#Συλλογικά θα νικήσουμε

Η κρίση που προκαλεί η πανδημία του COVID-19 είναι πολυδιάσταση, υπερβαίνοντας κατά πολύ την υγειονομική κρίση. Ο χλευασμός της δύναμης του εθελοντισμού και της έκκλησης για εθελοντές ή για κοινωνική ευθύνη σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο είναι μία ισχυρής δόνησης ένδειξη αυτής της αλήθειας.
Ο ιός τρέχει με έναν ρυθμό που δεν επιτρέπεται σε κανένα οργανωμένο κράτος να προετοιμαστεί, να προβλέψει, να σχεδιάσει, να υλοποιήσει, να διασφαλίσει πριν προβεί σε κάποιον απαραίτητο για τη δημόσια υγεία περιορισμό- κι αυτό το βλέπουμε παγκόσμια. Όχι λόγω κωλυσιεργίας ή έλλειψης οικονομικών πόρων αλλά γιατί πραγματικά κανείς, σε καμιά γωνιά αυτού του πλανήτη δεν ήταν έτοιμος γι’ αυτό που ερχόταν.

Γι’ αυτό οι οδηγίες και διευκολύνσεις έπονται χρονικά των σκληρών μέτρων και δεν προϋπάρχουν. Φυσικά και ο κρατικός μηχανισμός κάθε έθνους έχει το μεγαλύτερο βάρος της ευθύνης και πρέπει να δουλεύει νυχθημερόν για να βγούμε νικητές. Όμως, ως απλοί πολίτες, μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά και να βοηθάμε ο καθένας με τον τρόπο του τους εαυτούς μας αλλά και τους γύρω μας.

Μπορεί ο ειδικός παιδαγωγός να κάνει μια βιντεοκλήση σε έναν μαθητή του και να τον απασχολήσει κατά το δυνατόν δημιουργικά για να γίνει η καθημερινότητα του μαθητή αλλά και τον γονιών του καλύτερη.
Μπορεί ο αστυνομικός να κρίνει για ποιον άνθρωπο με ψυχικό νόσημα που φέρει την κατάλληλη βεβαίωση, η βόλτα δεν είναι περιττή μετακίνηση αλλά πιο απαραίτητη κι από το οξυγόνο.
Μπορείς εσύ να κάνεις τα ψώνια του ευπαθή σου γείτονα.
Μπορείς να δώσεις αίμα.

Δεν χρειάζονται κρατικές οδηγίες ή νομοθεσία γι’ αυτά. Υπάρχουν ήδη πολλές εθελοντικές ομάδες που δημιουργήθηκαν από ιδιωτική ή κρατική πρωτοβουλία, όπου μπορείς να δηλώσεις τη διαθεσιμότητα σου. Ακόμη όμως κι αν καμιά δεν είναι του γούστου σου, μπορείς να δημιουργήσεις μια νέα ή απλά να βοηθάς προσωπικά όπου μπορείς.

Η πράξη σου αυτή, όποια κι αν είναι, θα είναι μία πράξη που ως μόνο αποδέκτη θα βρει το συνάνθρωπο, «γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου, για όλα τ’ άστρα, για όλες τις λάμπες και για όλα τα όνειρα, αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος».*
Βάλε μόνο αυτή τη σκέψη στο μυαλό σου: #Συλλογικά θα νικήσουμε.


*Απόσπασμα από το ποίημα «Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος» του Τάσου Λειβαδίτη.

Διαχείριση ενδοοικογενειακής βίας| kathimerini.gr


Άρθρο του Στέλιου Κυμπουρόπουλου για την kathimerini.gr.

Μετά και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, δικαίως καλομάθαμε στη βεβαιότητα της ξεγνοιασιάς. Δεν ήμασταν ακριβώς έτοιμοι να δεχθούμε τον περιορισμό της ελευθερίας μας, όμως, δυστυχώς ο κορωνοϊός δεν μας ρώτησε. Ο περιορισμός μας στο σπίτι γίνεται για να μας προστατέψει. Αναμφίβολα, ενός εγκλεισμού, μύρια κακά έπονται. Φοβάμαι για τις δοκιμαζόμενες ανθρώπινες σχέσεις, λόγω της δοκιμαζόμενης ψυχολογίας μας.

Αν και θα ήθελα να διαψευστώ, αισθάνομαι ότι σύντομα το θέμα της ενδοοικογενειακής βίας θα είναι, ξανά, επίκαιρο. Πέραν της παραμονής στο σπίτι, το άγχος για την επόμενη μέρα, η πολύωρη συνύπαρξη και ήδη σοβούσες προβληματικές καταστάσεις που εντοπίζονται σε κάθε οικογένεια, ενδέχεται να οξυνθούν με αποτέλεσμα τις, όχι και τόσο σπάνιες, ενδοοικογενειακές εντάσεις. (Ενδεικτικά, τα στατιστικά δεδομένα φανερώνουν διαρκή αύξηση του φαινομένου στη χώρα μας. Το 2018 καταγράφηκαν περισσότερες από 4.700 περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας).

Βάσει του ν. 3500/2006, πέραν της ποινικής αντιμετώπισης του θύτη, προβλέπεται κοινωνική συμπαράσταση και αρωγή των θυμάτων υλικά και ψυχολογικά από αρμόδιους του υπουργείου Υγείας και των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Ο νόμος συμπεριλαμβάνει την αστική υποχρέωση των πολιτών να καταγγείλουν τέτοια περιστατικά στις αστυνομικές αρχές.

Το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη έχει ήδη ιδρύσει την Υπηρεσία Αντιμετώπισης Ενδοοικογενειακής Βίας με 73 υπηρεσίες πανελλαδικά και ειδικά εκπαιδευμένους αστυνομικούς που παρακολουθούν τέτοιες υποθέσεις βίας, με στόχο την προστασία, υποστήριξη και πρόληψη δευτερογενούς θυματοποίησης, την ευαισθητοποίηση των πολιτών και την επιμόρφωση αστυνομικών. Επίσης, την περίοδο κρίσεων είναι σημαντική η δυνατότητα επικοινωνίας μέσω των τηλεφωνικών γραμμών SOS 15900 ή 1440 του Συνδέσμου για την Πρόληψη και την Αντιμετώπιση της Βίας στην Οικογένεια, οι οποίες λειτουργούν 24/7 για όλη τη χώρα. Οι αστυνομικές αρχές συνεργάζονται με το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης (ΕΚΚΑ), το οποίο αποτελεί τον εθνικό συντονιστικό φορέα παροχής αρωγής και προστασίας σε θύματα βίας στην Ελλάδα, τη Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων, τις κοινωνικές υπηρεσίες, καθώς και με την κοινωνία των Πολιτών.

Διεθνώς εντοπίζονται κάποια καλά εργαλεία πρόληψης και αντιμετώπισης του φαινομένου. Ενδεικτικά, υπάρχει η τηλεφωνική και ηλεκτρονική παροχή συμβουλών 1800RESPECT. Ενα ακόμα εργαλείο που απευθύνεται σε ηλικίες 12-18 ετών, είναι το REaDAPt, που συνιστά εκπαιδευτικό εργαλείο υποστήριξης, ανάκαμψης και οικοδόμησης καλών σχέσεων για εφήβους, που έχουν υποστεί κάποια μορφή ενδοοικογενειακής βίας, είτε στην οικογένειά τους είτε στις σχέσεις τους. Αν και το REaDAPt έχει αναπτυχθεί για χρήση κυρίως σε εκπαιδευτικό περιβάλλον, μπορεί να χρησιμοποιηθεί από κοινωνικούς φορείς με συμβουλευτικό ρόλο, από ψυχολόγους, γονείς ή συγγενείς/φίλους, που θέλουν να βοηθήσουν. Πολύ σημαντικό σε όλες τις περιπτώσεις είναι να γνωρίζουμε ότι δεν είμαστε μόνοι/ες μας και ότι μπορούμε πάντα να ζητήσουμε από κάπου βοήθεια.

Είναι σημαντικό να αποφεύγουμε τις κρίσεις εν τη γενέσει τους, προσφεύγοντας στη μουσική ή σε ασκήσεις ηρεμίας. Δε χρειάζεται να αντιδρούμε εν θερμώ. Βεβαίως, ας αναγνωρίζουμε ότι ο θυμός είναι ανθρώπινος. Κι όπως λέγεται, «το να κάνεις λάθος είναι ανθρώπινο, όμως το να συγχωρείς είναι θεϊκό».

Ο, τι και αν συμβαίνει με τον θυμό βιώνεται από όλους τους ανθρώπους, αλλά εκδηλώνεται με διαφορετικό τρόπο. Οι συναισθηματικές μας αντιδράσεις θα γίνουν συνήθειες, «έξεις» κατά τον Αριστοτέλη, και στη συνέχεια «φυσικοποιούνται», λέγοντας για παράδειγμα: «Είναι στο αίμα του. Θυμώνει εύκολα και γίνεται άλλος άνθρωπος». Πρέπει να σπάσουμε τέτοιους φαύλους κύκλους. Μπορούμε μέσα από πρακτικές, όπως οι ανωτέρω, να μη μετατρέπουμε τις βίαιες αντιδράσεις που πηγάζουν από το συναίσθημα του θυμού μας, ως συνήθεια, αλλά να τον εξωτερικεύουμε σε πράγματα μη επιβλαβή για τους γύρω μας και εμάς τους ίδιους. Σε κάθε περίπτωση είναι ευθύνη όλων μας, είτε ως θύματα είτε ως εν δυνάμει θύτες να αποτρέπουμε πράξεις βίας.


Η επόμενη μέρα της πανδημίας| real.gr

Άρθρο του Στέλιου Κυμπουρόπουλου για το real.gr


Η πανδημία CoViD-19 απέδειξε πως τα κράτη μεμονωμένα είναι ανίσχυρα να ανταπεξέλθουν σε απρόσμενες υγειονομικές προκλήσεις και ότι μια κρίση τέτοιου βεληνεκούς μπορεί να απειλήσει τα συστήματα υγείας τους με κατάρρευση.

Ταυτόχρονα, ελλείψεις σε εξοπλισμό, προσωπικό και υποδομές, ανέδειξαν τη σημασία της ύπαρξης κοινών πολιτικών υγειονομικής διαχείρισης, έρευνας για την εύρεση εμβολίων αλλά και προτύπων περιορισμού του γενικού πληθυσμού σε συνθήκες καραντίνας.

Η Ευρώπη βρίσκεται τώρα στο επίκεντρο της νόσου και κλονίζεται από το δράμα της Ιταλίας και της Ισπανίας με χιλιάδες νεκρούς. Οφείλουμε να αναζητήσουμε τα αίτια που προκάλεσαν αυτήν την τραγωδία και τις αποφάσεις που καθυστερημένα ελήφθησαν, όμως πρέπει να προετοιμαστούμε και για το μέλλον. Η κρίση αυτή να λειτουργήσει ως δίδαγμα και να αναπτύξουμε ισχυρές βάσεις για την υγειονομική ενοποίηση της Ευρώπης ώστε να προστατεύσουμε τους πολίτες της από νέες πανδημίες αλλά και να παρέχουμε καλύτερες υπηρεσίες υγείας σε ηπιότερους καιρούς.

Ήρθε η ώρα για την Ένωση να αναπτύξει κοινοτικές δομές υγείας με αποφασιστικότητα. Τα βήματα που χρειάζεται να γίνουν είναι άμεσα, αδάπανα και θα έχουν ευεργετικές συνέπειες στην λειτουργία των Συστημάτων Υγείας των Κρατών-Μελών.

Αρχικά, η θέσπιση ενός κοινού προγράμματος ελάχιστου εμβολιασμού, το οποίο θα καλύπτει όλες τις ηλικίες και θα ισχύει σε όλα τα Κράτη-Μέλη κρίνεται πλέον απαραίτητη. Το πρόγραμμα αυτό θα πρέπει να συνταχθεί με κριτήρια αμιγώς επιστημονικά και η προμήθεια και παροχή των εμβολίων να πραγματοποιούνται μέσω μιας Κοινής Ευρωπαϊκής Αρχής. Με αυτόν τον τρόπο, θα επιτευχθεί η διαθεσιμότητα τους σε λογικό κόστος και χωρίς να υπάρχουν διαφοροποιήσεις στους χρόνους παράδοσης ή στον τύπο του εμβολίου.

Στη συνέχεια, αυτή η Κοινή Ευρωπαϊκή Αρχή, θα μπορούσε να αναλάβει τις πολιτικές παραγγελίας του υγειονομικού και ιατροφαρμακευτικού εξοπλισμού συνολικά και τιμολόγησης τους σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Με αυτόν τον τρόπο, θα επιτύγχανε επάρκεια φαρμάκων σε όλα τα Κράτη-Μέλη κατά την διάρκεια του χρόνου, θα συμπίεζε το κόστος αγοράς αυτών και του ιατροφαρμακευτικού εξοπλισμού, ενώ παράλληλα θα μπορούσε να αποτρέψει φαινόμενα ανεξέλεγκτων φαρμακευτικών δαπανών εις βάρος των κρατικών προϋπολογισμών και αδικαιολόγητης συμπίεσης του κόστους προς επίτευξη δημοσιονομικών στόχων, πάντα υπό το πρίσμα της διαφάνειας. Η υγεία των πολιτών δεν μπορεί να είναι το πεδίο κερδοσκοπίας κανενός, πόσο μάλλον το μέσο επίτευξης αλλότριων κυβερνητικών στόχων.

Ο στόχος του κοινού ευρωπαϊκού εμβολιαστικού προγράμματος και η δημιουργία Κοινής Ευρωπαϊκής Αρχής Παραγγελιών και Τιμολόγησης Φαρμάκων μπορεί να επιτευχθεί με τον ίδιο τρόπο που συγκροτήθηκε και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Οι εκάστοτε εθνικές αρχές εμβολιασμού και παραγγελιών θα τεθούν υπό κοινή διοίκηση, λειτουργώντας με κοινά πρωτόκολλα και μηχανισμούς, ως παραρτήματα πραγμάτωσης της Κοινής Ευρωπαϊκής Πολιτικής Φαρμάκων και Υγείας. Η Αρχή θα εποπτεύεται πολιτικά από το Συμβούλιο Υπουργών Υγείας και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το οποίο και θα επικυρώνει την διοίκηση της. Με την ανακατεύθυνση εθνικών μηχανισμών και διαδικασιών σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η Αρχή αυτή μπορεί να συγκροτηθεί χωρίς πρόσθετο δημοσιονομικό κόστος για τους Ευρωπαίους πολίτες, με αποτέλεσμα την παροχή ποιοτικότερης περίθαλψης και αναβαθμισμένων υπηρεσιών υγείας για όλους τους Ευρωπαίους ανεξάρτητα από το Κράτος-Μέλος στο οποίο ζουν.

Η κρίση της πανδημίας θα τελειώσει. Η επόμενη μέρα θα μας βρει κλονισμένους οικονομικά και κοινωνικά όμως δεν πρέπει να μας βρει καταρρακωμένους αλλά αποφασισμένους να βελτιώσουμε την περίθαλψη των πολιτών μας. Από αυτήν την κρίση πρέπει να λάβουμε τα σωστά μηνύματα. Η προστασία μας σίγουρα είναι και ατομική ευθύνη, αλλά αν μάθουμε τώρα από τα λάθη και τις ελλείψεις μας, την επόμενη φορά θα είναι και Ευρωπαϊκή.

Κορονοϊός: Ευκαιρία για ανασυγκρότηση και φροντίδα| meallamatia.gr

Άρθρο του Στέλιου Κυμπουρόπουλου για το meallamatia.gr

Ολόκληρος ο πλανήτης, ολόκληρη η ανθρωπότητα ταλανίζεται από έναν ακάλεστο επισκέπτη, από έναν αόρατο ιό, τον κορονοϊό. Ένας ιός που ξεκίνησε το ταξίδι του από την Ουχάν της Κίνας, κι έχει καταφέρει σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα να φθάσει, να εξαπλωθεί παντού.

Ο κορονοϊός είναι ένας πολύ “κοινωνικός” ιός, μιας και αγαπάει κι έχει χάρισμα να προσθέτει χιλιάδες στη λίστα των φίλων του πολύ γρήγορα, να προκαλεί πνευμονία σε όσες/όσους τον αψήφησαν, κι πολλές φορές να τους οδηγεί στον θάνατο.

Γι’ αυτόν τον λόγο, πάρθηκαν κάποια σημαντικά και αυστηρά μέτρα, έτσι ώστε να αποφύγουμε όσο γίνεται μια γνωριμία, με εκείνον. Βασικό μέτρο προφύλαξης και παρεμπόδισης εξάπλωσης του ιού –  “φάντασμα”, είναι η παύση των περιττών εξόδων, ο εγκλεισμός στο σπίτι. Ένα μέτρο βάρβαρο, μιας και μας αναγκάζει να μείνουμε σπίτι , αλλά κι αναγκαίο.

Μένουμε Σπίτι

Ο εγκλεισμός στο σπίτι, λοιπόν, το γνωστό κι ως “είμαστε σε καραντίνα” ή “ #Μένουμε_σπίτι”, έχει τα οφέλη του. Αρχικά, έχουμε την ευκαιρία για ένα μικρό διάλειμμα, και να αδράξουμε την ευκαιρία να ασχοληθούμε με τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Να κάνουμε πράγματα, που δεν μπορούσαμε να κάνουμε, λόγω των υποχρεώσεων μας, τις υπόλοιπες μέρες, ή να κάνουμε την αγαπημένη συνήθεια όλων μας, το «cocooning». Μια πρόταση και του ίδιου μας του Πρωθυπουργού, κ. Κυριάκου Μητσοτάκη.

Στο προσωπικό καταφύγιο μας, στο σπίτι μας, μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα. Από το να διαβάσουμε ένα καλό βιβλίο, να δούμε σε επανάληψη την αγαπημένη μας σειρά, να μαγειρέψουμε και να ανακαλύψουμε καλύτερα τον εαυτό μας. Ίσως, είναι μια πολύ καλή ευκαιρία, τη δεδομένη χρονική περίοδο, να δώσουμε χρόνο στον εαυτό μας, να μιλήσουμε με τον ίδιο, να πραγματοποιήσουμε έναν απολογισμό, να δούμε τι έχουμε κάνει. Να δούμε, δηλαδή, τί έχουμε πράξει σωστά και τι λάθος, και να αναζητήσουμε τις αιτίες αυτών. Κι έπειτα, να καταστρώσουμε τα επόμενα μας σχέδια.

Είναι ώρα, να δείξουμε ποιοι πραγματικά είμαστε

Αυτός ο εγκλεισμός στο σπίτι, ο οποίος μπορεί να διακόπτεται για ένα περπάτημα ή μια βόλτα στη φύση, είμαι βέβαιος ότι είναι απαραίτητος και θα μας βγάλει πιο δυνατούς και πιο σωστούς από πριν. Είναι ώρα, να δείξουμε ποιοι πραγματικά είμαστε και τι θέλουμε από την ίδια τη ζωή και τους γύρω μας. Ο εγκλεισμός, η προφύλαξη και γενικά η στάση που θα κρατήσουμε τώρα και τις επόμενες μέρες έως να τελειώσει αυτή η λαίλαπα, θα αποδείξουν πολλά.

Οφείλουμε σε εαυτούς, οικογένεια, συγγενικούς φίλους και γνωστούς, να τηρούμε τους κανόνες υγιεινής, να μένουμε σπίτι, να γίνουμε η άμυνα τους. Μπορεί να μένουμε μακριά τους, αλλά διατηρούμε την επαφή μαζί τους, εξ ’αποστάσεως. Είναι δείγμα σοβαρότητας, υπευθυνότητας, αγάπης. Γιατί αγαπώ σημαίνει νοιάζομαι. Νοιάζομαι σημαίνει φροντίζω. Ώρα για φροντίδα, τόσο του ίδιου μας του εαυτού, όσο και των γύρω μας.

#CoronaTimes ή διαφορετικά, στον αστερισμό του κορονοϊού

#CoronaTimes ή διαφορετικά, στον αστερισμό του κορονοϊού

Δεν αφορά μόνο την πατρίδα μας, αλλά ολόκληρο τον κόσμο. Και είναι δύσκολα όχι τόσο για τη φύση του ιού αλλά περισσότερο για την υπευθυνότητα που πρέπει να δείξουμε με τη σταση μας, στους δικούς μας ανθρώπους.

Η ανάσχεση στον Έβρο ευκαιρία για νέα αρχή| protothema.gr

Άρθρο του Στέλιου Κυμπουρόπουλου για το protothema.gr

Η Ευρώπη και η Διεθνής Κοινότητα εξαιτίας και της ελληνικής αβελτηρίας ή της διεθνιστικής ιδεολογικής εμμονής της απελθούσας κυβέρνησης επί πέντε τουλάχιστον χρόνια αδιαφορούσε για τον μείζον πρόβλημα του μεταναστευτικού. Η αδιαφορία αυτή όμως πλέον τερματίζεται καθώς πλέον βρισκόμαστε σε τέλμα. Οι ωραιοποιήσεις πλέον δεν μπορούν να αντέξουν. Τα ελληνικά νησιά έχουν φτάσει στα όρια τους, οι τοπικές κοινωνίες έχουν μπει στο περιθώριο και η Ελλάδα έχει ξεπεράσει τις αντοχές της.

Ως χώρα υπήρξαμε φιλόξενη, προστρέξαμε τους ανήμπορους, βάλαμε τα συμφέροντα μας σε δεύτερη μοίρα προς χάρη της Ένωσης. Όμως αυτό δεν εκτιμήθηκε. Όλοι αρκέστηκαν στα ευχολόγια, στις δηλώσεις συμπαράστασης και στις συμβολικές ενισχύσεις. Η Ελλάδα και ο Λαός της βρέθηκαν μόνοι να αγωνίζονται όχι μόνο να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα αλλά και να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες μίας ελοχεύουσας εθνικής απειλής. Η απόλυτα αποτυχημένη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας μετέτρεψε την Ελλάδα σε αποθήκη μεταναστών και έδωσε στην Τουρκία επιπλέον εργαλεία πίεσης στην άσκηση της επεκτατικής εξωτερικής πολιτικής της.

Η συμφωνία αυτή η οποία ουδέποτε πρακτικά λειτούργησε ξεψύχησε οριστικά με την απροκάλυπτη απόφαση της κυβέρνησης Ερντογάν να καθοδηγήσει στίφη χιλιάδων μεταναστών για να εισβάλουν αρχικά από τον Έβρο και μετά και από τα νησιά στην Ελλάδα. Η απόφαση αυτή αποτελεί καταφανεί εχθρική ενέργεια κατά της χώρας μας και ως τέτοια μόνο μπορεί να απαντηθεί. Η ελληνική κυβέρνηση ορθότατα αποφάσισε να μην μείνει άπραγη και κινητοποίησε τα Σώματα Ασφαλείας και τις Ένοπλες Δυνάμεις.

Ποια είναι όμως η επόμενη ημέρα; Η Ελλάδα γνωρίζουμε πως δεν θα ανεχθεί την προσβολή της κυριαρχίας της. Η Τουρκία θα συνεχίσει την απαράδεκτη πολιτική της; Η Ευρώπη θα ορθώσει το ανάστημα της; Δεν είμαι προφήτης και ούτε επιζητώ τέτοιο ρόλο. Γνωρίζω όμως πως για να επέλθει μία οριστική και λειτουργική λύση στο πρόβλημα οφείλουν κατ’ ελάχιστο να γίνουν τα κάτωθι.

Η Τουρκία για να συνεχίσει να αποτελεί μέρος της λύσης θα πρέπει να δεχθεί με μία απόλυτα νέα Ευρωτουρκική συμφωνία την άμεση λειτουργία χώρων hot spot στην επικράτεια της, ως η πρώτη ασφαλής χώρα άφιξης των προσφύγων-μεταναστών ( Εκτός και αν η Τουρκία δηλώσει πως βρίσκεται σε πόλεμο και έχει απολέσει τον έλεγχο στο εσωτερικό της). Στα hot spot αυτά οι πρόσφυγες-μετανάστες θα αιτούνται ασύλου σε επιτροπές των χωρών ενδιαφέροντος τους και εφόσον λάβουν αυτό το δικαίωμα να προωθούνται. Σε αντίθετη περίπτωση θα απελαύνονται. Εφόσον η Τουρκία αδυνατεί (προφανώς λόγω ανικανότητας των διωκτικών αρχών της) να σταματήσει τα κυκλώματα μεταφοράς προσφύγων, θα πρέπει να δώσει την δυνατότητα δράσης της Europol στην επικράτεια της και στα παράλια της στην Frontex και στην European Gendarmerie Force. Όμως και η ΕΕ θα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της.

Χρειάζεται η ΕΕ να ξεκαθαρίσει πως δεν εκβιάζεται, δεν ανέχεται να συμπλέκονται άσχετες υποθέσεις στις σχέσεις της με τρίτα κράτη, δεν επιτρέπει να αμφισβητούνται τα σύνορα της.

Αν η Τουρκία δεν αποδεχθεί όχι απλά να τερματίσει τις επιθετικές ενέργειες της κατά της Ελλάδας αλλά και να αποδεχθεί τους ευρωπαικούς όρους οφείλει η Ένωση άμεσα να τερματίσει τις ενταξιακές διπραγματεύσεις μαζί της, να καταγγείλει την συμφωνία Τελωνειακής Ένωσης και να προχωρήσει σε οικονομικές κυρώσεις.


Χρειάζεται η ΕΕ να ξεκαθαρίσει πως δεν εκβιάζεται, δεν ανέχεται να συμπλέκονται άσχετες υποθέσεις στις σχέσεις της με τρίτα κράτη, δεν επιτρέπει να αμφισβητούνται τα σύνορα της.

Ξέρω πως κάποιοι θα θεωρήσουν όλα τα ανωτερω υπεροβολικά, πως θα επικαλεστούν τα ανθρώπινα δικαιώματα και θα προτάξουν διάφορες άλλες ουμανιστικού χαρακτήρα αντιθέσεις. Τους κατανοώ. Όμως την ιδια στιγμή τους δηλώνω πως τα κράτη έχουν το δικαίωμα της αυτοάμυνας και η Ελλάδα δεν αποποιηθεί αυτού. Γνωρίζω επίσης πως η εισβολή από οποιουσδήποτε και αν γίνεται και για οποιοδήποτε λόγο και αν πραγματοποιείται, δεν μπορεί να γίνεται ανεκτή. Ξέρω πως κανένα κράτος που σέβεται τον εαυτό του δεν μπορεί να υποκύπτει σε εκβιασμούς. Πιστεύω επίσης βαθειά πως η υποχρέωση της ελληνικής κυβέρνησης είναι προς τον Λαό της και δευτερευόντως προς τρίτους.

Κάποιοι θα αναρωτηθούν «και εντάξει στον Έβρο τους απωθούμε, όμως στα νησιά τι θα κανουμε; Τα σκάφη που μεταφέρουν μετανάστες βουλιάζουν και η Ελλάδα θα μείνει άπραγη;» Την απάντηση την δίνει το Διεθνές Δίκαιο. Αν η απόπειρα του ελληνικού Λιμενικού να τους αποτρέψει να εισέλθουν στα ελληνικά χωρικά ύδατα αποτύχει και βουλιάξουν εντός των υδάτων μας τότε είναι ευθύνη μας να τους διασώσουμε να τους καταγράψουμε και να τους γυρίσουμε πίσω στην Τουρκία με το πρώτο καράβι και αν το ναυάγιο προκλήθηκε ηθελημένα να τους διώξουμε ποινικά για την πρόκληση ναυαγίου.

Αν το σκάφος βουλιάξει εξαιτίας της παρουσίας του ελληνικού Λιμενικού στα τουρκικά χωρικά ύδατα τότε είναι ευθύνη της Τουρκίας να τους περισυλλέξει. Σε καμία πάντως περίπτωση η Ελλάδα δεν θα πρέπει να επιτρέψει την εκμετάλλευση των μεταναστών για να αποσπάσει η αυταρχική ηγεσία της Τουρκίας οικονομικά ή γεωπολιτικά ανταλλάγματα. Όπως έστρωσε ο Ερντογάν στην Συρία θα πρέπει και να κοιμηθεί. Και αν ο τουρκικός λαός αισθάνεται δυσφορία να το δείξει. Η Ελλάδα όμως δεν υποχωρεί και δεν εγκαταλείπει τα δικαιώματα της τώρα είναι σειρά της ΕΕ να δράσει και της Τουρκίας να λογικευτεί και να εγκαταλείψει τους μεγαλοιδεατισμούς και τις απειλές.

Η κλειτοριδεκτομή πρέπει να εξαλειφθεί| protothema.gr

Άρθρο του Στέλιου Κυμπουρόπουλου για το protothema.gr

Σε μια προσπάθεια να κινητοποιηθεί και να ενημερωθεί η παγκόσμια κοινότητα απέναντι στην βάρβαρη πρακτική του ακρωτηριασμού γυναικείων γενετικών οργάνων, ο ΟΗΕ κήρυξε την 6η Φεβρουαρίου, Παγκόσμια Ημέρα κατά της Κλειτοριδεκτομής

Μια ματιά στους αριθμούς και το περιεχόμενο της πρακτικής αυτής, αρκεί για να αναδείξει και τον λόγο που θεσπίστηκε μια ημέρα μνείας της και τον λόγο που πρέπει να εντείνουμε τις προσπάθειες για την εξάλειψη της. Η κλειτοριδεκτομή είναι αφαίρεση μέρους ή του συνόλου των γυναικείων γεννητικών οργάνων. Πρόκειται μια μορφή «σεξουαλικού ευνουχισμού» για να υποδηλώσει την απόλυτη υποταγή στον μελλοντικό της σύζυγο. Το «έθιμο» αυτό απαντάται κυρίως στις μουσουλμανικές χώρες της Αφρικής, χωρίς να υπάρχει καμία αναφορά στο Κοράνι.

H πραγματοποίηση του κρίνεται συχνά απαραίτητη για να θεωρηθεί ένα κορίτσι ολοκληρωμένη γυναίκα και αποσκοπεί στον περιορισμό της σεξουαλικότητάς της, καθώς σηματοδοτεί και τις διαφορές μεταξύ των δύο φύλων όσον αφορά τους ρόλους τους στη ζωή και το γάμο. Η αφαίρεση της κλειτορίδας πιστεύεται ότι ενισχύει τη θηλυκότητα, η οποία είναι συνυφασμένη με την υπακοή.

Κατ’ επέκταση, δεν υπάρχει κανέναν ιατρικό έρεισμα στην κλειτοριδεκτομή, δεν ωφελεί σε τίποτα την υγεία κοριτσιών και των γυναικών. Αντίθετα είναι επικίνδυνη έως θανατηφόρα πρακτική, με καταστροφικές συνέπειες για την σωματική και ψυχική τους υγεία και την σεξουαλική τους ζωή. Μπορεί να προκαλέσει σοβαρή αιμορραγία που ενδέχεται να οδηγήσει ακόμα και στο θάνατο, και προβλήματα ούρησης, χρόνιους πόνους, λοιμώξεις, καθώς και επιπλοκές στον τοκετό και αυξημένο κίνδυνο θανάτων των νεογέννητων. Ακόμη και αν το η κοπέλα γλιτώσει από τις σφοδρές σωματικές επιπτώσεις, ο ψυχολογικός αντίκτυπος παραμένει τραυματικός. Άγχος, μετατραυματικό στρες, αίσθημα τρόμου, ταπείνωσης και προδοσίας είναι πολύ πιθανόν να στιγματίσουν τα θύματα ακρωτηριασμού για το υπόλοιπο της ζωής τους.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γεννητικών οργάνων αποτελεί ξεκάθαρα βασανιστήριο και κατάφωρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των κοριτσιών και των γυναικών.

Δεδομένης της βαρβαρότητας που ενέχει η πρακτική της κλειτοριδεκτομής, οι αριθμοί προκαλούν ίλιγγο. Ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γεννητικών οργάνων εφαρμόζεται κυρίως στα νεαρά κορίτσια από την βρεφική ηλικία έως την ηλικία των 15 ετών, και σύμφωνα με στοιχεία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, 200 εκατομμύρια γυναίκες στον πλανήτη έχουν υποστεί κλειτοριδεκτομή με μισό εκατομμύριο από αυτές εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ κάθε χρόνο προστίθενται άλλα 2 εκατομμύρια, παρά το γεγονός ότι πλέον σχεδόν όλες οι χώρες της Αφρικής την έχουν ποινικοποιήσει.

Ο αριθμός των θυμάτων είναι πραγματικά πάρα πολύ υψηλός. Η ανθρωπότητα έχει αργήσει απέναντι στην αντιμετώπιση αυτής παθογένειας και οφείλει να αναλάβει τώρα τις ευθύνες της. Βήματα φυσικά έχουνε γίνει αλλά, όμως χρειάζεται μια συντονισμένη διεθνής προσπάθεια τον τερματισμό αυτής της πρακτικής. Το 1993, ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών αναγνώρισε τον ακρωτηριασμό γυναικείων γενετικών οργάνων ως μορφή βίας. Σε διεθνές επίπεδο, η Σύμβαση κατά των Βασανιστηρίων υποχρεώνει τα κράτη μέρη να απαγορεύσουν κάθε μορφή βασανιστηρίου και άλλων τρόπων σκληρής, απάνθρωπης ή ταπεινωτικής μεταχείρισης, ενώ το Διεθνές Σύμφωνο των Ατομικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων προβλέπει ότι κανείς δεν υποβάλλεται σε βασανιστήρια, ποινές ή μεταχειρίσεις σκληρές, απάνθρωπες ή εξευτελιστικές. Παράλληλα, η Σύμβαση για την εξάλειψη όλων των μορφών διακρίσεως κατά των γυναικών υποχρεώνει τα κράτη μέρη να τροποποιήσουν τα σχέδια και τα πρότυπα κοινωνικο-πολιτιστικής συμπεριφοράς του άνδρα και της γυναίκας με σκοπό να φθάσουν στην εξάλειψη των προκαταλήψεων και των εθιμικών ή κάθε άλλου τύπου συνηθειών που βασίζονται στην ιδέα της κατωτερότητας ή της ανωτερότητας του ενός ή του άλλου φύλου.

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την πρόληψη και την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας προβλέπει ότι τα κράτη μέρη οφείλουν να λάβουν μέτρα για την ποινικοποίηση οποιασδήποτε κάκωσης επί των γυναικείων γεννητικών οργάνων ή επιβολής σε γυναίκα ή κορίτσι να προχωρήσει σε τέτοια πράξη.

Ολοκληρώνοντας, τον Δεκέμβριο του 2012 η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών υιοθέτησε Ψήφισμα για την εξάλειψη του ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων, αναγνωρίζοντας ότι αποτελεί παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των δικαιωμάτων των παιδιών και το 2015 συμπεριέλαβε την εξάλειψη πρακτικών όπως η Κλειτοριδεκτομή, εντός των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης για το 2030 (SDGs).

Το νομικό πλαίσιο είναι εκεί ή διατυπωμένη καταδίκη της Διεθνούς Κοινότητας υφίσταται. Η καθολική εφαρμογή του νομικού πλαισίου όμως, απαιτεί την μόνιμη επαγρύπνηση μας σε επίπεδο κρατών και πολιτών, ώστε εξαλείψουμε αυτήν την πρακτική από κάθε κοινωνία του πλανήτη μας.

Σαν σήμερα 4,5 χρόνια στον πάγ(κ)ο με τον ΣΥΡΙΖΑ| iefimerida.gr

Άρθρο του Στέλιου Κυμπουρόπουλου για το iefimerida.gr

Ήταν κάπου το 2013 όταν άκουσα την κα. Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ να προσπαθεί να πείσει τον κ. Παπαδάκη ότι δεν υπάρχει κρίση και πως όλα είναι μέσα στο μυαλό μας. Η διακεκριμένη πανεπιστημιακός δεν έπεισε τον απαιτητικό δημοσιογράφο.

Από την 25η Ιανουαρίου 2015 ακολούθησαν 4,5 χρόνια τραγικών λαθών, αμετροέπειας, ψεύτικων υποσχέσεων, αλαζονείας, χειραγώγησης των θεσμών, κατάχρησης των κρατικών μέσων ενημέρωσης και καλλιέργειας ακραίου διχασμού. Το 2015, η έλευση του ΣΥΡΙΖΑ στους κυβερνητικούς θώκους σήμανε την επικράτηση ενός νέου αφηγήματος για την Ελλάδα, το οποίο ένα σύστημα εξουσίας καλλιέργησε διαχρονικά, με τις «πλατείες», τα διάφορα γεγονότα στις παρελάσεις, τις συνεχείς καταλήψεις και πορείες, την καραμέλα της πανταχού παρούσας «μνημονιακής χούντας», τη ρητορική «ή εμείς ή αυτοί» τις από κοινού διαδηλώσεις με την ακροδεξιά για κρεμάλες.

Αυτή η επέτειος με απασχολεί, πρώτα ως επιστήμονα του χώρου της ψυχικής υγείας και έπειτα ως πολιτικό. Οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έγιναν κυβέρνηση για να βάλουν «τον άνθρωπο πάνω από τους αριθμούς». Μια κακή οικονομία και τεταμένη κοινωνία, που μόλις είχαν ξεκινήσει να ανακάμπτουν, κατέληξαν να επιβαρύνονται δραματικά από την κυβέρνηση Τσίπρα. Το πρώτο επτάμηνο του 2015, η ανάκαμψη του 2014 αντιστράφηκε ολοσχερώς, με την ανεργία να επανακάμπτει, το κόστος δανεισμού του Δημοσίου να αυξάνεται, το ΑΕΠ και το οικονομικό κλίμα να επιστρέφουν στην ύφεση, την βιωσιμότητα του χρέους μας να επιβαρύνεται σημαντικά, ενώ η στάση πληρωμών παρέλυσε τους Έλληνες πολίτες για πολλούς μήνες.

Δεν έγινε ποτέ αναστοχασμός και αυτοκριτική για αυτά τα αποτρόπαια λάθη από τον ΣΥΡΙΖΑ που κόστισαν βαρύτατα στους Έλληνες πολίτες και δεν ακούστηκε μία συγνώμη, έτσι απλά για ηθικούς λόγους. Καθώς δυστυχώς οι χαμένοι πόροι, οι χαμένες ευκαιρίες, οι χαμένες δουλειές, τα χαμόγελα που χάθηκαν αυτά τα 4,5 χρόνια δεν επανακτώνται.

Το δημοψήφισμα που ακολούθησε επέτεινε την πολιτικο-οικονομική κάμψη και τη θλίψη στο συνολικό θυμοειδές της κοινωνίας.

Οφείλουμε να μετρήσουμε το αποτέλεσμα αυτού του διλήμματος στις ανθρώπινες σχέσεις που διερρήχθησαν. Θεωρώ πως επηρεάστηκε βαθιά κάθε πτυχή της ζωής των Ελλήνων, με μια ρητορική που δίχασε, στρέφοντας τους «πολλούς» εναντίον «λίγων», της «ελίτ» και της «Ευρώπης», σκαλίζοντας παλιές πληγές. Και πολλοί προοδευτικοί ψηφοφόροι μπολιάστηκαν με την αναγκαία βεβαιότητα του μίσους.

Κι έπειτα με τη βεβαιότητα της τέλειας ανικανότητας δημιουργίας, ελπίδας, εμπιστοσύνης… Η ανεργία, άλλωστε, ποτέ δεν εμφανίζεται εν κενώ.

Πρόσφατα η δημοσιογράφος Βίκυ Χατζηβασιλείου αναφέρθηκε σε 4,5 χρόνια όπου «ντρεπόμασταν να πούμε ότι είμαστε καλά». Έχουμε σκεφτεί το μέγεθος της ζημιάς;

Το αντίκτυπο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στην ψυχολογία των Ελλήνων, αποτυπώθηκε και στις μετρήσεις που διαθέτουμε για την διάδοση της κατάθλιψης και της αυτοχειρίας μεταξύ των συμπολιτών μας. Τα κρούσματα της κατάθλιψης παρέμειναν σε υψηλότατα νούμερα καθ’ όλη τη διάρκεια των 4,5 ετών2. Οι πολίτες δεν σταμάτησαν να δηλώνουν διαρκώς την απώλεια εμπιστοσύνης τους απέναντι στους θεσμούς, ειδικά την Βουλή και τα κόμματα, ενώ η οργή και η απογοήτευση τους για το μέλλον της χώρας και της οικονομικής κατάστασης παρέμειναν ψηλά κατά τη θητεία του ΣΥΡΙΖΑ.

Ταυτόχρονα, ο αριθμός των αυτοκτονιών συνέχιζε να παραμένει υψηλός και να αυξάνεται παρά τις θριαμβολογίες της ανάκαμψης, με τα στατιστικά του 2016 να αναγράφουν 484 αυτοκτονίες για το έτος εκείνο. Η κλιμάκωση της ελπίδας των πολιτών για αλλαγή σε ένα μοτίβο κυβερνητικών αποτυχιών, καθώς και η πόλωση και η επιπολαιότητα με τις οποίες χειρίστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ τη διακυβέρνηση, διατήρησαν και ενίσχυσαν την απογοήτευση και την έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών.

Για λόγους σεβασμού στους πολίτες, οφείλουμε να εξετάσουμε τα γεγονότα και τα ευρύτερα αποτελέσματα τους και να κλείσουμε τις πληγές.

Η ομόνοια χτίζει σπίτια, η διχόνοια τα γκρεμίζει

Οι εκλογές της 7ης Ιουλίου δεν σήμαναν απλώς την ήττα κάποιων κομμάτων αλλά μιας διχαστικής νοοτροπίας. Η ανάκτηση της εμπιστοσύνης των πολιτών στους θεσμούς, για πρώτη φορά μετά το ξέσπασμα της κρίσης, η θετική αξιολόγηση των πολιτών για το κυβερνητικό έργο, το κλίμα αισιοδοξίας για την οικονομία που έχει ξεκινήσει να εδραιώνεται, αποτελούν ελπιδοφόρα μηνύματα. Η ύπαρξη ικανών και άξιων ανθρώπων, ανεξαρτήτως πολιτικής ή μη προέλευσης τους στους κορυφαίους κυβερνητικούς και πολιτειακούς ρόλους λειτουργεί εξαιρετικά ευνοϊκά στη ψυχολογία μας και μας επιτρέπει να νιώσουμε ικανοί να σχεδιάσουμε το μέλλον μας.

Να πιστέψουμε ότι μπορούμε.

Το European green deal και η οικονομία| tovima.gr

Άρθρο του Στέλιου Κυμπουρόπουλου για το tovima.gr

Έχοντας στέρεη την πεποίθηση ότι για να επιτευχθεί η μετατροπή της οικονομίας σε «πράσινη» απαιτείται συντονισμένη προσπάθεια προκειμένου να ενεργοποιηθούν η βιομηχανία και οι σημαντικοί χρηματοδοτικοί πόροι των θεσμικών επενδυτών, αποφάσισα να αναζητήσω στην πράξη σε ποια εθνικά και ευρωπαϊκά αναπτυξιακά εργαλεία μπορεί να στηριχθεί η στροφή προς τον μετασχηματισμό της οικονομίας μας. Σαφώς μια τέτοια μεγάλη προσπάθεια δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί χωρίς και την κρατική παρέμβαση. Πρόκειται αναμφίβολα για μια μεγάλη πρόκληση, την οποία η ΕΕ την έχει προτεραιότητα και με την οποία αποφάσισα να ασχοληθώ συστηματικά τα επόμενα χρόνια.

Ως νέος που αφουγκράζομαι τις αγωνίες της νέας εποχής πιστεύω απαρέγκλιτα ότι η καινοτόμος πολιτική θεώρηση από τη νέα Ευρωπαϊκή Επιτροπή που ονομάζεται European Green Deal αφορά το μέλλον μας και σε αυτό η πατρίδα μας μπορεί και να επενδύσει αλλά και να γίνει πρωτοπόρος στη νέα πολιτική πραγματικότητα. Το European Green Deal ωστόσο δεν είναι μόνο η αλλαγή σε μια πράσινη θεώρηση της προστασίας του περιβάλλοντος με μείωση της βλαπτικής καύσιμης ύλης έως το 2030. Η Πράσινη Ανάπτυξη αποτελεί μια νέα στρατηγική για την έξοδο από την οικονομική κρίση επιδιώκοντας την ανασυγκρότηση της παραγωγικής βάσης της χώρας, την ισόρροπη περιφερειακή ανάπτυξη, τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος αυτός και να μετασχηματισθεί η οικονομία χρειάζονται αποεπενδύσεις σε τομείς του παλιού παραγωγικού μοντέλου, στο μέτρο που αυτό λειτουργεί πλέον βλαπτικά για το περιβάλλον και προκαλεί το φαινόμενο της κλιματικής αλλαγής (με εμβληματικό παράδειγμα την απολιγνιτοποίηση) καθώς και επ(ανεπ)ενδύσεις στους τομείς της «πράσινης οικονομίας».

Εστιάζοντας στην ευρύτερη περιοχή που ζούμε, διαπιστώνουμε ότι το κλίμα στην ΕΕ αλλάζει και μάλιστα δραματικά. Η ΕΕ υστερεί σε επενδύσεις σε ενεργειακές υποδομές και συστήματα συγκριτικά με τις ΗΠΑ και την Κίνα, οι οποίες διαθέτουν 1,2% v 1,3% και 3,3% επί τη βάσει του ΑΕΠ τους αντίστοιχα. Ως εκ τούτου και μόνο, σίγουρα πρέπει να επιταχύνουμε τις δράσεις μας. Είναι η ευκαιρία που έχουμε σήμερα να δούμε την οικονομία μας να μετασχηματίζεται, στο εργασιακό περιβάλλον, στις επενδύσεις, στην ανάπτυξη, στην υγεία, στην καθημερινή μας ζωή, στο πώς θα εφαρμόσουμε ένα δίκαιο διαγενεακό μέλλον.

Πρώτη στάση αποτελούν ασφαλώς οι τρόποι χρηματοδότησης που θα οδηγήσουν με βεβαιότητα στον μετασχηματισμό της ελληνικής βαριάς βιομηχανίας. Αυτός θα μπορούσε να επιτευχθεί με ένα υγιές ελληνικό τραπεζικό σύστημα με κατεύθυνση την πράσινη ανάπτυξη αξιοποιώντας και τα ευρωπαϊκά ταμεία. Δεν υπάρχει ωστόσο καμία απολύτως αμφιβολία ότι όλοι οι κλάδοι της οικονομίας θα πρέπει να προσφέρουν στην επίτευξη του στόχου αυτού, όπως ο τουρισμός, η ναυτιλία και ο πρωτογενής τομέας παραγωγής. Η πράσινη πολιτική δεν αφορά μόνο τη βαριά βιομηχανία αλλά όλα τα επίπεδα της οικονομίας, τη μικρομεσαία επιχείρηση και τον εργαζόμενο σε αυτή. Σε αυτή τη βάση πρέπει να εργαστούμε για να βρούμε τους νέους δρόμους που ανοίγουν μπροστά μας, για όλους μας.

Ο δρόμος που μένει να διανύσουμε| kathimerini.gr

Άρθρο του Στέλιου Κυμπουρόπουλου για το kathimerini.gr

Η 3η Δεκεμβρίου έχει ανακηρυχθεί από τον Ο.Η.Ε, ως Παγκόσμια Ημέρα για τα Άτομα με Αναπηρία. Θα  αναρωτηθεί κάποιος και ποια η χρησιμότητα μίας τέτοιας ανακήρυξης; Το σκεπτικό είναι πως όλες οι κοινωνίες του κόσμο, για μία έστω ημέρα, θα εστιάσουν την προσοχή τους στα δικαιώματα και τις δυνατότητες των ανάπηρων ανθρώπων. Να διευκρινιστεί εδώ, ότι στις σύγχρονες κοινωνίες προτιμάται ο όρος ανάπηροι άνθρωποι και όχι άνθρωποι με αναπηρία, για να διευκρινίζεται πως η ταυτότητα της αναπηρίας προσδιορίζεται  από τα εμπόδια που δημιουργεί η κοινωνία στο άτομο, και δεν οφείλεται στην ασθένεια ή βλάβη του ίδιου του ατόμου. Η αναπηρία, δηλαδή, έχει ένα κοινωνικό προσδιορισμό και όχι ατομικό.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ο αριθμός των ατόμων με αναπηρία ανέρχεται σε 80 εκατομμύρια άτομα, αριθμός που αντιστοιχεί περίπου στο 12% του πληθυσμού, και σε παγκόσμιο επίπεδο το 7-10% του πληθυσμού προσδιορίζεται με κάποια μορφής αναπηρία, γεγονός που σημαίνει ότι μπορεί να υπάρχουν περισσότεροι από 500 εκατομμύρια ανάπηροι άνθρωποι. Επαρκεί, λοιπόν, μόνο μία ημέρα για  να εστιάσεις στο πρόβλημα; Είναι αρκετή και μόνο η σημειολογία της Παγκόσμιας Ημέρας; Η απάντηση είναι ξεκάθαρή και είναι απόλυτα αρνητική.

Οι πολιτικές για τα ανάπηρα άτομα που πρέπει να συνταχθούν και να εφαρμοστούν σε παγκόσμιο επίπεδο, οφείλουν να είναι φιλόδοξες και μακρόπνοες. Χρειάζεται να δώσουμε έμφαση στις πολιτικές που θα αποτρέψουν τις επίκτητες βλάβες, όπως την οδηγική ασφάλεια, την πιστή και αυστηρή τήρηση της εργατικής νομοθεσίας για την αποφυγή εργατικών ατυχημάτων, την προληπτική ιατρική σε όλο το φάσμα της, αλλά με έμφαση σε παθήσεις όπως ενδεικτικά ο διαβήτης.

Χρειάζεται να θεσμοθετήσουμε πολιτικές προσβασιμότητας στην εκπαιδευτική, κοινωνική και επαγγελματική ζωή των ανάπηρων ατόμων, ώστε να αξιοποιηθούν οι δυνατότητες και δεξιότητες τους. Κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δηλώνουν πως αναζητούν εργαζομένους σε κλάδους της οικονομίας τους και αδυνατούν να τους βρουν. Την ίδια στιγμή, εκατομμύρια ανάπηροι Ευρωπαίοι, δυνητικά, εργαζόμενοι μένουν επαγγελματικά και κοινωνικά περιθωριοποιημένοι, γιατί ο κρατικός μηχανισμός δεν έχει μία ολοκληρωμένη πολιτική για την αναπηρία, που να ξεκινάει από την εκπαίδευση και να καταλήγει στην επαγγελματική αποκατάσταση και το δικαίωμα επιλογής στην κατοικία. Αυτός ο παραλογισμός, πρέπει να πάψει  καθώς είναι απόλυτα αντιπαραγωγικός. Ακόμη και αν, το ισχύον μοντέλο θεαθεί από άποψη όχι ανθρωποκεντρική αλλά οικονομοκεντρική, δεν έχει προοπτική και μέλλον. Οδηγεί σε απόλυτο αδιέξοδο.

Χρειάζεται να θεσμοθετήσουμε πολιτικές που αξιοποιούν τις νέες τεχνολογίες και τις διαρκώς διευρυνόμενες δυνατότητες που μας δίνουν, ώστε εντάσσοντας αυτές στα διοικητικά και εκπαιδευτικά συστήματα μας, να επιτρέψουν την ταχίστη αξιόπιστη και εύκολη προσβασιμότητα όλων, ανάπηρων και μη πολιτών στις υπηρεσίες τους.

Τα ανάπηρα άτομα δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται από τα κράτη και τις κοινωνίες, ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας ή ως βαρίδια, γιατί σύμφωνα με το Κοινωνικό Μοντέλο Αναπηρίας είναι οι ίδιες που τα δημιουργούν. Πρέπει να αντιμετωπιστούν ως το αδικαιολόγητα ανεκμετάλλευτο εργατικό, πολιτισμικό και οικονομικό απόθεμα των κοινωνιών μας. Η διαφορετική λειτουργία τους, θα έχει ως συνέπεια την αναπροσαρμοστικότητα της κοινωνίας, η οποία θα λειτουργήσει  αναζωογονητικά στην κοινωνία, στην οικονομία και στα πολιτικά συστήματα μας.

Εξάλλου, οι πολιτικές για τους ανάπηρους πολίτες που ανέφερα ανωτέρω, δεν είναι πολιτικές για κάποιους άλλους ξένους. Είναι πολιτικές που εφαρμοζόμενες λειτουργούν ευεργετικά για το σύνολο των μελών της κοινωνίας και οι οποίες μπορούν να φανούν χρήσιμες σε όλους μας.

Από πολύ μικρή ηλικία, έμαθα πως η αναπηρία μου δεν περιόριζε ούτε κατ’ ελάχιστο την δυνατότητα μου να αισθάνομαι, να δημιουργώ, να σκέφτομαι, να μαθαίνω και πλέον να εργάζομαι ως Ψυχίατρος και να υπηρετώ ως Ευρωβουλευτής. Για αυτό, αποφάσισα να αγωνίζομαι και για τους άλλους αναπήρους, και για άλλες κοινωνικές ομάδες που αντιμετωπίζουν εμπόδια.

Η πορεία μου αυτή δεν ήταν εύκολη. Είχα, όμως, την διαρκή στήριξη και συμπαράσταση της οικογένειας μου, και χρειάστηκε πολλές φορές να διεκδικήσω τα δικαιώματα μου. Όμως η μόρφωση, η κοινωνική και επαγγελματική ένταξη των ανάπηρων ατόμων, δεν πρέπει να είναι αποτέλεσμα της τύχης ή γραφτό της Μοίρας, όπως πίστευαν οι αρχαίοι Έλληνες. Υπάρχουν εκατομμύρια ανάπηροι συμπολίτες μας, που περιμένουν να διαμορφωθούν οι κατάλληλες συνθήκες και υποδομές ώστε να αποκτήσουν τις κατάλληλες ευκαιρίες και να προσφέρουν.