Σχέδιο Νόμου για την ενίσχυση της Κοινωνικής Προστασίας: θεσμοθέτηση του Προσωπικού Βοηθού

Σχέδιο Νόμου για την ενίσχυση της Κοινωνικής Προστασίας: θεσμοθέτηση του Προσωπικού Βοηθού

Ναι, είναι πια επίσημο! Ένας αγώνας που μετράει πολλά χρόνια και στον οποίο συμμετέχω ως πολίτης αλλά και ως πολιτικός, με στόχο την επίτευξη της ανεξάρτητης διαβίωσης των αναπήρων πολιτών, μπαίνει πια στην τελική ευθεία! Ένας βασικός πυλώνας του νέου σχεδίου νόμου που ανακοίνωσε η Υφυπουργός Πρόνοιας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Δόμνα Μιχαηλίδου είναι η θεσμοθέτηση του Προσωπικού Βοηθού, δηλαδή, του φυσικού προσώπου που θα συντελεί στην καθημερινή διαβίωση των αναπήρων και θα αποτελέσει ένα μέσο πραγματικής κοινωνικής ένταξης με κρατική χρηματοδότηση.
Η χώρα μας γίνεται η πρώτη που μέσα σε μόλις 2 χρόνια από την ανάληψη της Κυβέρνησης εκ μέρους του Κυριάκου Μητσοτάκη, αναδιοργανώνει εκ θεμελίων τα δεδομένα της κοινωνικής ισότητας φέρνοντας στο προσκήνιο τις λύσεις που τόσα χρόνια έμεναν στα συρτάρια!

Εξέταση τροπολογιών στην Έκθεση για την απασχόληση και τις κοινωνικές πολιτικές 2021 | 1-9-2021

Ευχαριστώ πολύ κυρία Πρόεδρε,

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Η έκθεση για την απασχόληση και τις κοινωνικές πολιτικές φέρνει στην επιφάνεια την ανάγκη σχεδιασμού των απαραίτητων πολιτικών, ώστε να διασφαλίσουμε ότι οι φιλόδοξοι κοινωνικοί στόχοι που τέθηκαν στο Πόρτο τον περασμένο Μάιο δε θα μείνουν στο χαρτί αλλά θα υλοποιηθούν ως το 2030.

Ως σκιώδης εισηγητής εκ μέρους του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, με τις τροπολογίες μου, προσπάθησα να αναδείξω μια σειρά από ζητήματα τα οποία, κατά την άποψή, μου λείπουν από την αρχική Έκθεση της εισηγήτριας.

Πρώτον, την ανάγκη για οικονομικές πολιτικές, προσανατολισμένες στη βιώσιμη ανάπτυξη και τη δημιουργία ποιοτικών θέσεων εργασίας.

Φυσικά, κεντρικός άξονας αυτών των πολιτικών θα πρέπει να είναι η στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, η αντιμετώπιση της γραφειοκρατίας καθώς κι η διευκόλυνση της πρόσβασής τους σε χρηματοδότηση. 

Δεύτερον, πολιτικές που θα συμβάλουν στην οικονομική και κοινωνική σύγκληση, την αντιμετώπιση των κοινωνικών ανισοτήτων, και των ανισορροπιών ανάμεσα στις διάφορες περιοχές της ΕΕ.

Τρίτον, πολιτικές που προωθούν ευκαιρίες εκπαίδευσης για όλους κι ειδικά για τις ιδιαίτερα ευάλωτες κοινωνικές ομάδες.

Η επένδυση στο ανθρώπινο μας κεφάλαιο και ιδιαίτερα τους νέους, με υψηλής ποιότητας προγράμματα τεχνικής κι επαγγελματικής εκπαίδευσης, επανακατάρτισης και δια βίου μάθησης, πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα. Κι είναι απαραίτητη προϋπόθεση ώστε να εγγυηθούμε ότι το εργατικό μας δυναμικό έχει τις κατάλληλες δεξιότητες για τις θέσεις εργασίας του παρόντος και του μέλλοντος

Τέλος, ως γιατρός, δε θα μπορούσα να παραλείψω την ανάγκη εκπόνησης μιας Ευρωπαϊκής Στρατηγική περίθαλψης/φροντίδας, με ολιστική προσέγγιση κι ισχυρή φυλετική διάσταση, δεδομένης της σημαντικής συνεισφορά των γυναικών σ’ αυτό το πεδίο.

Φυσικά, η συζήτηση για το υφιστάμενο δημοσιονομικό πλαίσιο, τα εργαλεία διατήρησης θέσεων εργασίας και την περαιτέρω χρήση τους για την αντιμετώπιση παρόμοιων κρίσεων, είναι ιδιαίτερα σημαντικά.

Όπως κι η παρακολούθηση της προόδου κι η αξιοποίηση των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης, με τρόπο που να συμβάλουν στην επίτευξη των στόχων των εθνικών προγραμμάτων αξιοποίησης.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, προσμένω σ’ ένα εποικοδομητικό διάλογο με τις άλλες πολιτικές ομάδες με κύριο στόχο να διασφαλίσουμε μια συνεκτική, και χωρίς αποκλεισμούς ανάκαμψη, ενισχύοντας παράλληλα την ανταγωνιστικότητα, την ανθεκτικότητα, και την κοινωνική διάσταση της ΕΕ.

Σας ευχαριστώ

#40Χρόνια_Ελλάδα_ΕΕ

#40Χρόνια_Ελλάδα_ΕΕ

Σήμερα συμπληρώνονται 42 χρόνια από την ιστορική υπογραφή της συμφωνίας ένταξης της Ελλάδας στον τότε Ε.Ο.Κ και νυν Ε.Ε.
«Η Ελλάς από σήμερα αποδέχεται οριστικά την ιστορική πρόκληση και την ευρωπαϊκή της μοίρα. Διατηρώντας την εθνική της ταυτότητα.» ήταν τα λόγια του Κωνσταντίνου Καραμανλή που ενέταξαν την Ελλάδα ως το 10ο κατά σειρά κράτος μέλος.

40 χρόνια μετά την πλήρη ένταξη της χώρας, η Ένωση πραγματώνει αδιάλειπτα τον πυρηνικό σκοπό της, που δεν είναι άλλος από μια ενωμένη σε επίπεδο Οικονομίας, Υγείας, Δικαίου, εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής Ευρώπη, κάνοντας την Ελλάδα να έχει αποδεχτεί πλήρως την ευρωπαϊκή της μοίρα που της επιτρέπει να διατηρεί την εθνική της ταυτότητα, ενταγμένη σε ένα ασφαλές πεδίο ανάπτυξης και προόδου.

Οργή Κυμπουρόπουλου κατά Josep Borrell

Οργή Κυμπουρόπουλου κατά Josep Borrell

Η χθεσινή συνεδρίαση της Ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις Βρυξέλλες, παρουσία του Ύπατου Εκπρόσωπου της Ε.Ε. για την εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφαλείας, κ. Josep Borrell ασχολήθηκε με τις δραστηριότητες της Τουρκίας και την στάση της Ε.Ε απέναντι της. Ειδικότερα συζητήθηκε η σταθερότητα στη Μεσόγειο και ο αρνητικός ρόλος της Τουρκίας στην διατήρηση της, η συνέχιση της παροχής στήριξης στους πρόσφυγες και στις κοινότητες υποδοχής στην Ιορδανία, στον Λίβανο και στην Τουρκία ως συνέπεια της συριακής κρίσης.

Εφόσον ως Ευρώπη επιθυμούμε να συνεχίσουμε να συνδιαλεγόμαστε με την Τουρκία, θα πρέπει αυτό να γίνεται σε ένα πλαίσιο εμπιστοσύνης και αρμονικής ενταξιακής διαδικασίας. Όμως αυτό το πλαίσιο δυστυχώς δεν μπορεί να υφίσταται με ευθύνη της Τουρκίας.
Θα πρέπει εμείς ως Ευρωπαϊκή Ένωση να αναλογιστούμε:

γιατί η Τουρκία αθετεί όσα έχει συμφωνήσει με την Ευρωπαϊκή Ένωση για το προσφυγικό-μεταναστευτικό;γιατί παραβιάζει συνεχώς τον ελληνικό-ευρωπαϊκό εναέριο χώρο;
γιατί προγραμματίζει παράνομες γεωτρήσεις στη κυπριακή-ευρωπαϊκή ΑΟΖ;
γιατί δεν τηρεί το εμπάργκο όπλων προς τη Λιβύη;γιατί υπογράφει μνημόνια συνεργασίας που παραβιάζουν το Διεθνές Δίκαιο;
γιατί χρησιμοποιεί τους πρόσφυγες-μετανάστες ως μέσο πίεσης απέναντι στην Ελλάδα και στην Ευρώπη;

Καυτηριάζω την άνευρη και ουδέτερη στάση που κράτησε ο κ. Josep Borrell κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στην Άγκυρα και θα ήθελα να του υπενθυμίσω πως ψηφίστηκε από Ευρωβουλευτές όλων σχεδόν των κρατών-μελών, πως είναι εκπρόσωπος όλων των κρατών-μελών και όχι συγκεκριμένων κρατών που διατηρούν ουδέτερη στάση και πως εκ της θέσεως του οφείλει να υπερασπίζεται και να προάγει τα ευρωπαϊκά συμφέροντα και δικαιώματα.

Καλώ τον κ. Josep Borrell, να διορθώσει τις δηλώσεις του, στην επόμενη τοποθέτηση του και στην επόμενη επαφή του με τις τουρκικές αρχές, να επιδείξει τόλμη και αποφασιστικότητα όπως αρμόζει στη θέση του και σε μια ενωμένη Ευρώπη.

Τέλος, καλώ τον Πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου, κ. Sassoli να προσκαλέσει τον Προέδρο Ερντογάν σε μία μελλοντική Ολομέλεια για να συζητήσει με το σώμα και την αποστολή κλιμακίου Ευρωβουλευτών στον Έβρο και τα ελληνικά νησιά, ώστε να διαπιστώσουν οι ίδιοι τις συνέπειες της εχθρικής στάσης και την παραβατικότητα της Τουρκίας.

Η κλειτοριδεκτομή πρέπει να εξαλειφθεί| protothema.gr

Άρθρο του Στέλιου Κυμπουρόπουλου για το protothema.gr

Σε μια προσπάθεια να κινητοποιηθεί και να ενημερωθεί η παγκόσμια κοινότητα απέναντι στην βάρβαρη πρακτική του ακρωτηριασμού γυναικείων γενετικών οργάνων, ο ΟΗΕ κήρυξε την 6η Φεβρουαρίου, Παγκόσμια Ημέρα κατά της Κλειτοριδεκτομής

Μια ματιά στους αριθμούς και το περιεχόμενο της πρακτικής αυτής, αρκεί για να αναδείξει και τον λόγο που θεσπίστηκε μια ημέρα μνείας της και τον λόγο που πρέπει να εντείνουμε τις προσπάθειες για την εξάλειψη της. Η κλειτοριδεκτομή είναι αφαίρεση μέρους ή του συνόλου των γυναικείων γεννητικών οργάνων. Πρόκειται μια μορφή «σεξουαλικού ευνουχισμού» για να υποδηλώσει την απόλυτη υποταγή στον μελλοντικό της σύζυγο. Το «έθιμο» αυτό απαντάται κυρίως στις μουσουλμανικές χώρες της Αφρικής, χωρίς να υπάρχει καμία αναφορά στο Κοράνι.

H πραγματοποίηση του κρίνεται συχνά απαραίτητη για να θεωρηθεί ένα κορίτσι ολοκληρωμένη γυναίκα και αποσκοπεί στον περιορισμό της σεξουαλικότητάς της, καθώς σηματοδοτεί και τις διαφορές μεταξύ των δύο φύλων όσον αφορά τους ρόλους τους στη ζωή και το γάμο. Η αφαίρεση της κλειτορίδας πιστεύεται ότι ενισχύει τη θηλυκότητα, η οποία είναι συνυφασμένη με την υπακοή.

Κατ’ επέκταση, δεν υπάρχει κανέναν ιατρικό έρεισμα στην κλειτοριδεκτομή, δεν ωφελεί σε τίποτα την υγεία κοριτσιών και των γυναικών. Αντίθετα είναι επικίνδυνη έως θανατηφόρα πρακτική, με καταστροφικές συνέπειες για την σωματική και ψυχική τους υγεία και την σεξουαλική τους ζωή. Μπορεί να προκαλέσει σοβαρή αιμορραγία που ενδέχεται να οδηγήσει ακόμα και στο θάνατο, και προβλήματα ούρησης, χρόνιους πόνους, λοιμώξεις, καθώς και επιπλοκές στον τοκετό και αυξημένο κίνδυνο θανάτων των νεογέννητων. Ακόμη και αν το η κοπέλα γλιτώσει από τις σφοδρές σωματικές επιπτώσεις, ο ψυχολογικός αντίκτυπος παραμένει τραυματικός. Άγχος, μετατραυματικό στρες, αίσθημα τρόμου, ταπείνωσης και προδοσίας είναι πολύ πιθανόν να στιγματίσουν τα θύματα ακρωτηριασμού για το υπόλοιπο της ζωής τους.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γεννητικών οργάνων αποτελεί ξεκάθαρα βασανιστήριο και κατάφωρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των κοριτσιών και των γυναικών.

Δεδομένης της βαρβαρότητας που ενέχει η πρακτική της κλειτοριδεκτομής, οι αριθμοί προκαλούν ίλιγγο. Ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γεννητικών οργάνων εφαρμόζεται κυρίως στα νεαρά κορίτσια από την βρεφική ηλικία έως την ηλικία των 15 ετών, και σύμφωνα με στοιχεία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, 200 εκατομμύρια γυναίκες στον πλανήτη έχουν υποστεί κλειτοριδεκτομή με μισό εκατομμύριο από αυτές εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ κάθε χρόνο προστίθενται άλλα 2 εκατομμύρια, παρά το γεγονός ότι πλέον σχεδόν όλες οι χώρες της Αφρικής την έχουν ποινικοποιήσει.

Ο αριθμός των θυμάτων είναι πραγματικά πάρα πολύ υψηλός. Η ανθρωπότητα έχει αργήσει απέναντι στην αντιμετώπιση αυτής παθογένειας και οφείλει να αναλάβει τώρα τις ευθύνες της. Βήματα φυσικά έχουνε γίνει αλλά, όμως χρειάζεται μια συντονισμένη διεθνής προσπάθεια τον τερματισμό αυτής της πρακτικής. Το 1993, ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών αναγνώρισε τον ακρωτηριασμό γυναικείων γενετικών οργάνων ως μορφή βίας. Σε διεθνές επίπεδο, η Σύμβαση κατά των Βασανιστηρίων υποχρεώνει τα κράτη μέρη να απαγορεύσουν κάθε μορφή βασανιστηρίου και άλλων τρόπων σκληρής, απάνθρωπης ή ταπεινωτικής μεταχείρισης, ενώ το Διεθνές Σύμφωνο των Ατομικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων προβλέπει ότι κανείς δεν υποβάλλεται σε βασανιστήρια, ποινές ή μεταχειρίσεις σκληρές, απάνθρωπες ή εξευτελιστικές. Παράλληλα, η Σύμβαση για την εξάλειψη όλων των μορφών διακρίσεως κατά των γυναικών υποχρεώνει τα κράτη μέρη να τροποποιήσουν τα σχέδια και τα πρότυπα κοινωνικο-πολιτιστικής συμπεριφοράς του άνδρα και της γυναίκας με σκοπό να φθάσουν στην εξάλειψη των προκαταλήψεων και των εθιμικών ή κάθε άλλου τύπου συνηθειών που βασίζονται στην ιδέα της κατωτερότητας ή της ανωτερότητας του ενός ή του άλλου φύλου.

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την πρόληψη και την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας προβλέπει ότι τα κράτη μέρη οφείλουν να λάβουν μέτρα για την ποινικοποίηση οποιασδήποτε κάκωσης επί των γυναικείων γεννητικών οργάνων ή επιβολής σε γυναίκα ή κορίτσι να προχωρήσει σε τέτοια πράξη.

Ολοκληρώνοντας, τον Δεκέμβριο του 2012 η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών υιοθέτησε Ψήφισμα για την εξάλειψη του ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων, αναγνωρίζοντας ότι αποτελεί παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των δικαιωμάτων των παιδιών και το 2015 συμπεριέλαβε την εξάλειψη πρακτικών όπως η Κλειτοριδεκτομή, εντός των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης για το 2030 (SDGs).

Το νομικό πλαίσιο είναι εκεί ή διατυπωμένη καταδίκη της Διεθνούς Κοινότητας υφίσταται. Η καθολική εφαρμογή του νομικού πλαισίου όμως, απαιτεί την μόνιμη επαγρύπνηση μας σε επίπεδο κρατών και πολιτών, ώστε εξαλείψουμε αυτήν την πρακτική από κάθε κοινωνία του πλανήτη μας.

Ο δρόμος που μένει να διανύσουμε| kathimerini.gr

Άρθρο του Στέλιου Κυμπουρόπουλου για το kathimerini.gr

Η 3η Δεκεμβρίου έχει ανακηρυχθεί από τον Ο.Η.Ε, ως Παγκόσμια Ημέρα για τα Άτομα με Αναπηρία. Θα  αναρωτηθεί κάποιος και ποια η χρησιμότητα μίας τέτοιας ανακήρυξης; Το σκεπτικό είναι πως όλες οι κοινωνίες του κόσμο, για μία έστω ημέρα, θα εστιάσουν την προσοχή τους στα δικαιώματα και τις δυνατότητες των ανάπηρων ανθρώπων. Να διευκρινιστεί εδώ, ότι στις σύγχρονες κοινωνίες προτιμάται ο όρος ανάπηροι άνθρωποι και όχι άνθρωποι με αναπηρία, για να διευκρινίζεται πως η ταυτότητα της αναπηρίας προσδιορίζεται  από τα εμπόδια που δημιουργεί η κοινωνία στο άτομο, και δεν οφείλεται στην ασθένεια ή βλάβη του ίδιου του ατόμου. Η αναπηρία, δηλαδή, έχει ένα κοινωνικό προσδιορισμό και όχι ατομικό.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ο αριθμός των ατόμων με αναπηρία ανέρχεται σε 80 εκατομμύρια άτομα, αριθμός που αντιστοιχεί περίπου στο 12% του πληθυσμού, και σε παγκόσμιο επίπεδο το 7-10% του πληθυσμού προσδιορίζεται με κάποια μορφής αναπηρία, γεγονός που σημαίνει ότι μπορεί να υπάρχουν περισσότεροι από 500 εκατομμύρια ανάπηροι άνθρωποι. Επαρκεί, λοιπόν, μόνο μία ημέρα για  να εστιάσεις στο πρόβλημα; Είναι αρκετή και μόνο η σημειολογία της Παγκόσμιας Ημέρας; Η απάντηση είναι ξεκάθαρή και είναι απόλυτα αρνητική.

Οι πολιτικές για τα ανάπηρα άτομα που πρέπει να συνταχθούν και να εφαρμοστούν σε παγκόσμιο επίπεδο, οφείλουν να είναι φιλόδοξες και μακρόπνοες. Χρειάζεται να δώσουμε έμφαση στις πολιτικές που θα αποτρέψουν τις επίκτητες βλάβες, όπως την οδηγική ασφάλεια, την πιστή και αυστηρή τήρηση της εργατικής νομοθεσίας για την αποφυγή εργατικών ατυχημάτων, την προληπτική ιατρική σε όλο το φάσμα της, αλλά με έμφαση σε παθήσεις όπως ενδεικτικά ο διαβήτης.

Χρειάζεται να θεσμοθετήσουμε πολιτικές προσβασιμότητας στην εκπαιδευτική, κοινωνική και επαγγελματική ζωή των ανάπηρων ατόμων, ώστε να αξιοποιηθούν οι δυνατότητες και δεξιότητες τους. Κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δηλώνουν πως αναζητούν εργαζομένους σε κλάδους της οικονομίας τους και αδυνατούν να τους βρουν. Την ίδια στιγμή, εκατομμύρια ανάπηροι Ευρωπαίοι, δυνητικά, εργαζόμενοι μένουν επαγγελματικά και κοινωνικά περιθωριοποιημένοι, γιατί ο κρατικός μηχανισμός δεν έχει μία ολοκληρωμένη πολιτική για την αναπηρία, που να ξεκινάει από την εκπαίδευση και να καταλήγει στην επαγγελματική αποκατάσταση και το δικαίωμα επιλογής στην κατοικία. Αυτός ο παραλογισμός, πρέπει να πάψει  καθώς είναι απόλυτα αντιπαραγωγικός. Ακόμη και αν, το ισχύον μοντέλο θεαθεί από άποψη όχι ανθρωποκεντρική αλλά οικονομοκεντρική, δεν έχει προοπτική και μέλλον. Οδηγεί σε απόλυτο αδιέξοδο.

Χρειάζεται να θεσμοθετήσουμε πολιτικές που αξιοποιούν τις νέες τεχνολογίες και τις διαρκώς διευρυνόμενες δυνατότητες που μας δίνουν, ώστε εντάσσοντας αυτές στα διοικητικά και εκπαιδευτικά συστήματα μας, να επιτρέψουν την ταχίστη αξιόπιστη και εύκολη προσβασιμότητα όλων, ανάπηρων και μη πολιτών στις υπηρεσίες τους.

Τα ανάπηρα άτομα δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται από τα κράτη και τις κοινωνίες, ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας ή ως βαρίδια, γιατί σύμφωνα με το Κοινωνικό Μοντέλο Αναπηρίας είναι οι ίδιες που τα δημιουργούν. Πρέπει να αντιμετωπιστούν ως το αδικαιολόγητα ανεκμετάλλευτο εργατικό, πολιτισμικό και οικονομικό απόθεμα των κοινωνιών μας. Η διαφορετική λειτουργία τους, θα έχει ως συνέπεια την αναπροσαρμοστικότητα της κοινωνίας, η οποία θα λειτουργήσει  αναζωογονητικά στην κοινωνία, στην οικονομία και στα πολιτικά συστήματα μας.

Εξάλλου, οι πολιτικές για τους ανάπηρους πολίτες που ανέφερα ανωτέρω, δεν είναι πολιτικές για κάποιους άλλους ξένους. Είναι πολιτικές που εφαρμοζόμενες λειτουργούν ευεργετικά για το σύνολο των μελών της κοινωνίας και οι οποίες μπορούν να φανούν χρήσιμες σε όλους μας.

Από πολύ μικρή ηλικία, έμαθα πως η αναπηρία μου δεν περιόριζε ούτε κατ’ ελάχιστο την δυνατότητα μου να αισθάνομαι, να δημιουργώ, να σκέφτομαι, να μαθαίνω και πλέον να εργάζομαι ως Ψυχίατρος και να υπηρετώ ως Ευρωβουλευτής. Για αυτό, αποφάσισα να αγωνίζομαι και για τους άλλους αναπήρους, και για άλλες κοινωνικές ομάδες που αντιμετωπίζουν εμπόδια.

Η πορεία μου αυτή δεν ήταν εύκολη. Είχα, όμως, την διαρκή στήριξη και συμπαράσταση της οικογένειας μου, και χρειάστηκε πολλές φορές να διεκδικήσω τα δικαιώματα μου. Όμως η μόρφωση, η κοινωνική και επαγγελματική ένταξη των ανάπηρων ατόμων, δεν πρέπει να είναι αποτέλεσμα της τύχης ή γραφτό της Μοίρας, όπως πίστευαν οι αρχαίοι Έλληνες. Υπάρχουν εκατομμύρια ανάπηροι συμπολίτες μας, που περιμένουν να διαμορφωθούν οι κατάλληλες συνθήκες και υποδομές ώστε να αποκτήσουν τις κατάλληλες ευκαιρίες και να προσφέρουν.