Το μέλλον της εργασίας και η ανάγκη θεσμικής θωράκισης για το νέο εργασιακό περιβάλλον| protothema.gr

Άρθρο του Στέλιου Κυμπουρόπουλου στο protothema.gr.

Σε λίγες μέρες κλείνουμε 1 χρόνο από το πρώτο κρούσμα κορονοϊού στην Ελλάδα. Η ζωή όλων μας άλλαξε ριζικά με περιορισμούς στις μετακινήσεις, τις κοινωνικές συναναστροφές και την οικονομία. Ταυτόχρονα, όμως άλλαξε και ο τρόπος εργασίας με την ένταξη στη ζωή μας της εξ’ αποστάσεως εργασίας, η οποία όπως φαίνεται ήρθε για να μείνει. Οι αλλαγές αυτές υποβάθμισαν την ποιότητα ζωής μας και ανέτρεψαν την καθημερινότητα μας. Όμως μέσα από κάθε κρίση μπορεί να γεννηθεί η ελπίδα, έτσι και τώρα με την πανδημία. 

Εξ αρχής προβληματίστηκα ως ψυχίατρος για τις επιπτώσεις μιας τέτοιας αλλαγής στην ψυχολογία των εργαζομένων αλλά και ως πολιτικός για τις ριζικές αλλαγές που επέρχονται και την ανάγκη θεσμικής θωράκισης για το νέο εργασιακό περιβάλλον. Το εργασιακό περιβάλλον στην Ελλάδα και συνολικά στην Ευρώπη άρχισε να αναδιαμορφώνεται με την ανάδειξη νέων μορφών εργασίας ως αποτέλεσμα των επαναλαμβανόμενων lockdown. Η ανεργία παρουσιάζει ανοδικές τάσεις σε πληττόμενους κλάδους της οικονομίας και προκαλεί ανησυχία για την βιωσιμότητα των κλάδων αυτών. Ως Ε.Ε. έχουμε την θέληση να αντιδράσουμε. Το αποδείξαμε με το Ταμείο Ανάκαμψης και το γενναίο πακέτο στήριξης προς τα κράτη-μέλη.

Έχοντας τους παραπάνω προβληματισμούς διοργάνωσα στις 26 Ιανουαρίου 2021 ένα διαδικτυακό συνέδριο με θέμα «Το μέλλον της εργασίας- Συμπεράσματα από την πανδημία για ένα πιο ανθεκτικό και καταρτισμένο ανθρώπινο δυναμικό», παρουσία του Επιτρόπου Απασχόλησης και Κοινωνικών Δικαιωμάτων Nicolas Schmit, της Διευθύνοντος  Συμβούλου στο Αμερικανικό Εμπορικό Επιμελητήριο στην Ε.Ε. Susan Danger, του Αναπληρωτή Γραμματέα της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Εμπορίου Per Hilmersson και του Επίκουρου καθηγητή του Οικονομικού Πανεπιστημίου Ηλία Καπουτσή. 

Οι ομιλητές στο σύνολο τους τόνισαν την ανάγκη για μια ευρωπαϊκή στήριξη με οικονομική και θεσμική κάλυψη της εργασίας και της οικονομίας. Συγκεκριμένα, ο Επίτροπος Nicolas Schmit αναφέρθηκε στη θεσμοθέτηση του ευρωπαϊκού κατώτατου μισθού, πρωτοβουλία που στήριξα και εγώ προσωπικά όπως και η πλειοψηφία των μελών του Ευρωκοινοβουλίου. Αναφέρθηκε επίσης και στην ανάγκη να επαναπροσδιορίσουμε τις μορφές εργασίας.

Ως κοινωνία οφείλουμε να φανούμε αντάξιοι της πρόκλησης, που παρουσιάζεται μπροστά μας. Η τηλεργασία ήρθε για να μείνει και οφείλουμε άμεσα να ρυθμίσουμε νομικά το καθεστώς που την διέπει, ώστε να προστατέψουμε τα δικαιώματα των εργαζομένων, να εξαλείψουμε την εργοδοτική αυθαιρεσία και να επιτρέψουμε τη είσοδο στην αγορά εργασίας περισσότερων γυναικών και αναπήρων συμπολιτών μας. Η τηλεργασία είναι μία πρωτόγνωρη ευκαιρία, ώστε χιλιάδες συμπολίτες μας να ενταχθούν στην αγορά εργασίας απολαμβάνοντας ίσες απολαβές για την εργασία τους. Αυτό όμως μπορεί να γίνει αν αξιοποιηθεί σωστά από εργαζόμενους και εργοδότες με την διαρκή παρουσία και εποπτεία των οργάνων της διοίκησης κάθε κράτους-μέλους. 

Η αβεβαιότητα που τώρα εμφανίζεται στον χώρο της εργασίας δεν πρέπει να γίνει ανεκτή καθώς θα διαταράξει την κοινωνική και εργασιακή ισορροπία που είναι απαραίτητο στοιχείο για την οικονομική ανάπτυξη μιας χώρας. Η πρόκληση είναι μεγάλη, οι αστάθμητοι παράγοντες πολλοί όμως αυτό δεν πρέπει να μας αποτρέψει είτε στην περαιτέρω αξιοποίηση της τηλεργασίας είτε στην απαίτηση για την νομική ρύθμιση της.

Η πρωτοβουλία αυτή πρωταρχικά ανήκει στις εθνικές κυβερνήσεις, λόγω των ιδιαιτεροτήτων κάθε εθνικής οικονομίας, όμως και εμείς ως Ευρωκοινοβούλιο οφείλουμε να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων και να νομοθετήσουμε κανόνες και διαδικασίες. Πρόκειται για το μέλλον μας και το μέλλον των εργαζομένων και των κοινωνιών μας. 

Ανακεφαλαιώνοντας θα ήθελα να προκρίνω τέσσερα κατελάχιστον απαραίτητα βήματα. 

Α) Θεσμοθέτηση του καθεστώτος εργασίας και ασφάλισης τω εργαζομένων με τηλεργασία. 

Β) Θεσμοθέτηση των εθνικών μηχανισμών εποπτείας της τηλεργασίας

Γ) Θεσμοθέτηση αυστηρών ποινών για τους εργοδότες που αυθαιρετούν εις βάρος των εργαζομένων εκμεταλλευόμενοι την τηλεργασία ( απλήρωτες υπερωρίες, αδικαιολόγητη καταγγελία συμβάσεων εργασίας, μειωμένες απολαβές, μαύρη αδήλωτη εργασία) 

Δ) Επανεκπαίδευση του εργατικού δυναμικού για να μπορεί να εργαστεί εξίσου παραγωγικά μέσω τηλεργασίας. 

Η τηλεργασία είναι ένα εργαλείο, ένα μέσο. Από εμάς εξαρτάτε αν θα το αξιοποιήσουμε για να βελτιώσουμε την ποιότητα και τις συνθήκες εργασίας ή αν θα επιτρέψουμε να λειτουργήσει εις βάρος των εργαζομένων, διευρύνοντας τις κοινωνικές ανισότητες  και δημιουργώντας εργαζομένους δύο ταχυτήτων. 

Το Ευρωκοινοβούλιο δραστηριοποιείται ήδη δυναμικά και αποφασιστικά στην ρύθμιση της αγοράς εργασίας και εγώ όπως και οι συντριπτική πλειοψηφία των ευρωβουλευτών δηλώνω παρών σε κάθε πρωτοβουλία και προσπάθεια που θα δημιουργήσει ένα σύγχρονο, ασφαλές και παραγωγικό εργασιακό περιβάλλον. Στην προσπάθεια αυτή για να είναι επιτυχής οφείλουν να συμμετάσχουν όλοι, εργοδοτικές ενώσεις, σωματεία και  εθνικές κυβερνήσεις. 

Νέες τεχνολογίες και εργασία: Προς μια συμβιωτική σχέση| paron.gr

Άρθρο του Στέλιου Κυμπουρόπουλου στο paron.gr.

Από μικρός με γοήτευε η τεχνολογία και οι ραγδαίες εξελίξεις της. Προσπαθούσα να την καταλάβω καλύτερα αλλά και να συνειδητοποιήσω τον αντίκτυπό της στη ζωή των ανθρώπων. Αυτή πιστεύω ότι θα πρέπει να είναι κι η προσέγγισή μας σ’ ό,τι αφορά τον ρόλο των νέων τεχνολογιών, όπως η τεχνητή νοημοσύνη, στον χώρο της εργασίας.

Οι νέες τεχνολογίες έχουν τη δυνατότητα να αυξήσουν την παραγωγικότητα, να βελτιώσουν την ποιότητα των εργασιακών θέσεων αλλά και να απελευθερώσουν τους εργαζομένους από επικίνδυνα εργασιακά καθήκοντα.

Οφείλουμε ως κοινωνία να τις καταλάβουμε καλύτερα, πέρα από φοβικά σύνδρομα και σενάρια καταστροφολογίας αλλά και με φροντίδα, για να μη μείνει κανείς πίσω.

Ένα πολύ σημαντικό στοιχείο αυτής της προσέγγισης είναι η σχέση ανθρώπου – μηχανής αλλά και η ανάγκη η τεχνολογία να είναι ανθρωποκεντρική. Σύμφωνα μ’ αυτήν την προσέγγιση, κάθε τεχνολογική εξέλιξη θα πρέπει να συμπληρώνει τον άνθρωπο, αντί να τον υποκαθιστά. Πρέπει δε και να συμμορφώνεται με τα θεμελιώδη δικαιώματα και τις ελευθερίες, όπως η ιδιωτικότητα και η προστασία προσωπικών δεδομένων.

Για να το πετύχουμε αυτό, χρειαζόμαστε ένα πλαίσιο κανόνων το οποίο να λαμβάνει σοβαρά υπόψη τα δικαιώματα των εργαζομένων αλλά και να είναι ευέλικτο ώστε να προσαρμόζεται στις νέες εργασιακές σχέσεις αλλά κι εν γένει τις ταχύτατες εξελίξεις της τεχνολογίας. Ένα πλαίσιο το οποίο θα διέπεται από τις ευρωπαϊκές αξίες και αρχές.

Η χρήση εφαρμογών τεχνητής νοημοσύνης στην πρόσληψη εργαζομένων είναι ένα ενδεικτικό παράδειγμα που περιλαμβάνει όλες τις ευκαιρίες και κινδύνους, απόρροια της χρήσης τους στον χώρο εργασίας. Από τη μία έχει τη δυνατότητα να βελτιώσει και να εξορθολογήσει τις διαδικασίες πρόσληψης ανθρώπινου δυναμικού. Από την άλλη οφείλουμε να εξασφαλίσουμε ότι η αλγοριθμική απόφαση είναι κατά το δυνατόν εξηγήσιμη και δεν ενέχει προκαταλήψεις ή διακρίσεις με βάση το φύλο ή άλλα χαρακτηριστικά του υποψηφίου, όπως η αναπηρία.

Και αυτό είναι κάτι που προσπαθώ με κάθε ευκαιρία να αναδείξω με το κοινοβουλευτικό μου έργο ως μέλος της Επιτροπής Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Πρέπει όμως να ξέρουμε ότι σε μια αγορά εργασίας που αλλάζει γρήγορα, φυσικά, κανένα κράτος από μόνο του δεν είναι δυνατό να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις. Χρειαζόμαστε μια καλή συνεργασία μεταξύ κυβερνήσεων, ιδιωτικού και ακαδημαϊκού τομέα αλλά και της κοινωνίας των πολιτών.

Αυτή η συνεργασία θα είναι ιδιαίτερα απαραίτητη προς την κατεύθυνση της συλλογής αξιόπιστων δεδομένων, ώστε να μπορέσουμε να καταλάβουμε τις εξελίξεις, τις νέες μορφές επαγγελμάτων αλλά και τις απαραίτητες δεξιότητες του μέλλοντος. Αυτό θα μας επιτρέψει να καταλάβουμε καλύτερα τον βραχυπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο αντίκτυπο στην αγορά εργασίας, ώστε να προσαρμόσουμε τα εκπαιδευτικά μας συστήματα αλλά και τα συστήματα πρόνοιας.

Έχοντας αυτά τα στοιχεία υπόψη, το να μη μείνει κανείς πίσω θα πρέπει να είναι μια ηθική επιταγή για όλους όσοι ασχολούνται με την πολιτική αλλά και αυτούς οι οποίοι διαμορφώνουν αυτές τις τεχνολογίες.

Σ’ αυτήν την κατεύθυνση, πρέπει να δώσουμε έμφαση στην ανάγκη επανεκπαίδευσης των άμεσα πληττόμενων ομάδων, όπως άτομα στο μέσο της επαγγελματικής τους σταδιοδρομίας, οι οποίοι ενδεχομένως θα χρειαστεί να κάνουν τη μετάβαση από έναν εργασιακό κλάδο σ’ έναν άλλον. Αλλά και να αντιμετωπίσουμε ένα δυνητικά αυξανόμενο χάσμα μεταξύ επαγγελμάτων υψηλής και χαμηλής ειδίκευσης.

Χρειάζεται δε να προσαρμόσουμε τα εκπαιδευτικά μας συστήματα με περισσότερα προγράμματα STEM (Φυσικές Επιστήμες, Τεχνολογία, Επιστήμη των Μηχανικών και Μαθηματικά) αλλά και ανάπτυξη δεξιοτήτων, όπως η κριτική σκέψη, η δημιουργικότητα, η συνεργασία και η επίλυση προβλημάτων. Κι όλα αυτά χωρίς να παραγκωνίζουμε τη σημασία των ανθρωπιστικών επιστημών αλλά και της ηθικής της τεχνολογίας. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις και το πώς θα γίνουν πιο ανταγωνιστικές θα πρέπει να είναι επίσης στο επίκεντρο των προσπαθειών μας, είτε αυτό αφορά την πρόσβασή τους σε δεδομένα καλής ποιότητας είτε την προσέλκυση κατάλληλου δυναμικού. Τα νομοθετήματα της περασμένης πε­νταετίας σχετικά με την ελεύθερη ροή μη προσωπικών δεδομένων είναι ένα βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση.

Ωστόσο, τώρα έχουμε τη μεγάλη ευθύνη να κινητοποιήσουμε αλλά και να αξιοποιήσουμε με τον καλύτερο τρόπο τους απαραίτητους πόρους από το Ταμείο Ανθεκτικότητας και Ανάκαμψης αλλά και τον επταετή προϋπολογισμό της ΕΕ.

Και είμαι σίγουρος ότι η Ελλάδα, ως ένα από τα ελάχιστα κράτη μ’ ένα μελετημένο σχέδιο αξιοποίησής τους, θα το κάνει. Άφησα για το τέλος την ανάγκη να συμπεριλάβουμε την κοινωνία σ’ αυτήν τη συζήτηση, ακούγοντας τους λογικούς προβληματισμούς της αλλά και αξιοποιώντας την ελπίδα και τις προσδοκίες της για να οικοδομήσουμε αυτό το πλαίσιο κανόνων.

Ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο που θα διασφαλίζει την ευημερία και τα δικαιώματα των ευρωπαίων πολιτών και θα προωθεί την καινοτομία των επιχειρήσεών μας.

10 Οκτωβρίου- Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας| protothema.gr

Σύμφωνα με τα δεδομένα, που μας παρέχει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (Π.Ο.Υ), υπολογίζεται ότι περίπου 1.000.000.000 άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο έρχονται σήμερα αντιμέτωποι με κάποια μορφή ψυχικής διαταραχής. Μεταξύ των Ευρωπαίων πολιτών, οι αγχώδεις και οι συναισθηματικές διαταραχές (όπως η κατάθλιψη), φαίνεται, ότι συνιστούν ορισμένες από τις επικρατέστερες διαγνώσεις στο χώρο της κοινωνικής ψυχιατρικής, ενώ οι διαταραχές χρήσης ουσιών χαρακτηρίστηκαν πρόσφατα από τους ειδικούς ως μία ανερχόμενη πρόκληση για τη δημόσια υγεία (ΟΟΣΑ, 2016).

Οι νέες προκλήσεις της Εργασίας στην Ψηφιακή Εποχή Πηγή| iefimerida.gr

Άρθρο του Στέλιου Κυμπουρόπουλου για το iefimerida.gr

Έχω αγωνισθεί πολύ για να αποκτήσω τον τίτλο του επιστήμονα και στην πορεία έμαθα να αναγνωρίζω το βάθος των άλλων επιστημών.

Τα οικονομικά της εργασίας αποτελούν μια γοητευτική, αυτοτελή επιστήμη την οποία μελετώ, διαπιστώνοντας τα ευεργετικά αποτελέσματα της γνώσης της στην ευημερία της συνανθρώπων μου, αφού συμμετέχω στην Επιτροπή Εργασίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Οι εργασιακές ανάγκες αλλάζουν διαρκώς. Αλλά πως και με τι συνέπειες και τι ρυθμούς; Η ταχύτητα, ανταγωνιστικότητα, ευελιξία της εργασίας και η ψηφιακή οικονομία είναι προκλήσεις που παρουσιάζονται σήμερα για τους εργαζομένους. Οι προκλήσεις αυτές παρουσιάζονται ως συνέπεια της εξέλιξης της παγκόσμιας οικονομίας και των κοινωνικών αλλαγών αλλά και αποτελούν και ευκαιρίες.
Ευκαιρία για περισσότερες ευκαιρίες εργασίας για όλους, ευκαιρία για ποιοτικότερη εργασία σε ένα φιλικότερο εργασιακό περιβάλλον, ευκαιρία για καλύτερες αμοιβές. Η αντιμετώπιση αυτών των προκλήσεων και η εκμετάλλευση των ευκαιριών στην αγορά εργασίας επιτάσσει την αγαστή και μακροχρόνια συνεργασία όλων των κοινωνικών εταιρών (κυβέρνησης, εργοδοτών, εργαζομένων).

Στις 23 Απριλίου ευρωβουλευτές από πλήθος χωρών και από διαφορετικές κοινοβουλευτικές ομάδες αποστείλαμε επιστολή στον Ευρωπαίο Επίτροπο Εργασίας ζητώντας ένα Ευρωπαϊκό Σχέδιο Μάρσαλ, που θα βασίζεται στον κοινωνικό διάλογο και τη συναίνεση των κοινωνικών εταίρων.
Ειδικά για την Ελλάδα η πορεία που πρέπει να καλύψουμε είναι μακρά και ανηφορική. Ο κορυφαίος οργανισμός που μελετάει την εξέλιξη της εργασίας, το Συμβούλιο της Λισαβόνας παρουσίασε το 2019 μια αποκαρδιωτική εικόνα για την Ελλάδα.

Εξετάζοντας την σχέση με την εργασία των γυναικών, των νέων και των μεγαλύτερων αλλά και τις νέες μορφές εργασίας και την αποτελεσματικότητα μετάβασης (ταχύτητα εύρεσης νέας εργασίας/ευελιξία στην αγορά εργασίας/ενεργό εργατικό δυναμικό), διαπίστωσε τα αποτελέσματα της έλλειψης εμπιστοσύνης μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων στην Ελλάδα.
Στη συνολική κατάταξη, η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση  (28η στους 28!), με τις τρεις κορυφαίες θέσεις να καταλαμβάνουν οι Σουηδία, η Δανία και η Ολλανδία.

Η αρνητική αυτή κατάταξη της Ελλάδας οφείλεται στην μη σωστή αξιοποίηση του εργατικού δυναμικού, στην μη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας που να στηρίζονται στον ανταγωνισμό του ψηφιακού κόσμου, καθώς και στην αναποτελεσματική μετάβαση από την μια εργασία στην άλλη. Συγκεκριμένα, στο σύγχρονο εργατικό δυναμικό, η Ελλάδα καταλαμβάνει την 28η θέση σε τρεις δείκτες:
1) στην αξιοποίηση γυναικών στον εργασιακό τομέα με ποσοστό απασχόλησης μόλις 39,1%.
2) της νεολαίας (ηλικίας 15-29 ετών) με 30%
3) των ηλικιωμένων (55-74 ετών) με 25,3%.
Ενδεικτικός δείκτης της πορείας που πρέπει να διανύσουμε ως χώρα είναι η μέση αναμονή ανέργων για εύρεση νέας απασχόλησης, στην Σουηδία είναι οκτώ μήνες, ενώ στην Ελλάδα δυόμισι χρόνια.

Τα αίτια είναι πολλά. Το αναπτυξιακό μοντέλο της χώρας το οποίο είναι παρωχημένο και βασίζεται κυρίως στον τουρισμό και την παροχή υπηρεσιών, στο φορολογικό σύστημα που δεν ενισχύει την νέα επιχειρηματικότητα, στο τραπεζικό σύστημα που δεν δανειοδοτεί νέες καινοτόμες επιχειρηματικές προτάσεις, στην απουσία επενδυτικών κινήτρων για την προσέλκυση εταιριών υψηλής τεχνολογίας, στο παρωχημένο εκπαιδευτικό σύστημα που δεν είναι συνδεδεμένο την αγορά εργασίας και πολλά άλλα.

Στόχος μας πρέπει να είναι η μια σύγχρονη οικονομία της γνώσης όπου κανείς δε θα μένει πίσω, με κινητοποίηση και ένταξη όλου του διαθέσιμου εργατικού δυναμικού, συμπεριλαμβανομένων των γυναικών, των νέων, των ηλικιωμένων, των αναπήρων παρέχοντας τους όλες τις απαραίτητες δεξιότητες που απαιτούνται.

Η εργασία προσφέρει τα πάντα στον άνθρωπο. Κοινωνικοποίηση, συμμετοχή, ανεξαρτησία, ενδυνάμωση, ύπαρξη. Κατά τον Stephen Hawking: «Η δουλειά δίνει νόημα και σκοπό και η ζωή είναι κενή χωρίς αυτήν». Η συνετή πολιτική είναι θέμα προετοιμασίας και στρατηγικής για τις επερχόμενες αλλαγές. Οφείλουμε στο μέλλον της κοινωνίας μας και της συνοχής της να υιοθετήσουμε τις πρακτικές των εταίρων μας στην Ένωση, που έχουν κριθεί για το κοινωνικό κράτος και την ευημερία τους.

Ως Ελλάδα κάναμε σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, στις εβδομάδες της της έξαρσης της κρίσης του Covid-19 πολλά, διανύσαμε μεγάλη απόσταση στην ψηφιοποίηση της διοίκησης και στην φιλικότητα της προς τους πολίτες. Στην προγενέστερη περίοδο προχωρήσαμε σε αλλαγές στο φορολογικό σύστημα και προβήκαμε σε επανακαθορισμό του αναπτυξιακού μοντέλου της Χώρας. Σύντομα θα ψηφιστούν σημαντικές δομικές αλλαγές στην εκπαίδευση. Προχωράμε αποφασιστικά και προσεγγίζουμε τους εταίρους μας υιοθετώντας σύγχρονες πρακτικές και εγκαταλείποντας αντιλήψεις και νοοτροπίες του χθες.
Η Ελλάδα αν παραμείνουμε προσηλωμένη στον στόχο μας χωρίς εκπτώσεις και φοβικά σύνδρομα σύντομα θα μπορεί να αποκτήσει πρωτόγνωρη ανάπτυξη, να δημιουργήσει χιλιάδες καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας και να κλείσει το χάσμα που υπάρχει στην απασχόληση γυναικών, νέων συμπολιτών μας με αναπηρία.
Φιλεργατική πολιτική είναι αυτή που δημιουργεί θέσεις εργασίας και ευκαιρίες απασχόλησης για όλους. Φιλολαϊκή πολιτική είναι αυτή που επιτρέπει στους πολίτες να έχουν πολλαπλές δυνατότητες να αναπτύξουν την δημιουργικότητα τους, να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο και να απολαμβάνουν καλές αμοιβές για την εργασία τους.

Έχουμε ανηφορικό δρόμο να διανύσουμε, έχουμε να πετύχει πολλά, χρειάζεται να κάνουμε ακόμα περισσότερα με προσήλωση στον στόχο, χωρίς ιδεοληψίες και στείρους αρνητισμούς. Η κυβέρνηση λαμβάνει διαρκώς νέες πρωτοβουλίες, που αποδίδουν ήδη αποτελέσματα χρειάζεται όλοι όμως να συμπαραταχθούμε σε αυτή την προσπάθεια.
Το μήνυμα της Εργατικής Πρωτομαγιάς παραμένει το ίδιο και επίκαιρο ακόμα και στις μέρες μας. Οι στόχοι και οι επιδιώξεις για καλύτερες συνθήκες εργασίας και καλύτερες αμοιβές είναι το διαρκές ζητούμενο. Όμως καθώς οι εποχές αλλάζουν και ο κόσμος μεταμορφώνεται γύρω μας οφείλουμε και εμείς να αλλάζουμε τα εργαλεία και τις μεθόδους μας, ώστε η Κοινωνική Ευρώπη να παραμείνει μια ζωντανή πραγματικότητα.

Σκέψεις Δευτέρας…

Σκέψεις Δευτέρας…

Λίγη υπομονή ακόμη. Αυτό οφείλουμε να κάνουμε. Οι επόμενες μέρες θα μας πουν πολλά για το αν μπορούν κάποια από τα μέτρα να ελαφρυνθούν, αλλά πάντα με προσοχή προς τον εαυτό και τους γύρω μας. Ας είναι όλη αυτή η εμπειρία μια διδαχή για όλους μας για ένα καλύτερο αύριο. Για ένα αύριο όπου κανείς δεν θα μένει πίσω.

Ας αναλογιστούμε λίγο την κατάσταση “lockdown”.
Για εμάς είναι κάποιες μέρες. Για κάποιους, όμως, είναι το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους, εάν όχι όλη τους η ζωή. Μιλάω για ανθρώπους έγκλειστους σε ιδρυματικά περιβάλλοντα, ορφανά παιδιά, ανάπηρους και ηλικιωμένους συμπολίτες μας. Σε καιρούς πανδημίας, η κατάσταση είναι ακόμη πιο δεινή για αυτούς.

Η ιδρυματοποίηση σε οποιανδήποτε μορφή πρέπει να καταργηθεί, γιατί μόνο τότε επιτυγχάνεται ουσιαστική ένταξη και το «κανείς δεν μένει πίσω», αλλά πάντα με τις κατάλληλες υποδομές για μια κοινωνία που δεν θα είναι εκδικητική, φοβική, μισαναπηρική ή ακόμα και μισάνθρωπη. Η πρόωρη πρόληψη και προστασία, αλληλεγγύη και συνεργασία, μα πάνω απ’ όλα η ευθύνη ήταν τα κλειδιά με τα οποία η Ελλάδα κατόρθωσε να μπει στο βάθρο της επιτυχούς αντιμετώπισης της πανδημίας.

Όπως είπε ο Σωτήρης Τσιόδρας: «Πάμε βήμα-βήμα στο άνοιγμα, όπως πήγαμε και στο κλείσιμο». Δεν πρέπει να επαναπαυόμαστε, διότι «το παραμικρό λάθος μπορεί να μας οδηγήσει εβδομάδες πίσω» και η ευθύνη «εμείς μονάχοι να σώσουμε τον κόσμο» είναι βαριά.

7 Απριλίου: Παγκόσμια Ημέρα Υγείας

Η 7η Απριλίου έχει ονομαστεί Παγκόσμια Ημέρα Υγείας. Ένα ατομικό αγαθό που όλοι το ζητάμε αλλά κανένας δεν το έχει ορίσει. Πάντα το αναφέρουμε ως αντιδιαστολή της πάθησης, σα να λέμε ότι το λευκό είναι το αντίθετο του μαύρου. Όχι, είναι ένα άλλο χρώμα, μια άλλη κατάσταση. Όταν την έχουμε την αμελούμε και όταν τη χάνουμε την αναζητούμε. Πάντως εγώ ορίζω για τον εαυτό μου πως έχω Υγεία!

Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως για ακόμα μια φορά στην πορεία της ιστορίας, καλούμαστε σήμερα ξανά ως άνθρωποι που ανήκουμε σε έναν κοινό τόπο, τη Γη, να αναλάβουμε την ατομική και κοινωνική ευθύνη που μας αναλογεί, προασπιζόμενοι την ίδια μας την ύπαρξη. Ολόκληρος ο κρατικός μηχανισμός σε παγκόσμιο και εθνικό επίπεδο αλλά και η ατομική ευθύνη βρίσκονται αυτή τη δεδομένη στιγμή στο επίκεντρο μιας τιτάνιας προσπάθειας προφύλαξης και διασφάλισής για την προάσπιση της Υγείας.

Και φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά…
Από την πανώλη του Αντωνίνου που εμφανίζεται τον 2o αιώνα π.Χ. μέχρι και την γρίπη H1N1 που πρωτοεμφανίζεται στις αρχές του 19ου αιώνα, για όλες τις ασθένειες που έλαβαν διάσταση πανδημίας σημειώνεται μια σταθερή και σταδιακή μείωση του ποσοστού της θνησιμότητας. Σε όλες τις περιπτώσεις ο περιορισμός στο σπίτι, η λεγόμενη «καραντίνα» αποτελεί κοινή μέθοδο προφύλαξης και μείωσης διασποράς.

Στον 21ο αιώνα σε μια παγκόσμια απειλή δεν είμαστε μόνοι! Διαθέτοντας έναν εθνικό και ευρωπαϊκό μηχανισμό που βάζει τα γρανάζια του να δουλεύουν νυχθημερόν και ακατάπαυστα προς τον ύψιστο αυτό σκοπό, τους ήρωες της πρώτης γραμμής να καταβάλουν τις υπεράνθρωπες δυνάμεις τους και φυσικά τις αρετές της σύνεσης και της σωφροσύνης που επιδεικνύουμε ο καθένας από εμάς, μπορούμε και θα βγούμε νικητές από αυτή την μεγάλη μάχη!

Το #Μένουμε σπίτι καταφέραμε και το κάναμε πράξη. Τώρα έχει σειρά το μένουμε ενωμένοι, συνολικά!

Η ανάγκη για αποϊδρυματοποίηση στην εποχή του κορωνοϊού| iefimerida.gr

Άρθρο του Στέλιου Κυμπουρόπουλου για το iefimerida.gr.

Xιλιάδες συνάνθρωποι μας, οι περισσότεροι από τους οποίους ανήκουν στις κατηγορίες που ο ΕΟΔΥ χαρακτηρίζει ως ανήκοντες σε ευπαθείς ομάδες, ευάλωτες από τον κορωνοϊό, διαβιούν συλλογικά σε δομές ανοιχτού ή κλειστού τύπου εντός ή εκτός της κοινότητας.
Αναφέρομαι στους ανάπηρους, τους ηλικιωμένους, τα παιδιά, τους ανθρώπους με ψυχικά νοσήματα, τους αστέγους. Ο ιός έχει εξαπλωθεί σε περισσότερες από 190 χώρες, έχει προσβάλει περισσότερους από 700.000 ανθρώπους και οι θάνατοι πλέον ξεπερνούν τους 30.000 νεκρούς. Για τους δυνητικά πληττομένους όπως αποδεικνύεται, λίγα κατάλληλα μέτρα έχουν ληφθεί και κυρίως εφαρμοστεί στην πράξη.

Τα μηνύματα που λαμβάνουμε από χώρες με μεγάλη διασπορά του ιού είναι απογοητευτικά. Οι δομές αυτές γίνονται συχνά υγειονομικές βόμβες και χάνονται μαζικά ζωές «ωφελούμενων». Στις δομές αυτές, δεν γίνεται κάποια ουσιώδης προσπάθεια αρωγής και προστασίας των ευάλωτων συνανθρώπων μας, μιας και έχουν λιγότερες πιθανότητες επιβίωσης, λόγω των βιολογικών και κοινωνικών συνθηκών που βιώνουν. Σε όλη αυτή την κατάσταση συμβάλλει και η μη διάθεση απαραίτητων ειδών πρώτης ανάγκης σε φάρμακα, τροφίμων και εκπαιδευμένου προσωπικού στις δομές αυτές. Το αίτημα για την αποϊδρυματοποίηση είναι διαρκές αλλά μία ακόμη φορά αποδεικνύεται η αναγκαιότητα του με τον πλέον θλιβερό τρόπο και συχνά μακάβριο τρόπο.

Αποτελεί αίτημα που θα έπρεπε να είχε διεκπεραιωθεί εδώ και χρόνια και να μην αντικαθίσταται από ημίμετρα συλλογικής και πάλι διαβίωσης εντός της κοινότητας. Μέσα από αυτή την συνθήκη, αποδεικνύεται ότι αποτυγχάνουν οι πολιτικές «αντικατάστασης» των ιδρυμάτων με μικρότερα περιβάλλοντα φροντίδας, αλλά και η συνέχιση ύπαρξης και χρηματοδότησης ιδρυμάτων, καθώς οδηγούν σε νέα καθεστώτα ιδρυματοποίησης.

Να τονίσουμε ότι η Ελλάδα αποτελεί per se συμβαλλόμενο μέρος στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία (UNCPRD), την οποία σύμβαση έχει επικυρώσει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Σύμβαση προβλέπει με τα άρθρα 10 «Δικαίωμα στη ζωή», 11 «Καταστάσεις έκτακτων κινδύνων και ανθρωπιστικών καταστάσεων», 19 «Ανεξάρτητης διαβίωσης και ένταξης στην κοινότητα» και 25 «Υγεία», την αρωγή, προστασία και βεβαίως την απομάκρυνση των αναπήρων από τα ιδρυματικά περιβάλλοντα. Δυστυχώς η χώρα μας όπως και οι περισσότερες χώρες της ΕΕ έχουν αποτύχει να ανταπεξέλθουν στις συμβατικές τους υποχρεώσεις για την προστασία και ένταξη τον αποϊδρυματοποιημένων στο κοινωνικό σύνολο.

Κάθε ιός δεν κάνει εξαιρέσεις στο που βρίσκεται η δομή και τι τύπου είναι, το μόνο που χρειάζεται για να εξαπλωθεί και να αφαιρέσει ζωές είναι το να βρει ανθρώπους πολλούς ή λιγότερους να ζουν ομαδικά και να μοιράζονται τους ίδιους βοηθούς, οι οποίοι ασυνείδητα και χωρίς κατάλληλες παροχές φαρμακευτικών ειδών πρώτης ανάγκης μπορεί να εξαπλώνουν τον ιό.

Τα κοινά μέτρα που έχουν ληφθεί για όλους, δεν είναι αρκετά για τους ανάπηρους και τους εμποδιζόμενους (π.χ. ηλικιωμένοι). Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι, γι’ αυτό και τα μέτρα οφείλουν να εξασφαλίσουν να γίνουν όλοι οι άνθρωποι ίσοι.

Πολλά από τα νέα μέτρα προστασίας από τον ιό, έρχονται σε αντιπαράθεση με την δυνατότητα για ανεξάρτητη και αξιοπρεπή διαβίωση (μη επαφή ανθρώπων, ατομική ευθύνη για υγιεινή, κ.α.). Ακόμη, οι «προσβάσιμες» πληροφορίες στα Κράτη Μέλη σχετικά με τις οδηγίες που πρέπει να ακολουθηθούν για τις ομάδες υψηλού κινδύνου δεν είναι πολλές και ούτε προσβάσιμες σε όλες τις ομάδες. Αποτέλεσμα αυτού είναι η έμμεση εξώθηση σε ιδρυματικά περιβάλλοντα, που όπως προαναφέρθηκε, ενέχουν περισσότερους κινδύνους για μόλυνση από τον ιό. Με αυτόν τον τρόπο, δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος κινδύνου για τους ανάπηρους που δεν μπορούν να βρουν τρόπους να προστατευτούν.

Θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή στους εργαζόμενους σε αυτές τις δομές να τηρούν στο έπακρο τις οδηγίες του ΕΟΔΥ για τους κανόνες υγιεινής. Ξέρω πολύ καλά πως η κυβέρνηση της ΝΔ αμέσως μόλις αντιμετωπιστεί πλήρως ο ιός, θα συνεχίσει και θα επισπεύσει το πολυπόθητο πρόγραμμα της πραγματικής, ουσιώδους και άμεσα συνυφασμένης με την πραγματικότητα, αποϊδρυματοποιήσης που φυσικά περιλαμβάνει και τον Προσωπικό Βοηθό, αποτρέποντας κάθε μορφή συλλογικής διαβίωσης, ούτως ώστε σε μια ενδεχόμενη νέα κρίση να μη βρεθεί κανένας άλλος συνάνθρωπος μας στη θέση που βρίσκονται σήμερα οι ιδρυματοποιημένοι, είτε αυτοί είναι ανάπηροι, είτε άποροι, είτε ηλικιωμένοι.

Πέραν των συμβατικών υποχρεώσεων της χώρας μας αποτελεί πρωτίστως θέμα ανθρωπιάς να μην επιτρέψουμε τη διαιώνισης αυτού του φαύλου κύκλου. Οφείλουμε να δραστηριοποιηθούμε και να μείνουμε ενεργοί, για να μπορέσουμε να εξασφαλίσουμε σε όλους τα δικαιώματα τους για ίση αντιμετώπιση «αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι».

#Συλλογικά θα νικήσουμε

Η κρίση που προκαλεί η πανδημία του COVID-19 είναι πολυδιάσταση, υπερβαίνοντας κατά πολύ την υγειονομική κρίση. Ο χλευασμός της δύναμης του εθελοντισμού και της έκκλησης για εθελοντές ή για κοινωνική ευθύνη σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο είναι μία ισχυρής δόνησης ένδειξη αυτής της αλήθειας.
Ο ιός τρέχει με έναν ρυθμό που δεν επιτρέπεται σε κανένα οργανωμένο κράτος να προετοιμαστεί, να προβλέψει, να σχεδιάσει, να υλοποιήσει, να διασφαλίσει πριν προβεί σε κάποιον απαραίτητο για τη δημόσια υγεία περιορισμό- κι αυτό το βλέπουμε παγκόσμια. Όχι λόγω κωλυσιεργίας ή έλλειψης οικονομικών πόρων αλλά γιατί πραγματικά κανείς, σε καμιά γωνιά αυτού του πλανήτη δεν ήταν έτοιμος γι’ αυτό που ερχόταν.

Γι’ αυτό οι οδηγίες και διευκολύνσεις έπονται χρονικά των σκληρών μέτρων και δεν προϋπάρχουν. Φυσικά και ο κρατικός μηχανισμός κάθε έθνους έχει το μεγαλύτερο βάρος της ευθύνης και πρέπει να δουλεύει νυχθημερόν για να βγούμε νικητές. Όμως, ως απλοί πολίτες, μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά και να βοηθάμε ο καθένας με τον τρόπο του τους εαυτούς μας αλλά και τους γύρω μας.

Μπορεί ο ειδικός παιδαγωγός να κάνει μια βιντεοκλήση σε έναν μαθητή του και να τον απασχολήσει κατά το δυνατόν δημιουργικά για να γίνει η καθημερινότητα του μαθητή αλλά και τον γονιών του καλύτερη.
Μπορεί ο αστυνομικός να κρίνει για ποιον άνθρωπο με ψυχικό νόσημα που φέρει την κατάλληλη βεβαίωση, η βόλτα δεν είναι περιττή μετακίνηση αλλά πιο απαραίτητη κι από το οξυγόνο.
Μπορείς εσύ να κάνεις τα ψώνια του ευπαθή σου γείτονα.
Μπορείς να δώσεις αίμα.

Δεν χρειάζονται κρατικές οδηγίες ή νομοθεσία γι’ αυτά. Υπάρχουν ήδη πολλές εθελοντικές ομάδες που δημιουργήθηκαν από ιδιωτική ή κρατική πρωτοβουλία, όπου μπορείς να δηλώσεις τη διαθεσιμότητα σου. Ακόμη όμως κι αν καμιά δεν είναι του γούστου σου, μπορείς να δημιουργήσεις μια νέα ή απλά να βοηθάς προσωπικά όπου μπορείς.

Η πράξη σου αυτή, όποια κι αν είναι, θα είναι μία πράξη που ως μόνο αποδέκτη θα βρει το συνάνθρωπο, «γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου, για όλα τ’ άστρα, για όλες τις λάμπες και για όλα τα όνειρα, αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος».*
Βάλε μόνο αυτή τη σκέψη στο μυαλό σου: #Συλλογικά θα νικήσουμε.


*Απόσπασμα από το ποίημα «Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος» του Τάσου Λειβαδίτη.

Διαχείριση ενδοοικογενειακής βίας| kathimerini.gr


Άρθρο του Στέλιου Κυμπουρόπουλου για την kathimerini.gr.

Μετά και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, δικαίως καλομάθαμε στη βεβαιότητα της ξεγνοιασιάς. Δεν ήμασταν ακριβώς έτοιμοι να δεχθούμε τον περιορισμό της ελευθερίας μας, όμως, δυστυχώς ο κορωνοϊός δεν μας ρώτησε. Ο περιορισμός μας στο σπίτι γίνεται για να μας προστατέψει. Αναμφίβολα, ενός εγκλεισμού, μύρια κακά έπονται. Φοβάμαι για τις δοκιμαζόμενες ανθρώπινες σχέσεις, λόγω της δοκιμαζόμενης ψυχολογίας μας.

Αν και θα ήθελα να διαψευστώ, αισθάνομαι ότι σύντομα το θέμα της ενδοοικογενειακής βίας θα είναι, ξανά, επίκαιρο. Πέραν της παραμονής στο σπίτι, το άγχος για την επόμενη μέρα, η πολύωρη συνύπαρξη και ήδη σοβούσες προβληματικές καταστάσεις που εντοπίζονται σε κάθε οικογένεια, ενδέχεται να οξυνθούν με αποτέλεσμα τις, όχι και τόσο σπάνιες, ενδοοικογενειακές εντάσεις. (Ενδεικτικά, τα στατιστικά δεδομένα φανερώνουν διαρκή αύξηση του φαινομένου στη χώρα μας. Το 2018 καταγράφηκαν περισσότερες από 4.700 περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας).

Βάσει του ν. 3500/2006, πέραν της ποινικής αντιμετώπισης του θύτη, προβλέπεται κοινωνική συμπαράσταση και αρωγή των θυμάτων υλικά και ψυχολογικά από αρμόδιους του υπουργείου Υγείας και των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Ο νόμος συμπεριλαμβάνει την αστική υποχρέωση των πολιτών να καταγγείλουν τέτοια περιστατικά στις αστυνομικές αρχές.

Το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη έχει ήδη ιδρύσει την Υπηρεσία Αντιμετώπισης Ενδοοικογενειακής Βίας με 73 υπηρεσίες πανελλαδικά και ειδικά εκπαιδευμένους αστυνομικούς που παρακολουθούν τέτοιες υποθέσεις βίας, με στόχο την προστασία, υποστήριξη και πρόληψη δευτερογενούς θυματοποίησης, την ευαισθητοποίηση των πολιτών και την επιμόρφωση αστυνομικών. Επίσης, την περίοδο κρίσεων είναι σημαντική η δυνατότητα επικοινωνίας μέσω των τηλεφωνικών γραμμών SOS 15900 ή 1440 του Συνδέσμου για την Πρόληψη και την Αντιμετώπιση της Βίας στην Οικογένεια, οι οποίες λειτουργούν 24/7 για όλη τη χώρα. Οι αστυνομικές αρχές συνεργάζονται με το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης (ΕΚΚΑ), το οποίο αποτελεί τον εθνικό συντονιστικό φορέα παροχής αρωγής και προστασίας σε θύματα βίας στην Ελλάδα, τη Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων, τις κοινωνικές υπηρεσίες, καθώς και με την κοινωνία των Πολιτών.

Διεθνώς εντοπίζονται κάποια καλά εργαλεία πρόληψης και αντιμετώπισης του φαινομένου. Ενδεικτικά, υπάρχει η τηλεφωνική και ηλεκτρονική παροχή συμβουλών 1800RESPECT. Ενα ακόμα εργαλείο που απευθύνεται σε ηλικίες 12-18 ετών, είναι το REaDAPt, που συνιστά εκπαιδευτικό εργαλείο υποστήριξης, ανάκαμψης και οικοδόμησης καλών σχέσεων για εφήβους, που έχουν υποστεί κάποια μορφή ενδοοικογενειακής βίας, είτε στην οικογένειά τους είτε στις σχέσεις τους. Αν και το REaDAPt έχει αναπτυχθεί για χρήση κυρίως σε εκπαιδευτικό περιβάλλον, μπορεί να χρησιμοποιηθεί από κοινωνικούς φορείς με συμβουλευτικό ρόλο, από ψυχολόγους, γονείς ή συγγενείς/φίλους, που θέλουν να βοηθήσουν. Πολύ σημαντικό σε όλες τις περιπτώσεις είναι να γνωρίζουμε ότι δεν είμαστε μόνοι/ες μας και ότι μπορούμε πάντα να ζητήσουμε από κάπου βοήθεια.

Είναι σημαντικό να αποφεύγουμε τις κρίσεις εν τη γενέσει τους, προσφεύγοντας στη μουσική ή σε ασκήσεις ηρεμίας. Δε χρειάζεται να αντιδρούμε εν θερμώ. Βεβαίως, ας αναγνωρίζουμε ότι ο θυμός είναι ανθρώπινος. Κι όπως λέγεται, «το να κάνεις λάθος είναι ανθρώπινο, όμως το να συγχωρείς είναι θεϊκό».

Ο, τι και αν συμβαίνει με τον θυμό βιώνεται από όλους τους ανθρώπους, αλλά εκδηλώνεται με διαφορετικό τρόπο. Οι συναισθηματικές μας αντιδράσεις θα γίνουν συνήθειες, «έξεις» κατά τον Αριστοτέλη, και στη συνέχεια «φυσικοποιούνται», λέγοντας για παράδειγμα: «Είναι στο αίμα του. Θυμώνει εύκολα και γίνεται άλλος άνθρωπος». Πρέπει να σπάσουμε τέτοιους φαύλους κύκλους. Μπορούμε μέσα από πρακτικές, όπως οι ανωτέρω, να μη μετατρέπουμε τις βίαιες αντιδράσεις που πηγάζουν από το συναίσθημα του θυμού μας, ως συνήθεια, αλλά να τον εξωτερικεύουμε σε πράγματα μη επιβλαβή για τους γύρω μας και εμάς τους ίδιους. Σε κάθε περίπτωση είναι ευθύνη όλων μας, είτε ως θύματα είτε ως εν δυνάμει θύτες να αποτρέπουμε πράξεις βίας.


Η επόμενη μέρα της πανδημίας| real.gr

Άρθρο του Στέλιου Κυμπουρόπουλου για το real.gr


Η πανδημία CoViD-19 απέδειξε πως τα κράτη μεμονωμένα είναι ανίσχυρα να ανταπεξέλθουν σε απρόσμενες υγειονομικές προκλήσεις και ότι μια κρίση τέτοιου βεληνεκούς μπορεί να απειλήσει τα συστήματα υγείας τους με κατάρρευση.

Ταυτόχρονα, ελλείψεις σε εξοπλισμό, προσωπικό και υποδομές, ανέδειξαν τη σημασία της ύπαρξης κοινών πολιτικών υγειονομικής διαχείρισης, έρευνας για την εύρεση εμβολίων αλλά και προτύπων περιορισμού του γενικού πληθυσμού σε συνθήκες καραντίνας.

Η Ευρώπη βρίσκεται τώρα στο επίκεντρο της νόσου και κλονίζεται από το δράμα της Ιταλίας και της Ισπανίας με χιλιάδες νεκρούς. Οφείλουμε να αναζητήσουμε τα αίτια που προκάλεσαν αυτήν την τραγωδία και τις αποφάσεις που καθυστερημένα ελήφθησαν, όμως πρέπει να προετοιμαστούμε και για το μέλλον. Η κρίση αυτή να λειτουργήσει ως δίδαγμα και να αναπτύξουμε ισχυρές βάσεις για την υγειονομική ενοποίηση της Ευρώπης ώστε να προστατεύσουμε τους πολίτες της από νέες πανδημίες αλλά και να παρέχουμε καλύτερες υπηρεσίες υγείας σε ηπιότερους καιρούς.

Ήρθε η ώρα για την Ένωση να αναπτύξει κοινοτικές δομές υγείας με αποφασιστικότητα. Τα βήματα που χρειάζεται να γίνουν είναι άμεσα, αδάπανα και θα έχουν ευεργετικές συνέπειες στην λειτουργία των Συστημάτων Υγείας των Κρατών-Μελών.

Αρχικά, η θέσπιση ενός κοινού προγράμματος ελάχιστου εμβολιασμού, το οποίο θα καλύπτει όλες τις ηλικίες και θα ισχύει σε όλα τα Κράτη-Μέλη κρίνεται πλέον απαραίτητη. Το πρόγραμμα αυτό θα πρέπει να συνταχθεί με κριτήρια αμιγώς επιστημονικά και η προμήθεια και παροχή των εμβολίων να πραγματοποιούνται μέσω μιας Κοινής Ευρωπαϊκής Αρχής. Με αυτόν τον τρόπο, θα επιτευχθεί η διαθεσιμότητα τους σε λογικό κόστος και χωρίς να υπάρχουν διαφοροποιήσεις στους χρόνους παράδοσης ή στον τύπο του εμβολίου.

Στη συνέχεια, αυτή η Κοινή Ευρωπαϊκή Αρχή, θα μπορούσε να αναλάβει τις πολιτικές παραγγελίας του υγειονομικού και ιατροφαρμακευτικού εξοπλισμού συνολικά και τιμολόγησης τους σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Με αυτόν τον τρόπο, θα επιτύγχανε επάρκεια φαρμάκων σε όλα τα Κράτη-Μέλη κατά την διάρκεια του χρόνου, θα συμπίεζε το κόστος αγοράς αυτών και του ιατροφαρμακευτικού εξοπλισμού, ενώ παράλληλα θα μπορούσε να αποτρέψει φαινόμενα ανεξέλεγκτων φαρμακευτικών δαπανών εις βάρος των κρατικών προϋπολογισμών και αδικαιολόγητης συμπίεσης του κόστους προς επίτευξη δημοσιονομικών στόχων, πάντα υπό το πρίσμα της διαφάνειας. Η υγεία των πολιτών δεν μπορεί να είναι το πεδίο κερδοσκοπίας κανενός, πόσο μάλλον το μέσο επίτευξης αλλότριων κυβερνητικών στόχων.

Ο στόχος του κοινού ευρωπαϊκού εμβολιαστικού προγράμματος και η δημιουργία Κοινής Ευρωπαϊκής Αρχής Παραγγελιών και Τιμολόγησης Φαρμάκων μπορεί να επιτευχθεί με τον ίδιο τρόπο που συγκροτήθηκε και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Οι εκάστοτε εθνικές αρχές εμβολιασμού και παραγγελιών θα τεθούν υπό κοινή διοίκηση, λειτουργώντας με κοινά πρωτόκολλα και μηχανισμούς, ως παραρτήματα πραγμάτωσης της Κοινής Ευρωπαϊκής Πολιτικής Φαρμάκων και Υγείας. Η Αρχή θα εποπτεύεται πολιτικά από το Συμβούλιο Υπουργών Υγείας και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το οποίο και θα επικυρώνει την διοίκηση της. Με την ανακατεύθυνση εθνικών μηχανισμών και διαδικασιών σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η Αρχή αυτή μπορεί να συγκροτηθεί χωρίς πρόσθετο δημοσιονομικό κόστος για τους Ευρωπαίους πολίτες, με αποτέλεσμα την παροχή ποιοτικότερης περίθαλψης και αναβαθμισμένων υπηρεσιών υγείας για όλους τους Ευρωπαίους ανεξάρτητα από το Κράτος-Μέλος στο οποίο ζουν.

Η κρίση της πανδημίας θα τελειώσει. Η επόμενη μέρα θα μας βρει κλονισμένους οικονομικά και κοινωνικά όμως δεν πρέπει να μας βρει καταρρακωμένους αλλά αποφασισμένους να βελτιώσουμε την περίθαλψη των πολιτών μας. Από αυτήν την κρίση πρέπει να λάβουμε τα σωστά μηνύματα. Η προστασία μας σίγουρα είναι και ατομική ευθύνη, αλλά αν μάθουμε τώρα από τα λάθη και τις ελλείψεις μας, την επόμενη φορά θα είναι και Ευρωπαϊκή.