πολλά για το αν μπορούν κάποια από τα μέτρα να ελαφρυνθούν, αλλά πάντα με προσοχή προς τον εαυτό και τους γύρω μας. Ας είναι όλη αυτή η εμπειρία μια διδαχή για όλους μας για ένα καλύτερο αύριο. Για ένα αύριο όπου κανείς δεν θα μένει πίσω.

Ας αναλογιστούμε λίγο την κατάσταση “lockdown”.
Για εμάς είναι κάποιες μέρες. Για κάποιους, όμως, είναι το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους, εάν όχι όλη τους η ζωή. Μιλάω για ανθρώπους έγκλειστους σε ιδρυματικά περιβάλλοντα, ορφανά παιδιά, ανάπηρους και ηλικιωμένους συμπολίτες μας. Σε καιρούς πανδημίας, η κατάσταση είναι ακόμη πιο δεινή για αυτούς.

Η ιδρυματοποίηση σε οποιανδήποτε μορφή πρέπει να καταργηθεί, γιατί μόνο τότε επιτυγχάνεται ουσιαστική ένταξη και το «κανείς δεν μένει πίσω», αλλά πάντα με τις κατάλληλες υποδομές για μια κοινωνία που δεν θα είναι εκδικητική, φοβική, μισαναπηρική ή ακόμα και μισάνθρωπη. Η πρόωρη πρόληψη και προστασία, αλληλεγγύη και συνεργασία, μα πάνω απ’ όλα η ευθύνη ήταν τα κλειδιά με τα οποία η Ελλάδα κατόρθωσε να μπει στο βάθρο της επιτυχούς αντιμετώπισης της πανδημίας.

Όπως είπε ο Σωτήρης Τσιόδρας: «Πάμε βήμα-βήμα στο άνοιγμα, όπως πήγαμε και στο κλείσιμο». Δεν πρέπει να επαναπαυόμαστε, διότι «το παραμικρό λάθος μπορεί να μας οδηγήσει εβδομάδες πίσω» και η ευθύνη «εμείς μονάχοι να σώσουμε τον κόσμο» είναι βαριά.

7 Απριλίου: Παγκόσμια Ημέρα Υγείας

Η 7η Απριλίου έχει ονομαστεί Παγκόσμια Ημέρα Υγείας. Ένα ατομικό αγαθό που όλοι το ζητάμε αλλά κανένας δεν το έχει ορίσει. Πάντα το αναφέρουμε ως αντιδιαστολή της πάθησης, σα να λέμε ότι το λευκό είναι το αντίθετο του μαύρου. Όχι, είναι ένα άλλο χρώμα, μια άλλη κατάσταση. Όταν την έχουμε την αμελούμε και όταν τη χάνουμε την αναζητούμε. Πάντως εγώ ορίζω για τον εαυτό μου πως έχω Υγεία!

Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως για ακόμα μια φορά στην πορεία της ιστορίας, καλούμαστε σήμερα ξανά ως άνθρωποι που ανήκουμε σε έναν κοινό τόπο, τη Γη, να αναλάβουμε την ατομική και κοινωνική ευθύνη που μας αναλογεί, προασπιζόμενοι την ίδια μας την ύπαρξη. Ολόκληρος ο κρατικός μηχανισμός σε παγκόσμιο και εθνικό επίπεδο αλλά και η ατομική ευθύνη βρίσκονται αυτή τη δεδομένη στιγμή στο επίκεντρο μιας τιτάνιας προσπάθειας προφύλαξης και διασφάλισής για την προάσπιση της Υγείας.

Και φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά…
Από την πανώλη του Αντωνίνου που εμφανίζεται τον 2o αιώνα π.Χ. μέχρι και την γρίπη H1N1 που πρωτοεμφανίζεται στις αρχές του 19ου αιώνα, για όλες τις ασθένειες που έλαβαν διάσταση πανδημίας σημειώνεται μια σταθερή και σταδιακή μείωση του ποσοστού της θνησιμότητας. Σε όλες τις περιπτώσεις ο περιορισμός στο σπίτι, η λεγόμενη «καραντίνα» αποτελεί κοινή μέθοδο προφύλαξης και μείωσης διασποράς.

Στον 21ο αιώνα σε μια παγκόσμια απειλή δεν είμαστε μόνοι! Διαθέτοντας έναν εθνικό και ευρωπαϊκό μηχανισμό που βάζει τα γρανάζια του να δουλεύουν νυχθημερόν και ακατάπαυστα προς τον ύψιστο αυτό σκοπό, τους ήρωες της πρώτης γραμμής να καταβάλουν τις υπεράνθρωπες δυνάμεις τους και φυσικά τις αρετές της σύνεσης και της σωφροσύνης που επιδεικνύουμε ο καθένας από εμάς, μπορούμε και θα βγούμε νικητές από αυτή την μεγάλη μάχη!

Το #Μένουμε σπίτι καταφέραμε και το κάναμε πράξη. Τώρα έχει σειρά το μένουμε ενωμένοι, συνολικά!

Η ανάγκη για αποϊδρυματοποίηση στην εποχή του κορωνοϊού| iefimerida.gr

Άρθρο του Στέλιου Κυμπουρόπουλου για το iefimerida.gr.

Xιλιάδες συνάνθρωποι μας, οι περισσότεροι από τους οποίους ανήκουν στις κατηγορίες που ο ΕΟΔΥ χαρακτηρίζει ως ανήκοντες σε ευπαθείς ομάδες, ευάλωτες από τον κορωνοϊό, διαβιούν συλλογικά σε δομές ανοιχτού ή κλειστού τύπου εντός ή εκτός της κοινότητας.
Αναφέρομαι στους ανάπηρους, τους ηλικιωμένους, τα παιδιά, τους ανθρώπους με ψυχικά νοσήματα, τους αστέγους. Ο ιός έχει εξαπλωθεί σε περισσότερες από 190 χώρες, έχει προσβάλει περισσότερους από 700.000 ανθρώπους και οι θάνατοι πλέον ξεπερνούν τους 30.000 νεκρούς. Για τους δυνητικά πληττομένους όπως αποδεικνύεται, λίγα κατάλληλα μέτρα έχουν ληφθεί και κυρίως εφαρμοστεί στην πράξη.

Τα μηνύματα που λαμβάνουμε από χώρες με μεγάλη διασπορά του ιού είναι απογοητευτικά. Οι δομές αυτές γίνονται συχνά υγειονομικές βόμβες και χάνονται μαζικά ζωές «ωφελούμενων». Στις δομές αυτές, δεν γίνεται κάποια ουσιώδης προσπάθεια αρωγής και προστασίας των ευάλωτων συνανθρώπων μας, μιας και έχουν λιγότερες πιθανότητες επιβίωσης, λόγω των βιολογικών και κοινωνικών συνθηκών που βιώνουν. Σε όλη αυτή την κατάσταση συμβάλλει και η μη διάθεση απαραίτητων ειδών πρώτης ανάγκης σε φάρμακα, τροφίμων και εκπαιδευμένου προσωπικού στις δομές αυτές. Το αίτημα για την αποϊδρυματοποίηση είναι διαρκές αλλά μία ακόμη φορά αποδεικνύεται η αναγκαιότητα του με τον πλέον θλιβερό τρόπο και συχνά μακάβριο τρόπο.

Αποτελεί αίτημα που θα έπρεπε να είχε διεκπεραιωθεί εδώ και χρόνια και να μην αντικαθίσταται από ημίμετρα συλλογικής και πάλι διαβίωσης εντός της κοινότητας. Μέσα από αυτή την συνθήκη, αποδεικνύεται ότι αποτυγχάνουν οι πολιτικές «αντικατάστασης» των ιδρυμάτων με μικρότερα περιβάλλοντα φροντίδας, αλλά και η συνέχιση ύπαρξης και χρηματοδότησης ιδρυμάτων, καθώς οδηγούν σε νέα καθεστώτα ιδρυματοποίησης.

Να τονίσουμε ότι η Ελλάδα αποτελεί per se συμβαλλόμενο μέρος στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία (UNCPRD), την οποία σύμβαση έχει επικυρώσει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Σύμβαση προβλέπει με τα άρθρα 10 «Δικαίωμα στη ζωή», 11 «Καταστάσεις έκτακτων κινδύνων και ανθρωπιστικών καταστάσεων», 19 «Ανεξάρτητης διαβίωσης και ένταξης στην κοινότητα» και 25 «Υγεία», την αρωγή, προστασία και βεβαίως την απομάκρυνση των αναπήρων από τα ιδρυματικά περιβάλλοντα. Δυστυχώς η χώρα μας όπως και οι περισσότερες χώρες της ΕΕ έχουν αποτύχει να ανταπεξέλθουν στις συμβατικές τους υποχρεώσεις για την προστασία και ένταξη τον αποϊδρυματοποιημένων στο κοινωνικό σύνολο.

Κάθε ιός δεν κάνει εξαιρέσεις στο που βρίσκεται η δομή και τι τύπου είναι, το μόνο που χρειάζεται για να εξαπλωθεί και να αφαιρέσει ζωές είναι το να βρει ανθρώπους πολλούς ή λιγότερους να ζουν ομαδικά και να μοιράζονται τους ίδιους βοηθούς, οι οποίοι ασυνείδητα και χωρίς κατάλληλες παροχές φαρμακευτικών ειδών πρώτης ανάγκης μπορεί να εξαπλώνουν τον ιό.

Τα κοινά μέτρα που έχουν ληφθεί για όλους, δεν είναι αρκετά για τους ανάπηρους και τους εμποδιζόμενους (π.χ. ηλικιωμένοι). Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι, γι’ αυτό και τα μέτρα οφείλουν να εξασφαλίσουν να γίνουν όλοι οι άνθρωποι ίσοι.

Πολλά από τα νέα μέτρα προστασίας από τον ιό, έρχονται σε αντιπαράθεση με την δυνατότητα για ανεξάρτητη και αξιοπρεπή διαβίωση (μη επαφή ανθρώπων, ατομική ευθύνη για υγιεινή, κ.α.). Ακόμη, οι «προσβάσιμες» πληροφορίες στα Κράτη Μέλη σχετικά με τις οδηγίες που πρέπει να ακολουθηθούν για τις ομάδες υψηλού κινδύνου δεν είναι πολλές και ούτε προσβάσιμες σε όλες τις ομάδες. Αποτέλεσμα αυτού είναι η έμμεση εξώθηση σε ιδρυματικά περιβάλλοντα, που όπως προαναφέρθηκε, ενέχουν περισσότερους κινδύνους για μόλυνση από τον ιό. Με αυτόν τον τρόπο, δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος κινδύνου για τους ανάπηρους που δεν μπορούν να βρουν τρόπους να προστατευτούν.

Θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή στους εργαζόμενους σε αυτές τις δομές να τηρούν στο έπακρο τις οδηγίες του ΕΟΔΥ για τους κανόνες υγιεινής. Ξέρω πολύ καλά πως η κυβέρνηση της ΝΔ αμέσως μόλις αντιμετωπιστεί πλήρως ο ιός, θα συνεχίσει και θα επισπεύσει το πολυπόθητο πρόγραμμα της πραγματικής, ουσιώδους και άμεσα συνυφασμένης με την πραγματικότητα, αποϊδρυματοποιήσης που φυσικά περιλαμβάνει και τον Προσωπικό Βοηθό, αποτρέποντας κάθε μορφή συλλογικής διαβίωσης, ούτως ώστε σε μια ενδεχόμενη νέα κρίση να μη βρεθεί κανένας άλλος συνάνθρωπος μας στη θέση που βρίσκονται σήμερα οι ιδρυματοποιημένοι, είτε αυτοί είναι ανάπηροι, είτε άποροι, είτε ηλικιωμένοι.

Πέραν των συμβατικών υποχρεώσεων της χώρας μας αποτελεί πρωτίστως θέμα ανθρωπιάς να μην επιτρέψουμε τη διαιώνισης αυτού του φαύλου κύκλου. Οφείλουμε να δραστηριοποιηθούμε και να μείνουμε ενεργοί, για να μπορέσουμε να εξασφαλίσουμε σε όλους τα δικαιώματα τους για ίση αντιμετώπιση «αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι».