Οι νέες προκλήσεις της Εργασίας στην Ψηφιακή Εποχή Πηγή| iefimerida.gr

Άρθρο του Στέλιου Κυμπουρόπουλου για το iefimerida.gr

Έχω αγωνισθεί πολύ για να αποκτήσω τον τίτλο του επιστήμονα και στην πορεία έμαθα να αναγνωρίζω το βάθος των άλλων επιστημών.

Τα οικονομικά της εργασίας αποτελούν μια γοητευτική, αυτοτελή επιστήμη την οποία μελετώ, διαπιστώνοντας τα ευεργετικά αποτελέσματα της γνώσης της στην ευημερία της συνανθρώπων μου, αφού συμμετέχω στην Επιτροπή Εργασίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Οι εργασιακές ανάγκες αλλάζουν διαρκώς. Αλλά πως και με τι συνέπειες και τι ρυθμούς; Η ταχύτητα, ανταγωνιστικότητα, ευελιξία της εργασίας και η ψηφιακή οικονομία είναι προκλήσεις που παρουσιάζονται σήμερα για τους εργαζομένους. Οι προκλήσεις αυτές παρουσιάζονται ως συνέπεια της εξέλιξης της παγκόσμιας οικονομίας και των κοινωνικών αλλαγών αλλά και αποτελούν και ευκαιρίες.
Ευκαιρία για περισσότερες ευκαιρίες εργασίας για όλους, ευκαιρία για ποιοτικότερη εργασία σε ένα φιλικότερο εργασιακό περιβάλλον, ευκαιρία για καλύτερες αμοιβές. Η αντιμετώπιση αυτών των προκλήσεων και η εκμετάλλευση των ευκαιριών στην αγορά εργασίας επιτάσσει την αγαστή και μακροχρόνια συνεργασία όλων των κοινωνικών εταιρών (κυβέρνησης, εργοδοτών, εργαζομένων).

Στις 23 Απριλίου ευρωβουλευτές από πλήθος χωρών και από διαφορετικές κοινοβουλευτικές ομάδες αποστείλαμε επιστολή στον Ευρωπαίο Επίτροπο Εργασίας ζητώντας ένα Ευρωπαϊκό Σχέδιο Μάρσαλ, που θα βασίζεται στον κοινωνικό διάλογο και τη συναίνεση των κοινωνικών εταίρων.
Ειδικά για την Ελλάδα η πορεία που πρέπει να καλύψουμε είναι μακρά και ανηφορική. Ο κορυφαίος οργανισμός που μελετάει την εξέλιξη της εργασίας, το Συμβούλιο της Λισαβόνας παρουσίασε το 2019 μια αποκαρδιωτική εικόνα για την Ελλάδα.

Εξετάζοντας την σχέση με την εργασία των γυναικών, των νέων και των μεγαλύτερων αλλά και τις νέες μορφές εργασίας και την αποτελεσματικότητα μετάβασης (ταχύτητα εύρεσης νέας εργασίας/ευελιξία στην αγορά εργασίας/ενεργό εργατικό δυναμικό), διαπίστωσε τα αποτελέσματα της έλλειψης εμπιστοσύνης μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων στην Ελλάδα.
Στη συνολική κατάταξη, η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση  (28η στους 28!), με τις τρεις κορυφαίες θέσεις να καταλαμβάνουν οι Σουηδία, η Δανία και η Ολλανδία.

Η αρνητική αυτή κατάταξη της Ελλάδας οφείλεται στην μη σωστή αξιοποίηση του εργατικού δυναμικού, στην μη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας που να στηρίζονται στον ανταγωνισμό του ψηφιακού κόσμου, καθώς και στην αναποτελεσματική μετάβαση από την μια εργασία στην άλλη. Συγκεκριμένα, στο σύγχρονο εργατικό δυναμικό, η Ελλάδα καταλαμβάνει την 28η θέση σε τρεις δείκτες:
1) στην αξιοποίηση γυναικών στον εργασιακό τομέα με ποσοστό απασχόλησης μόλις 39,1%.
2) της νεολαίας (ηλικίας 15-29 ετών) με 30%
3) των ηλικιωμένων (55-74 ετών) με 25,3%.
Ενδεικτικός δείκτης της πορείας που πρέπει να διανύσουμε ως χώρα είναι η μέση αναμονή ανέργων για εύρεση νέας απασχόλησης, στην Σουηδία είναι οκτώ μήνες, ενώ στην Ελλάδα δυόμισι χρόνια.

Τα αίτια είναι πολλά. Το αναπτυξιακό μοντέλο της χώρας το οποίο είναι παρωχημένο και βασίζεται κυρίως στον τουρισμό και την παροχή υπηρεσιών, στο φορολογικό σύστημα που δεν ενισχύει την νέα επιχειρηματικότητα, στο τραπεζικό σύστημα που δεν δανειοδοτεί νέες καινοτόμες επιχειρηματικές προτάσεις, στην απουσία επενδυτικών κινήτρων για την προσέλκυση εταιριών υψηλής τεχνολογίας, στο παρωχημένο εκπαιδευτικό σύστημα που δεν είναι συνδεδεμένο την αγορά εργασίας και πολλά άλλα.

Στόχος μας πρέπει να είναι η μια σύγχρονη οικονομία της γνώσης όπου κανείς δε θα μένει πίσω, με κινητοποίηση και ένταξη όλου του διαθέσιμου εργατικού δυναμικού, συμπεριλαμβανομένων των γυναικών, των νέων, των ηλικιωμένων, των αναπήρων παρέχοντας τους όλες τις απαραίτητες δεξιότητες που απαιτούνται.

Η εργασία προσφέρει τα πάντα στον άνθρωπο. Κοινωνικοποίηση, συμμετοχή, ανεξαρτησία, ενδυνάμωση, ύπαρξη. Κατά τον Stephen Hawking: «Η δουλειά δίνει νόημα και σκοπό και η ζωή είναι κενή χωρίς αυτήν». Η συνετή πολιτική είναι θέμα προετοιμασίας και στρατηγικής για τις επερχόμενες αλλαγές. Οφείλουμε στο μέλλον της κοινωνίας μας και της συνοχής της να υιοθετήσουμε τις πρακτικές των εταίρων μας στην Ένωση, που έχουν κριθεί για το κοινωνικό κράτος και την ευημερία τους.

Ως Ελλάδα κάναμε σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, στις εβδομάδες της της έξαρσης της κρίσης του Covid-19 πολλά, διανύσαμε μεγάλη απόσταση στην ψηφιοποίηση της διοίκησης και στην φιλικότητα της προς τους πολίτες. Στην προγενέστερη περίοδο προχωρήσαμε σε αλλαγές στο φορολογικό σύστημα και προβήκαμε σε επανακαθορισμό του αναπτυξιακού μοντέλου της Χώρας. Σύντομα θα ψηφιστούν σημαντικές δομικές αλλαγές στην εκπαίδευση. Προχωράμε αποφασιστικά και προσεγγίζουμε τους εταίρους μας υιοθετώντας σύγχρονες πρακτικές και εγκαταλείποντας αντιλήψεις και νοοτροπίες του χθες.
Η Ελλάδα αν παραμείνουμε προσηλωμένη στον στόχο μας χωρίς εκπτώσεις και φοβικά σύνδρομα σύντομα θα μπορεί να αποκτήσει πρωτόγνωρη ανάπτυξη, να δημιουργήσει χιλιάδες καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας και να κλείσει το χάσμα που υπάρχει στην απασχόληση γυναικών, νέων συμπολιτών μας με αναπηρία.
Φιλεργατική πολιτική είναι αυτή που δημιουργεί θέσεις εργασίας και ευκαιρίες απασχόλησης για όλους. Φιλολαϊκή πολιτική είναι αυτή που επιτρέπει στους πολίτες να έχουν πολλαπλές δυνατότητες να αναπτύξουν την δημιουργικότητα τους, να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο και να απολαμβάνουν καλές αμοιβές για την εργασία τους.

Έχουμε ανηφορικό δρόμο να διανύσουμε, έχουμε να πετύχει πολλά, χρειάζεται να κάνουμε ακόμα περισσότερα με προσήλωση στον στόχο, χωρίς ιδεοληψίες και στείρους αρνητισμούς. Η κυβέρνηση λαμβάνει διαρκώς νέες πρωτοβουλίες, που αποδίδουν ήδη αποτελέσματα χρειάζεται όλοι όμως να συμπαραταχθούμε σε αυτή την προσπάθεια.
Το μήνυμα της Εργατικής Πρωτομαγιάς παραμένει το ίδιο και επίκαιρο ακόμα και στις μέρες μας. Οι στόχοι και οι επιδιώξεις για καλύτερες συνθήκες εργασίας και καλύτερες αμοιβές είναι το διαρκές ζητούμενο. Όμως καθώς οι εποχές αλλάζουν και ο κόσμος μεταμορφώνεται γύρω μας οφείλουμε και εμείς να αλλάζουμε τα εργαλεία και τις μεθόδους μας, ώστε η Κοινωνική Ευρώπη να παραμείνει μια ζωντανή πραγματικότητα.

Σκέψεις Δευτέρας…

Σκέψεις Δευτέρας…

Λίγη υπομονή ακόμη. Αυτό οφείλουμε να κάνουμε. Οι επόμενες μέρες θα μας πουν πολλά για το αν μπορούν κάποια από τα μέτρα να ελαφρυνθούν, αλλά πάντα με προσοχή προς τον εαυτό και τους γύρω μας. Ας είναι όλη αυτή η εμπειρία μια διδαχή για όλους μας για ένα καλύτερο αύριο. Για ένα αύριο όπου κανείς δεν θα μένει πίσω.

Ας αναλογιστούμε λίγο την κατάσταση “lockdown”.
Για εμάς είναι κάποιες μέρες. Για κάποιους, όμως, είναι το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους, εάν όχι όλη τους η ζωή. Μιλάω για ανθρώπους έγκλειστους σε ιδρυματικά περιβάλλοντα, ορφανά παιδιά, ανάπηρους και ηλικιωμένους συμπολίτες μας. Σε καιρούς πανδημίας, η κατάσταση είναι ακόμη πιο δεινή για αυτούς.

Η ιδρυματοποίηση σε οποιανδήποτε μορφή πρέπει να καταργηθεί, γιατί μόνο τότε επιτυγχάνεται ουσιαστική ένταξη και το «κανείς δεν μένει πίσω», αλλά πάντα με τις κατάλληλες υποδομές για μια κοινωνία που δεν θα είναι εκδικητική, φοβική, μισαναπηρική ή ακόμα και μισάνθρωπη. Η πρόωρη πρόληψη και προστασία, αλληλεγγύη και συνεργασία, μα πάνω απ’ όλα η ευθύνη ήταν τα κλειδιά με τα οποία η Ελλάδα κατόρθωσε να μπει στο βάθρο της επιτυχούς αντιμετώπισης της πανδημίας.

Όπως είπε ο Σωτήρης Τσιόδρας: «Πάμε βήμα-βήμα στο άνοιγμα, όπως πήγαμε και στο κλείσιμο». Δεν πρέπει να επαναπαυόμαστε, διότι «το παραμικρό λάθος μπορεί να μας οδηγήσει εβδομάδες πίσω» και η ευθύνη «εμείς μονάχοι να σώσουμε τον κόσμο» είναι βαριά.

7 Απριλίου: Παγκόσμια Ημέρα Υγείας

Η 7η Απριλίου έχει ονομαστεί Παγκόσμια Ημέρα Υγείας. Ένα ατομικό αγαθό που όλοι το ζητάμε αλλά κανένας δεν το έχει ορίσει. Πάντα το αναφέρουμε ως αντιδιαστολή της πάθησης, σα να λέμε ότι το λευκό είναι το αντίθετο του μαύρου. Όχι, είναι ένα άλλο χρώμα, μια άλλη κατάσταση. Όταν την έχουμε την αμελούμε και όταν τη χάνουμε την αναζητούμε. Πάντως εγώ ορίζω για τον εαυτό μου πως έχω Υγεία!

Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως για ακόμα μια φορά στην πορεία της ιστορίας, καλούμαστε σήμερα ξανά ως άνθρωποι που ανήκουμε σε έναν κοινό τόπο, τη Γη, να αναλάβουμε την ατομική και κοινωνική ευθύνη που μας αναλογεί, προασπιζόμενοι την ίδια μας την ύπαρξη. Ολόκληρος ο κρατικός μηχανισμός σε παγκόσμιο και εθνικό επίπεδο αλλά και η ατομική ευθύνη βρίσκονται αυτή τη δεδομένη στιγμή στο επίκεντρο μιας τιτάνιας προσπάθειας προφύλαξης και διασφάλισής για την προάσπιση της Υγείας.

Και φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά…
Από την πανώλη του Αντωνίνου που εμφανίζεται τον 2o αιώνα π.Χ. μέχρι και την γρίπη H1N1 που πρωτοεμφανίζεται στις αρχές του 19ου αιώνα, για όλες τις ασθένειες που έλαβαν διάσταση πανδημίας σημειώνεται μια σταθερή και σταδιακή μείωση του ποσοστού της θνησιμότητας. Σε όλες τις περιπτώσεις ο περιορισμός στο σπίτι, η λεγόμενη «καραντίνα» αποτελεί κοινή μέθοδο προφύλαξης και μείωσης διασποράς.

Στον 21ο αιώνα σε μια παγκόσμια απειλή δεν είμαστε μόνοι! Διαθέτοντας έναν εθνικό και ευρωπαϊκό μηχανισμό που βάζει τα γρανάζια του να δουλεύουν νυχθημερόν και ακατάπαυστα προς τον ύψιστο αυτό σκοπό, τους ήρωες της πρώτης γραμμής να καταβάλουν τις υπεράνθρωπες δυνάμεις τους και φυσικά τις αρετές της σύνεσης και της σωφροσύνης που επιδεικνύουμε ο καθένας από εμάς, μπορούμε και θα βγούμε νικητές από αυτή την μεγάλη μάχη!

Το #Μένουμε σπίτι καταφέραμε και το κάναμε πράξη. Τώρα έχει σειρά το μένουμε ενωμένοι, συνολικά!

Η ανάγκη για αποϊδρυματοποίηση στην εποχή του κορωνοϊού| iefimerida.gr

Άρθρο του Στέλιου Κυμπουρόπουλου για το iefimerida.gr.

Xιλιάδες συνάνθρωποι μας, οι περισσότεροι από τους οποίους ανήκουν στις κατηγορίες που ο ΕΟΔΥ χαρακτηρίζει ως ανήκοντες σε ευπαθείς ομάδες, ευάλωτες από τον κορωνοϊό, διαβιούν συλλογικά σε δομές ανοιχτού ή κλειστού τύπου εντός ή εκτός της κοινότητας.
Αναφέρομαι στους ανάπηρους, τους ηλικιωμένους, τα παιδιά, τους ανθρώπους με ψυχικά νοσήματα, τους αστέγους. Ο ιός έχει εξαπλωθεί σε περισσότερες από 190 χώρες, έχει προσβάλει περισσότερους από 700.000 ανθρώπους και οι θάνατοι πλέον ξεπερνούν τους 30.000 νεκρούς. Για τους δυνητικά πληττομένους όπως αποδεικνύεται, λίγα κατάλληλα μέτρα έχουν ληφθεί και κυρίως εφαρμοστεί στην πράξη.

Τα μηνύματα που λαμβάνουμε από χώρες με μεγάλη διασπορά του ιού είναι απογοητευτικά. Οι δομές αυτές γίνονται συχνά υγειονομικές βόμβες και χάνονται μαζικά ζωές «ωφελούμενων». Στις δομές αυτές, δεν γίνεται κάποια ουσιώδης προσπάθεια αρωγής και προστασίας των ευάλωτων συνανθρώπων μας, μιας και έχουν λιγότερες πιθανότητες επιβίωσης, λόγω των βιολογικών και κοινωνικών συνθηκών που βιώνουν. Σε όλη αυτή την κατάσταση συμβάλλει και η μη διάθεση απαραίτητων ειδών πρώτης ανάγκης σε φάρμακα, τροφίμων και εκπαιδευμένου προσωπικού στις δομές αυτές. Το αίτημα για την αποϊδρυματοποίηση είναι διαρκές αλλά μία ακόμη φορά αποδεικνύεται η αναγκαιότητα του με τον πλέον θλιβερό τρόπο και συχνά μακάβριο τρόπο.

Αποτελεί αίτημα που θα έπρεπε να είχε διεκπεραιωθεί εδώ και χρόνια και να μην αντικαθίσταται από ημίμετρα συλλογικής και πάλι διαβίωσης εντός της κοινότητας. Μέσα από αυτή την συνθήκη, αποδεικνύεται ότι αποτυγχάνουν οι πολιτικές «αντικατάστασης» των ιδρυμάτων με μικρότερα περιβάλλοντα φροντίδας, αλλά και η συνέχιση ύπαρξης και χρηματοδότησης ιδρυμάτων, καθώς οδηγούν σε νέα καθεστώτα ιδρυματοποίησης.

Να τονίσουμε ότι η Ελλάδα αποτελεί per se συμβαλλόμενο μέρος στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία (UNCPRD), την οποία σύμβαση έχει επικυρώσει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Σύμβαση προβλέπει με τα άρθρα 10 «Δικαίωμα στη ζωή», 11 «Καταστάσεις έκτακτων κινδύνων και ανθρωπιστικών καταστάσεων», 19 «Ανεξάρτητης διαβίωσης και ένταξης στην κοινότητα» και 25 «Υγεία», την αρωγή, προστασία και βεβαίως την απομάκρυνση των αναπήρων από τα ιδρυματικά περιβάλλοντα. Δυστυχώς η χώρα μας όπως και οι περισσότερες χώρες της ΕΕ έχουν αποτύχει να ανταπεξέλθουν στις συμβατικές τους υποχρεώσεις για την προστασία και ένταξη τον αποϊδρυματοποιημένων στο κοινωνικό σύνολο.

Κάθε ιός δεν κάνει εξαιρέσεις στο που βρίσκεται η δομή και τι τύπου είναι, το μόνο που χρειάζεται για να εξαπλωθεί και να αφαιρέσει ζωές είναι το να βρει ανθρώπους πολλούς ή λιγότερους να ζουν ομαδικά και να μοιράζονται τους ίδιους βοηθούς, οι οποίοι ασυνείδητα και χωρίς κατάλληλες παροχές φαρμακευτικών ειδών πρώτης ανάγκης μπορεί να εξαπλώνουν τον ιό.

Τα κοινά μέτρα που έχουν ληφθεί για όλους, δεν είναι αρκετά για τους ανάπηρους και τους εμποδιζόμενους (π.χ. ηλικιωμένοι). Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι, γι’ αυτό και τα μέτρα οφείλουν να εξασφαλίσουν να γίνουν όλοι οι άνθρωποι ίσοι.

Πολλά από τα νέα μέτρα προστασίας από τον ιό, έρχονται σε αντιπαράθεση με την δυνατότητα για ανεξάρτητη και αξιοπρεπή διαβίωση (μη επαφή ανθρώπων, ατομική ευθύνη για υγιεινή, κ.α.). Ακόμη, οι «προσβάσιμες» πληροφορίες στα Κράτη Μέλη σχετικά με τις οδηγίες που πρέπει να ακολουθηθούν για τις ομάδες υψηλού κινδύνου δεν είναι πολλές και ούτε προσβάσιμες σε όλες τις ομάδες. Αποτέλεσμα αυτού είναι η έμμεση εξώθηση σε ιδρυματικά περιβάλλοντα, που όπως προαναφέρθηκε, ενέχουν περισσότερους κινδύνους για μόλυνση από τον ιό. Με αυτόν τον τρόπο, δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος κινδύνου για τους ανάπηρους που δεν μπορούν να βρουν τρόπους να προστατευτούν.

Θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή στους εργαζόμενους σε αυτές τις δομές να τηρούν στο έπακρο τις οδηγίες του ΕΟΔΥ για τους κανόνες υγιεινής. Ξέρω πολύ καλά πως η κυβέρνηση της ΝΔ αμέσως μόλις αντιμετωπιστεί πλήρως ο ιός, θα συνεχίσει και θα επισπεύσει το πολυπόθητο πρόγραμμα της πραγματικής, ουσιώδους και άμεσα συνυφασμένης με την πραγματικότητα, αποϊδρυματοποιήσης που φυσικά περιλαμβάνει και τον Προσωπικό Βοηθό, αποτρέποντας κάθε μορφή συλλογικής διαβίωσης, ούτως ώστε σε μια ενδεχόμενη νέα κρίση να μη βρεθεί κανένας άλλος συνάνθρωπος μας στη θέση που βρίσκονται σήμερα οι ιδρυματοποιημένοι, είτε αυτοί είναι ανάπηροι, είτε άποροι, είτε ηλικιωμένοι.

Πέραν των συμβατικών υποχρεώσεων της χώρας μας αποτελεί πρωτίστως θέμα ανθρωπιάς να μην επιτρέψουμε τη διαιώνισης αυτού του φαύλου κύκλου. Οφείλουμε να δραστηριοποιηθούμε και να μείνουμε ενεργοί, για να μπορέσουμε να εξασφαλίσουμε σε όλους τα δικαιώματα τους για ίση αντιμετώπιση «αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι».

#Συλλογικά θα νικήσουμε

Η κρίση που προκαλεί η πανδημία του COVID-19 είναι πολυδιάσταση, υπερβαίνοντας κατά πολύ την υγειονομική κρίση. Ο χλευασμός της δύναμης του εθελοντισμού και της έκκλησης για εθελοντές ή για κοινωνική ευθύνη σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο είναι μία ισχυρής δόνησης ένδειξη αυτής της αλήθειας.
Ο ιός τρέχει με έναν ρυθμό που δεν επιτρέπεται σε κανένα οργανωμένο κράτος να προετοιμαστεί, να προβλέψει, να σχεδιάσει, να υλοποιήσει, να διασφαλίσει πριν προβεί σε κάποιον απαραίτητο για τη δημόσια υγεία περιορισμό- κι αυτό το βλέπουμε παγκόσμια. Όχι λόγω κωλυσιεργίας ή έλλειψης οικονομικών πόρων αλλά γιατί πραγματικά κανείς, σε καμιά γωνιά αυτού του πλανήτη δεν ήταν έτοιμος γι’ αυτό που ερχόταν.

Γι’ αυτό οι οδηγίες και διευκολύνσεις έπονται χρονικά των σκληρών μέτρων και δεν προϋπάρχουν. Φυσικά και ο κρατικός μηχανισμός κάθε έθνους έχει το μεγαλύτερο βάρος της ευθύνης και πρέπει να δουλεύει νυχθημερόν για να βγούμε νικητές. Όμως, ως απλοί πολίτες, μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά και να βοηθάμε ο καθένας με τον τρόπο του τους εαυτούς μας αλλά και τους γύρω μας.

Μπορεί ο ειδικός παιδαγωγός να κάνει μια βιντεοκλήση σε έναν μαθητή του και να τον απασχολήσει κατά το δυνατόν δημιουργικά για να γίνει η καθημερινότητα του μαθητή αλλά και τον γονιών του καλύτερη.
Μπορεί ο αστυνομικός να κρίνει για ποιον άνθρωπο με ψυχικό νόσημα που φέρει την κατάλληλη βεβαίωση, η βόλτα δεν είναι περιττή μετακίνηση αλλά πιο απαραίτητη κι από το οξυγόνο.
Μπορείς εσύ να κάνεις τα ψώνια του ευπαθή σου γείτονα.
Μπορείς να δώσεις αίμα.

Δεν χρειάζονται κρατικές οδηγίες ή νομοθεσία γι’ αυτά. Υπάρχουν ήδη πολλές εθελοντικές ομάδες που δημιουργήθηκαν από ιδιωτική ή κρατική πρωτοβουλία, όπου μπορείς να δηλώσεις τη διαθεσιμότητα σου. Ακόμη όμως κι αν καμιά δεν είναι του γούστου σου, μπορείς να δημιουργήσεις μια νέα ή απλά να βοηθάς προσωπικά όπου μπορείς.

Η πράξη σου αυτή, όποια κι αν είναι, θα είναι μία πράξη που ως μόνο αποδέκτη θα βρει το συνάνθρωπο, «γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου, για όλα τ’ άστρα, για όλες τις λάμπες και για όλα τα όνειρα, αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος».*
Βάλε μόνο αυτή τη σκέψη στο μυαλό σου: #Συλλογικά θα νικήσουμε.


*Απόσπασμα από το ποίημα «Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος» του Τάσου Λειβαδίτη.

Διαχείριση ενδοοικογενειακής βίας| kathimerini.gr


Άρθρο του Στέλιου Κυμπουρόπουλου για την kathimerini.gr.

Μετά και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, δικαίως καλομάθαμε στη βεβαιότητα της ξεγνοιασιάς. Δεν ήμασταν ακριβώς έτοιμοι να δεχθούμε τον περιορισμό της ελευθερίας μας, όμως, δυστυχώς ο κορωνοϊός δεν μας ρώτησε. Ο περιορισμός μας στο σπίτι γίνεται για να μας προστατέψει. Αναμφίβολα, ενός εγκλεισμού, μύρια κακά έπονται. Φοβάμαι για τις δοκιμαζόμενες ανθρώπινες σχέσεις, λόγω της δοκιμαζόμενης ψυχολογίας μας.

Αν και θα ήθελα να διαψευστώ, αισθάνομαι ότι σύντομα το θέμα της ενδοοικογενειακής βίας θα είναι, ξανά, επίκαιρο. Πέραν της παραμονής στο σπίτι, το άγχος για την επόμενη μέρα, η πολύωρη συνύπαρξη και ήδη σοβούσες προβληματικές καταστάσεις που εντοπίζονται σε κάθε οικογένεια, ενδέχεται να οξυνθούν με αποτέλεσμα τις, όχι και τόσο σπάνιες, ενδοοικογενειακές εντάσεις. (Ενδεικτικά, τα στατιστικά δεδομένα φανερώνουν διαρκή αύξηση του φαινομένου στη χώρα μας. Το 2018 καταγράφηκαν περισσότερες από 4.700 περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας).

Βάσει του ν. 3500/2006, πέραν της ποινικής αντιμετώπισης του θύτη, προβλέπεται κοινωνική συμπαράσταση και αρωγή των θυμάτων υλικά και ψυχολογικά από αρμόδιους του υπουργείου Υγείας και των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Ο νόμος συμπεριλαμβάνει την αστική υποχρέωση των πολιτών να καταγγείλουν τέτοια περιστατικά στις αστυνομικές αρχές.

Το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη έχει ήδη ιδρύσει την Υπηρεσία Αντιμετώπισης Ενδοοικογενειακής Βίας με 73 υπηρεσίες πανελλαδικά και ειδικά εκπαιδευμένους αστυνομικούς που παρακολουθούν τέτοιες υποθέσεις βίας, με στόχο την προστασία, υποστήριξη και πρόληψη δευτερογενούς θυματοποίησης, την ευαισθητοποίηση των πολιτών και την επιμόρφωση αστυνομικών. Επίσης, την περίοδο κρίσεων είναι σημαντική η δυνατότητα επικοινωνίας μέσω των τηλεφωνικών γραμμών SOS 15900 ή 1440 του Συνδέσμου για την Πρόληψη και την Αντιμετώπιση της Βίας στην Οικογένεια, οι οποίες λειτουργούν 24/7 για όλη τη χώρα. Οι αστυνομικές αρχές συνεργάζονται με το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης (ΕΚΚΑ), το οποίο αποτελεί τον εθνικό συντονιστικό φορέα παροχής αρωγής και προστασίας σε θύματα βίας στην Ελλάδα, τη Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων, τις κοινωνικές υπηρεσίες, καθώς και με την κοινωνία των Πολιτών.

Διεθνώς εντοπίζονται κάποια καλά εργαλεία πρόληψης και αντιμετώπισης του φαινομένου. Ενδεικτικά, υπάρχει η τηλεφωνική και ηλεκτρονική παροχή συμβουλών 1800RESPECT. Ενα ακόμα εργαλείο που απευθύνεται σε ηλικίες 12-18 ετών, είναι το REaDAPt, που συνιστά εκπαιδευτικό εργαλείο υποστήριξης, ανάκαμψης και οικοδόμησης καλών σχέσεων για εφήβους, που έχουν υποστεί κάποια μορφή ενδοοικογενειακής βίας, είτε στην οικογένειά τους είτε στις σχέσεις τους. Αν και το REaDAPt έχει αναπτυχθεί για χρήση κυρίως σε εκπαιδευτικό περιβάλλον, μπορεί να χρησιμοποιηθεί από κοινωνικούς φορείς με συμβουλευτικό ρόλο, από ψυχολόγους, γονείς ή συγγενείς/φίλους, που θέλουν να βοηθήσουν. Πολύ σημαντικό σε όλες τις περιπτώσεις είναι να γνωρίζουμε ότι δεν είμαστε μόνοι/ες μας και ότι μπορούμε πάντα να ζητήσουμε από κάπου βοήθεια.

Είναι σημαντικό να αποφεύγουμε τις κρίσεις εν τη γενέσει τους, προσφεύγοντας στη μουσική ή σε ασκήσεις ηρεμίας. Δε χρειάζεται να αντιδρούμε εν θερμώ. Βεβαίως, ας αναγνωρίζουμε ότι ο θυμός είναι ανθρώπινος. Κι όπως λέγεται, «το να κάνεις λάθος είναι ανθρώπινο, όμως το να συγχωρείς είναι θεϊκό».

Ο, τι και αν συμβαίνει με τον θυμό βιώνεται από όλους τους ανθρώπους, αλλά εκδηλώνεται με διαφορετικό τρόπο. Οι συναισθηματικές μας αντιδράσεις θα γίνουν συνήθειες, «έξεις» κατά τον Αριστοτέλη, και στη συνέχεια «φυσικοποιούνται», λέγοντας για παράδειγμα: «Είναι στο αίμα του. Θυμώνει εύκολα και γίνεται άλλος άνθρωπος». Πρέπει να σπάσουμε τέτοιους φαύλους κύκλους. Μπορούμε μέσα από πρακτικές, όπως οι ανωτέρω, να μη μετατρέπουμε τις βίαιες αντιδράσεις που πηγάζουν από το συναίσθημα του θυμού μας, ως συνήθεια, αλλά να τον εξωτερικεύουμε σε πράγματα μη επιβλαβή για τους γύρω μας και εμάς τους ίδιους. Σε κάθε περίπτωση είναι ευθύνη όλων μας, είτε ως θύματα είτε ως εν δυνάμει θύτες να αποτρέπουμε πράξεις βίας.


Η επόμενη μέρα της πανδημίας| real.gr

Άρθρο του Στέλιου Κυμπουρόπουλου για το real.gr


Η πανδημία CoViD-19 απέδειξε πως τα κράτη μεμονωμένα είναι ανίσχυρα να ανταπεξέλθουν σε απρόσμενες υγειονομικές προκλήσεις και ότι μια κρίση τέτοιου βεληνεκούς μπορεί να απειλήσει τα συστήματα υγείας τους με κατάρρευση.

Ταυτόχρονα, ελλείψεις σε εξοπλισμό, προσωπικό και υποδομές, ανέδειξαν τη σημασία της ύπαρξης κοινών πολιτικών υγειονομικής διαχείρισης, έρευνας για την εύρεση εμβολίων αλλά και προτύπων περιορισμού του γενικού πληθυσμού σε συνθήκες καραντίνας.

Η Ευρώπη βρίσκεται τώρα στο επίκεντρο της νόσου και κλονίζεται από το δράμα της Ιταλίας και της Ισπανίας με χιλιάδες νεκρούς. Οφείλουμε να αναζητήσουμε τα αίτια που προκάλεσαν αυτήν την τραγωδία και τις αποφάσεις που καθυστερημένα ελήφθησαν, όμως πρέπει να προετοιμαστούμε και για το μέλλον. Η κρίση αυτή να λειτουργήσει ως δίδαγμα και να αναπτύξουμε ισχυρές βάσεις για την υγειονομική ενοποίηση της Ευρώπης ώστε να προστατεύσουμε τους πολίτες της από νέες πανδημίες αλλά και να παρέχουμε καλύτερες υπηρεσίες υγείας σε ηπιότερους καιρούς.

Ήρθε η ώρα για την Ένωση να αναπτύξει κοινοτικές δομές υγείας με αποφασιστικότητα. Τα βήματα που χρειάζεται να γίνουν είναι άμεσα, αδάπανα και θα έχουν ευεργετικές συνέπειες στην λειτουργία των Συστημάτων Υγείας των Κρατών-Μελών.

Αρχικά, η θέσπιση ενός κοινού προγράμματος ελάχιστου εμβολιασμού, το οποίο θα καλύπτει όλες τις ηλικίες και θα ισχύει σε όλα τα Κράτη-Μέλη κρίνεται πλέον απαραίτητη. Το πρόγραμμα αυτό θα πρέπει να συνταχθεί με κριτήρια αμιγώς επιστημονικά και η προμήθεια και παροχή των εμβολίων να πραγματοποιούνται μέσω μιας Κοινής Ευρωπαϊκής Αρχής. Με αυτόν τον τρόπο, θα επιτευχθεί η διαθεσιμότητα τους σε λογικό κόστος και χωρίς να υπάρχουν διαφοροποιήσεις στους χρόνους παράδοσης ή στον τύπο του εμβολίου.

Στη συνέχεια, αυτή η Κοινή Ευρωπαϊκή Αρχή, θα μπορούσε να αναλάβει τις πολιτικές παραγγελίας του υγειονομικού και ιατροφαρμακευτικού εξοπλισμού συνολικά και τιμολόγησης τους σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Με αυτόν τον τρόπο, θα επιτύγχανε επάρκεια φαρμάκων σε όλα τα Κράτη-Μέλη κατά την διάρκεια του χρόνου, θα συμπίεζε το κόστος αγοράς αυτών και του ιατροφαρμακευτικού εξοπλισμού, ενώ παράλληλα θα μπορούσε να αποτρέψει φαινόμενα ανεξέλεγκτων φαρμακευτικών δαπανών εις βάρος των κρατικών προϋπολογισμών και αδικαιολόγητης συμπίεσης του κόστους προς επίτευξη δημοσιονομικών στόχων, πάντα υπό το πρίσμα της διαφάνειας. Η υγεία των πολιτών δεν μπορεί να είναι το πεδίο κερδοσκοπίας κανενός, πόσο μάλλον το μέσο επίτευξης αλλότριων κυβερνητικών στόχων.

Ο στόχος του κοινού ευρωπαϊκού εμβολιαστικού προγράμματος και η δημιουργία Κοινής Ευρωπαϊκής Αρχής Παραγγελιών και Τιμολόγησης Φαρμάκων μπορεί να επιτευχθεί με τον ίδιο τρόπο που συγκροτήθηκε και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Οι εκάστοτε εθνικές αρχές εμβολιασμού και παραγγελιών θα τεθούν υπό κοινή διοίκηση, λειτουργώντας με κοινά πρωτόκολλα και μηχανισμούς, ως παραρτήματα πραγμάτωσης της Κοινής Ευρωπαϊκής Πολιτικής Φαρμάκων και Υγείας. Η Αρχή θα εποπτεύεται πολιτικά από το Συμβούλιο Υπουργών Υγείας και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το οποίο και θα επικυρώνει την διοίκηση της. Με την ανακατεύθυνση εθνικών μηχανισμών και διαδικασιών σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η Αρχή αυτή μπορεί να συγκροτηθεί χωρίς πρόσθετο δημοσιονομικό κόστος για τους Ευρωπαίους πολίτες, με αποτέλεσμα την παροχή ποιοτικότερης περίθαλψης και αναβαθμισμένων υπηρεσιών υγείας για όλους τους Ευρωπαίους ανεξάρτητα από το Κράτος-Μέλος στο οποίο ζουν.

Η κρίση της πανδημίας θα τελειώσει. Η επόμενη μέρα θα μας βρει κλονισμένους οικονομικά και κοινωνικά όμως δεν πρέπει να μας βρει καταρρακωμένους αλλά αποφασισμένους να βελτιώσουμε την περίθαλψη των πολιτών μας. Από αυτήν την κρίση πρέπει να λάβουμε τα σωστά μηνύματα. Η προστασία μας σίγουρα είναι και ατομική ευθύνη, αλλά αν μάθουμε τώρα από τα λάθη και τις ελλείψεις μας, την επόμενη φορά θα είναι και Ευρωπαϊκή.

Κορονοϊός: Ευκαιρία για ανασυγκρότηση και φροντίδα| meallamatia.gr

Άρθρο του Στέλιου Κυμπουρόπουλου για το meallamatia.gr

Ολόκληρος ο πλανήτης, ολόκληρη η ανθρωπότητα ταλανίζεται από έναν ακάλεστο επισκέπτη, από έναν αόρατο ιό, τον κορονοϊό. Ένας ιός που ξεκίνησε το ταξίδι του από την Ουχάν της Κίνας, κι έχει καταφέρει σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα να φθάσει, να εξαπλωθεί παντού.

Ο κορονοϊός είναι ένας πολύ “κοινωνικός” ιός, μιας και αγαπάει κι έχει χάρισμα να προσθέτει χιλιάδες στη λίστα των φίλων του πολύ γρήγορα, να προκαλεί πνευμονία σε όσες/όσους τον αψήφησαν, κι πολλές φορές να τους οδηγεί στον θάνατο.

Γι’ αυτόν τον λόγο, πάρθηκαν κάποια σημαντικά και αυστηρά μέτρα, έτσι ώστε να αποφύγουμε όσο γίνεται μια γνωριμία, με εκείνον. Βασικό μέτρο προφύλαξης και παρεμπόδισης εξάπλωσης του ιού –  “φάντασμα”, είναι η παύση των περιττών εξόδων, ο εγκλεισμός στο σπίτι. Ένα μέτρο βάρβαρο, μιας και μας αναγκάζει να μείνουμε σπίτι , αλλά κι αναγκαίο.

Μένουμε Σπίτι

Ο εγκλεισμός στο σπίτι, λοιπόν, το γνωστό κι ως “είμαστε σε καραντίνα” ή “ #Μένουμε_σπίτι”, έχει τα οφέλη του. Αρχικά, έχουμε την ευκαιρία για ένα μικρό διάλειμμα, και να αδράξουμε την ευκαιρία να ασχοληθούμε με τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Να κάνουμε πράγματα, που δεν μπορούσαμε να κάνουμε, λόγω των υποχρεώσεων μας, τις υπόλοιπες μέρες, ή να κάνουμε την αγαπημένη συνήθεια όλων μας, το «cocooning». Μια πρόταση και του ίδιου μας του Πρωθυπουργού, κ. Κυριάκου Μητσοτάκη.

Στο προσωπικό καταφύγιο μας, στο σπίτι μας, μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα. Από το να διαβάσουμε ένα καλό βιβλίο, να δούμε σε επανάληψη την αγαπημένη μας σειρά, να μαγειρέψουμε και να ανακαλύψουμε καλύτερα τον εαυτό μας. Ίσως, είναι μια πολύ καλή ευκαιρία, τη δεδομένη χρονική περίοδο, να δώσουμε χρόνο στον εαυτό μας, να μιλήσουμε με τον ίδιο, να πραγματοποιήσουμε έναν απολογισμό, να δούμε τι έχουμε κάνει. Να δούμε, δηλαδή, τί έχουμε πράξει σωστά και τι λάθος, και να αναζητήσουμε τις αιτίες αυτών. Κι έπειτα, να καταστρώσουμε τα επόμενα μας σχέδια.

Είναι ώρα, να δείξουμε ποιοι πραγματικά είμαστε

Αυτός ο εγκλεισμός στο σπίτι, ο οποίος μπορεί να διακόπτεται για ένα περπάτημα ή μια βόλτα στη φύση, είμαι βέβαιος ότι είναι απαραίτητος και θα μας βγάλει πιο δυνατούς και πιο σωστούς από πριν. Είναι ώρα, να δείξουμε ποιοι πραγματικά είμαστε και τι θέλουμε από την ίδια τη ζωή και τους γύρω μας. Ο εγκλεισμός, η προφύλαξη και γενικά η στάση που θα κρατήσουμε τώρα και τις επόμενες μέρες έως να τελειώσει αυτή η λαίλαπα, θα αποδείξουν πολλά.

Οφείλουμε σε εαυτούς, οικογένεια, συγγενικούς φίλους και γνωστούς, να τηρούμε τους κανόνες υγιεινής, να μένουμε σπίτι, να γίνουμε η άμυνα τους. Μπορεί να μένουμε μακριά τους, αλλά διατηρούμε την επαφή μαζί τους, εξ ’αποστάσεως. Είναι δείγμα σοβαρότητας, υπευθυνότητας, αγάπης. Γιατί αγαπώ σημαίνει νοιάζομαι. Νοιάζομαι σημαίνει φροντίζω. Ώρα για φροντίδα, τόσο του ίδιου μας του εαυτού, όσο και των γύρω μας.

#CoronaTimes ή διαφορετικά, στον αστερισμό του κορονοϊού

#CoronaTimes ή διαφορετικά, στον αστερισμό του κορονοϊού

Δεν αφορά μόνο την πατρίδα μας, αλλά ολόκληρο τον κόσμο. Και είναι δύσκολα όχι τόσο για τη φύση του ιού αλλά περισσότερο για την υπευθυνότητα που πρέπει να δείξουμε με τη σταση μας, στους δικούς μας ανθρώπους.

Η ανάσχεση στον Έβρο ευκαιρία για νέα αρχή| protothema.gr

Άρθρο του Στέλιου Κυμπουρόπουλου για το protothema.gr

Η Ευρώπη και η Διεθνής Κοινότητα εξαιτίας και της ελληνικής αβελτηρίας ή της διεθνιστικής ιδεολογικής εμμονής της απελθούσας κυβέρνησης επί πέντε τουλάχιστον χρόνια αδιαφορούσε για τον μείζον πρόβλημα του μεταναστευτικού. Η αδιαφορία αυτή όμως πλέον τερματίζεται καθώς πλέον βρισκόμαστε σε τέλμα. Οι ωραιοποιήσεις πλέον δεν μπορούν να αντέξουν. Τα ελληνικά νησιά έχουν φτάσει στα όρια τους, οι τοπικές κοινωνίες έχουν μπει στο περιθώριο και η Ελλάδα έχει ξεπεράσει τις αντοχές της.

Ως χώρα υπήρξαμε φιλόξενη, προστρέξαμε τους ανήμπορους, βάλαμε τα συμφέροντα μας σε δεύτερη μοίρα προς χάρη της Ένωσης. Όμως αυτό δεν εκτιμήθηκε. Όλοι αρκέστηκαν στα ευχολόγια, στις δηλώσεις συμπαράστασης και στις συμβολικές ενισχύσεις. Η Ελλάδα και ο Λαός της βρέθηκαν μόνοι να αγωνίζονται όχι μόνο να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα αλλά και να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες μίας ελοχεύουσας εθνικής απειλής. Η απόλυτα αποτυχημένη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας μετέτρεψε την Ελλάδα σε αποθήκη μεταναστών και έδωσε στην Τουρκία επιπλέον εργαλεία πίεσης στην άσκηση της επεκτατικής εξωτερικής πολιτικής της.

Η συμφωνία αυτή η οποία ουδέποτε πρακτικά λειτούργησε ξεψύχησε οριστικά με την απροκάλυπτη απόφαση της κυβέρνησης Ερντογάν να καθοδηγήσει στίφη χιλιάδων μεταναστών για να εισβάλουν αρχικά από τον Έβρο και μετά και από τα νησιά στην Ελλάδα. Η απόφαση αυτή αποτελεί καταφανεί εχθρική ενέργεια κατά της χώρας μας και ως τέτοια μόνο μπορεί να απαντηθεί. Η ελληνική κυβέρνηση ορθότατα αποφάσισε να μην μείνει άπραγη και κινητοποίησε τα Σώματα Ασφαλείας και τις Ένοπλες Δυνάμεις.

Ποια είναι όμως η επόμενη ημέρα; Η Ελλάδα γνωρίζουμε πως δεν θα ανεχθεί την προσβολή της κυριαρχίας της. Η Τουρκία θα συνεχίσει την απαράδεκτη πολιτική της; Η Ευρώπη θα ορθώσει το ανάστημα της; Δεν είμαι προφήτης και ούτε επιζητώ τέτοιο ρόλο. Γνωρίζω όμως πως για να επέλθει μία οριστική και λειτουργική λύση στο πρόβλημα οφείλουν κατ’ ελάχιστο να γίνουν τα κάτωθι.

Η Τουρκία για να συνεχίσει να αποτελεί μέρος της λύσης θα πρέπει να δεχθεί με μία απόλυτα νέα Ευρωτουρκική συμφωνία την άμεση λειτουργία χώρων hot spot στην επικράτεια της, ως η πρώτη ασφαλής χώρα άφιξης των προσφύγων-μεταναστών ( Εκτός και αν η Τουρκία δηλώσει πως βρίσκεται σε πόλεμο και έχει απολέσει τον έλεγχο στο εσωτερικό της). Στα hot spot αυτά οι πρόσφυγες-μετανάστες θα αιτούνται ασύλου σε επιτροπές των χωρών ενδιαφέροντος τους και εφόσον λάβουν αυτό το δικαίωμα να προωθούνται. Σε αντίθετη περίπτωση θα απελαύνονται. Εφόσον η Τουρκία αδυνατεί (προφανώς λόγω ανικανότητας των διωκτικών αρχών της) να σταματήσει τα κυκλώματα μεταφοράς προσφύγων, θα πρέπει να δώσει την δυνατότητα δράσης της Europol στην επικράτεια της και στα παράλια της στην Frontex και στην European Gendarmerie Force. Όμως και η ΕΕ θα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της.

Χρειάζεται η ΕΕ να ξεκαθαρίσει πως δεν εκβιάζεται, δεν ανέχεται να συμπλέκονται άσχετες υποθέσεις στις σχέσεις της με τρίτα κράτη, δεν επιτρέπει να αμφισβητούνται τα σύνορα της.

Αν η Τουρκία δεν αποδεχθεί όχι απλά να τερματίσει τις επιθετικές ενέργειες της κατά της Ελλάδας αλλά και να αποδεχθεί τους ευρωπαικούς όρους οφείλει η Ένωση άμεσα να τερματίσει τις ενταξιακές διπραγματεύσεις μαζί της, να καταγγείλει την συμφωνία Τελωνειακής Ένωσης και να προχωρήσει σε οικονομικές κυρώσεις.


Χρειάζεται η ΕΕ να ξεκαθαρίσει πως δεν εκβιάζεται, δεν ανέχεται να συμπλέκονται άσχετες υποθέσεις στις σχέσεις της με τρίτα κράτη, δεν επιτρέπει να αμφισβητούνται τα σύνορα της.

Ξέρω πως κάποιοι θα θεωρήσουν όλα τα ανωτερω υπεροβολικά, πως θα επικαλεστούν τα ανθρώπινα δικαιώματα και θα προτάξουν διάφορες άλλες ουμανιστικού χαρακτήρα αντιθέσεις. Τους κατανοώ. Όμως την ιδια στιγμή τους δηλώνω πως τα κράτη έχουν το δικαίωμα της αυτοάμυνας και η Ελλάδα δεν αποποιηθεί αυτού. Γνωρίζω επίσης πως η εισβολή από οποιουσδήποτε και αν γίνεται και για οποιοδήποτε λόγο και αν πραγματοποιείται, δεν μπορεί να γίνεται ανεκτή. Ξέρω πως κανένα κράτος που σέβεται τον εαυτό του δεν μπορεί να υποκύπτει σε εκβιασμούς. Πιστεύω επίσης βαθειά πως η υποχρέωση της ελληνικής κυβέρνησης είναι προς τον Λαό της και δευτερευόντως προς τρίτους.

Κάποιοι θα αναρωτηθούν «και εντάξει στον Έβρο τους απωθούμε, όμως στα νησιά τι θα κανουμε; Τα σκάφη που μεταφέρουν μετανάστες βουλιάζουν και η Ελλάδα θα μείνει άπραγη;» Την απάντηση την δίνει το Διεθνές Δίκαιο. Αν η απόπειρα του ελληνικού Λιμενικού να τους αποτρέψει να εισέλθουν στα ελληνικά χωρικά ύδατα αποτύχει και βουλιάξουν εντός των υδάτων μας τότε είναι ευθύνη μας να τους διασώσουμε να τους καταγράψουμε και να τους γυρίσουμε πίσω στην Τουρκία με το πρώτο καράβι και αν το ναυάγιο προκλήθηκε ηθελημένα να τους διώξουμε ποινικά για την πρόκληση ναυαγίου.

Αν το σκάφος βουλιάξει εξαιτίας της παρουσίας του ελληνικού Λιμενικού στα τουρκικά χωρικά ύδατα τότε είναι ευθύνη της Τουρκίας να τους περισυλλέξει. Σε καμία πάντως περίπτωση η Ελλάδα δεν θα πρέπει να επιτρέψει την εκμετάλλευση των μεταναστών για να αποσπάσει η αυταρχική ηγεσία της Τουρκίας οικονομικά ή γεωπολιτικά ανταλλάγματα. Όπως έστρωσε ο Ερντογάν στην Συρία θα πρέπει και να κοιμηθεί. Και αν ο τουρκικός λαός αισθάνεται δυσφορία να το δείξει. Η Ελλάδα όμως δεν υποχωρεί και δεν εγκαταλείπει τα δικαιώματα της τώρα είναι σειρά της ΕΕ να δράσει και της Τουρκίας να λογικευτεί και να εγκαταλείψει τους μεγαλοιδεατισμούς και τις απειλές.